ความว่างเปล่าในชีวิตทำงาน
“ความในใจที่อยากระบาย”

ชีวิตคนเรามันจะมีหน้าที่ต้องทำ 

เหมือนคนทั่วไป

แต่


มีสิ่งหนึ่งที่มันยังคงอยู่ภายในใจฉัน

“ที่ไม่มีใครมารับฟัง”



.
.
.

ตื่นมาตอนเช้า ลุกขึ้น อาบน้ำแต่งตัว ไปทำงานปกติ เลิกงาน กินข้าว เข้านอน...ตื่นมาตอนเช้า ลุกขึ้น อาบน้ำแต่งตัว ไปทำงาน เลิกงาน ~~~


.
.
.
วนแบบนี้ไปเรื่อยๆ 
.
.
.
มันช่างโดดเดี่ยว เพื่อนที่นี่ก็ไม่มีเลย
.
.
.
เลิกงานมาก็อยู่คนเดียว วันหยุดมาอยู่คนเดียว
.

ถึงเวลาเข้านอน เก็บอารมณ์ เก็บเอาเรื่องราวของวันนี้มาคิดวนในหัว
.
.
.
รู้สึกว่างเปล่ามาก ไม่ชอบตัวเองที่อยู่แบบนี้ที่สุดแต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อตัวเองเลือกเส้นทางนี้แล้ว 
“ใครละจะกล้าออกจากความจริงนี้ได้”


ชีวิตจริงหลังจากช่วงมหาลัย มันเป็นอะไรที่ไม่ชอบมาก เมื่อก่อนเป็นคนมีเพื่อนไปไหนมาไหนก็ไปกับเพื่อน ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งชีวิตตัวเองจะวนอยู่ในตู้ปลาแบบนี้ 


มันแย่มาก ช่วงแรกๆร้องไห้ก่อนนอนทุกวัน ซึ่งถ้าใครเคยเป็นมาก่อนจะเข้าใจ มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก มันอ่อนแอ มาที่นี่เหมือนกับว่าตัวเองได้โดดลงมาเหวลึก มันเงียบ มืด ไม่มีใครเลยที่นี่ เออแบบกูคงอยู่ที่นี่ไม่ได้จริงๆ เลยบอกตัวเองว่า เออมึงให้เวลาตัวเองก่อน ให้ตัวเองแข็งแรงมากกว่านี้ ถ้าเวลาผ่านไปเรื่อยๆละมึงยังอยู่แบบนี้ คงต้องเลือกหาเส้นทางชีวิตใหม่ ซึ่งใจจริงๆก็รู้ว่าโอกาสเป็นไปได้แทบจะไม่มีเลย  ในเมื่อเราพึ่งจะเริ่มงานเป็นจริงเป็นจังงานแรก ก็เกิดอาการนอยโลกแบบนี้ จำได้เลยว่าช่วงนั้น พยายามกอดตัวเอง ตัวสั่นไปหมด  ละก็มีน้ำใสไหลลงมาจากตา ภาพวันเก่าๆที่ตัวเองเคยมีความสุขมากๆก็ค่อยๆย้อนมา ตกอยู่ในภวังค์แห่งความเดี่ยวดาย ซึ่งมันก็มืดเงียบ ไม่มีทางออกไปได้เลย เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ เกือบจะ 1 ปี ฉันก็ยังหาทางออกไม่ได้เลย.......




ภาวนากับฟ้า 

“ขอให้เจอทางออกจากความเดี่ยวดายนี้ด้วยเถอะ”


SHARE
Writer
lonelydog
Zombie
xx โลนลี่ด็อกกับโลกที่ว่างเปล่าของมัน xx

Comments