แม่จิ้งจอกกับเด็กหลงทาง !!
เด็กชายขี้แยที่ทำตัวเข้มแข็ง ฉันตั้งชื่อนี้ให้กับเขา

เขาดูเป็นเด็กที่ไม่เอาไหน รูปร่างอ่อนแอ ใบหน้าที่ดูไม่สามารถพึ่งพาได้
แต่แววตาของเขา แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น 

แววตานั้นเป็นแววตาที่มีความหวังและไม่มีทางยอมแพ้ ขัดกันกับใบหน้าของเขาโดยสินเชิง 

ฉันเดาว่าการที่เขาหลงป่ามาหลายวัน
คงเปลี่ยนให้เด็กที่ดูอ่อนแอคนนี้เข้มแข็งขึ้นมา 

คงจะพูดจาอวดดีกับแม่ไว้ว่า จะปกป้องแม่และพาแม่ออกจากที่นี้ให้ได้ สินะ ช่างไม่รู้จักประมาณตัวเองเสียจริง 

แต่ยิ่งมองเขาก็ยิ่งดูคล้ายกันกับลูกของฉัน ไม่รู้ว่าปานนี้ไปอยู่ที่ไหน ลูกหมาน้อยที่อ้อนแม่ตลอดทั้งวัน ไม่ได้พบกันหนึ่งวันเต็มๆแล้ว ตอนนี้ลูกจะมีแววตาที่ดูเข้มแข็งเหมือนเด็กคนนี้หรือเปล่า อยากจะเจอหนูจริงๆ

ฉันกำลังจะทิ้งสองแม่ลูกนี้เพราะฉันมีหน้าที่ต้องไปตามหาลูกน้อยของฉัน ไม่ควรมาเสียเวลากับมนุษย์ทั้งสองคนนี้ พวกเขากำลังจะกลายเป็นอาหารของหมาป่าในอีกไม่ช้า

แต่แม่ของเด็กคนนี้ยังไม่ละสายตา ข้อความถูกส่งมากับแววตาของเธอที่กำลังสิ้นใจ
ขอร้องนะ
ช่วยเขาทีเถอะ 
ถ้าไม่มีคนช่วยเขาต้องไม่รอดแน่ๆ

ฉันก็ดันสบตาได้รับข้อความจากเธอไว้ แต่ไม่ทันที่ฉันจะตกลง 
เธอขยับปากงึมงำทั้งที่ไม่มีแรงจะพูด 

เธอพูดกับเด็กผู้ชายคนนั้น
ข้อความสั่งเสียที่ฉันไม่อาจเข้าใจได้ 

แม่ไม่อาจดูแลลูกตลอดไปได้ 
แต่ใจแม่จะข้างๆลูกตลอดไปนะ


แล้วเธอก็สิ้นใจลง เด็กผู้ชายคนนั้นยังคงดื้อดึงที่จะรากพาร่างของแม่ขึ้นจากธารน้ำสายนี้ 


ฉันไม่คิดจะช่วยหรอกนะ
แต่ฉันก็ไม่อยากให้หมาป่าได้สิ่งที่ต้องการเช่นกัน 

ฉันเกลียดพวกมันจากใจ
ถ้าเด็กนี่ยังอยู่ตรงนี้อีกไม่นาน
ต้องกลายเป็นอาหารของหมาป่าแน่นอน


อย่างน้อยก็ช่วยให้ปลอดภัยจากตรงนี้ก่อนแล้วกัน ช่วยเท่านี้เธอคงไม่โกรธอะไรฉันนะแม่มนุษย์ 

ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆกับเด็กผู้ชายที่พยายามพาร่างของแม่ขึ้นจากน้ำ

แต่เมื่อเด็กคนนั้นเห็นฉันเขาก็ตกใจสุดขีด เผลอปล่อยร่างของแม่และถอยห่างจากฉันทันที 

เขาคงจะกลัวสุนัขไปแล้วนั้นแหละ ร่างไร้วิญญาณของหญิงคนนี้ เมื่อเจ้าเด็กนี่ปล่อยมือ สายน้ำก็กำลังพาเธอออกจากฝั่งไป

เด็กชายเห็นเช่นนั้น 
คิดที่จะเข้าไปดึงร่างของแม่ขึ้นมาใหม่ 
ฉันห้ามเจ้าเด็กนี่ด้วยการเห่า เสียงเล็กๆของฉันก็ทำให้เจ้าเด็กอ่อนแอกลัวจนหัวหด 

ความกลัวสุนัขของเขาทำให้ไม่สามารถไปจับร่างของแม่ที่กำลังถูกน้ำพาไปได้ 

ตอนนี้เธอไหลไปตามธารน้ำแล้ว 
เจ้าเด็กนี้ก็เดินตามมองร่างของแม่ไหลตามธารน้ำไป 

ฉันจึงเดินจ้องเด็กคนนี้ไว้ไม่ให้เขาลงไปพาร่างนั้นขึ้นมาอีก หากเขาเข้าใกล้ฉันก็จะเห่า กระแสน้ำแรงขึ้นเรื่อยๆ สุดสายตานั้นเป็นน้ำตก 

ร่างของเธอกำลังจะตกลงไป 
เจ้าเด็กดูกระวนกระวายอยากจะช่วยแต่ก็เข้าใกล้ฉันไม่ได้ อ่อนแอเสียจริงๆ อีกไม่นานเธอจะหายไปแล้วเด็กนี้จู่ๆก็วิ่งเขามา ช่วงน่าประทับใจแรงสู้สุดท้าย 

แต่ก็เท่านั้นเพราะแรงนั้นมันก็หมดไปทันทีที่ฉันเห่าและขู่เด็กคนนี้  เขาช่วยอะไรไว้ไม่ได้เธอตกลงไปแล้ว

ฉันรับบทเป็นผู้ร้ายจำเป็นเพราะต้องการจะช่วยเหลือเขา

นี้คงเป็น ท่าทางของคนที่เจ็บใจเพราะตัวเองอ่อนแอสินะ 
เขากำหมัดแน่น
ยืนร้องไห้และไม่ใช้มือเช็ดน้ำตา 
ปล่อยให้น้ำตาไหลไป
โดยไม่ใช้มือมาขวางสายน้ำบนใบหน้า 

ยอมรับความอ่อนแอของตัวเอง แต่ถึงรู้ว่าตัวเองอ่อนแอก็ไม่สามารถระงับความเจ็บใจที่ไม่อาจช่วยอะไรได้เลย



ฉันคงยืนดูสายน้ำบนใบหน้านี้ไหลจนหมดเองไม่ได้ 

เพราะหมาป่าต้องกำลังมาทางนี้แน่นอน ฉันเห่าและขู่เด็กคนนี้อีกครั้ง ครั้งนี้ฉันเดินเข้าไปใกล้กับเจ้าเด็กนี้ด้วยเพื่อไล่เขา ให้เดินเข้าไปในป่า

มันสำเร็จไปได้ด้วยดี เขาวิ่งหนีฉันทิศทางที่ฉันกำลังไล่เขาไปเป็นหมู่บ้านมนุษย์ ถ้าไปที่นั้นเด็กนี้จะปลอดภัย

แต่มันก็ต้องใช้เวลาเดินทางพอสมควรเลย เราเล่นเกมวิ่งไล่จับกันมาได้สักพักใหญ่ เด็กนี้หมดแรงแล้ว เขาล้มลงหายใจแรงขึ้น 

เราคงไปต่อไม่ได้แล้ววันนี้ 
ตอนนี้ฉันเริ่มหิวแล้ว
เจ้าเด็กนี่ก็คงไม่ต่างกัน ฉันหวังว่าเขาคงจะหย่านมแล้วนะ 

เท่าที่รู้มาพวกมนุษย์กินได้ทั้งพืชและสัตว์ระหว่างที่ฉันล่าอาหารฉันก็ปีนหาผลไม้ต่างๆ มาโยนให้เขาด้วย ซึ่งเขาก็ดูแปลกใจกับการกระทำเช่นนี้ จะกินไม่กินก็ตามใจแล้วกัน ฉันหมอบและเฝ้าเขาอยู่ห่างๆ เราจะถึงหมู่บ้านมนุษย์ในวันพรุ่งนี้เช้า

กลางคืนในป่านั้นอันตรายต่อมนุษย์มาก เด็กคนนี้รอดมาได้หลายวันนับว่าเก่งแล้ว แต่ต้องอย่าลืมว่าเขามีแม่อยู่ข้างๆตลอด ตอนนี้แม่ของเขาไม่อยู่แล้ว
เขานอนขดตัวเพราะความหนาวใช้สองแขนกอดร่างของตัวเองไว้ 

น้ำตาก็ยังคงไหลไม่หยุดเพียงแต่เขาไม่ส่งเสียง ไม่มีเสียงจากเขาเลยสักนิด 
คงพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง และจะต้องดูแลตัวเองให้ได้สินะ ร่างสั่นเสียยิ่งกว่าลูกหมาอีกน่าเวทนายิ่งนัก 

ฉันถือว่าฉันแถมให้แล้วกันนะยัยแม่มนุษย์ สำนึกบุญคุณของฉันด้วยแล้วกัน ฉันจะช่วยเหลือเขาต่อ ฉันจะพาเขาไปส่งถึงที่หมายแทนเธอเอง ถ้าเจ้าเด็กนี่ป่วยพรุ่งนี้เราคงแย่ พอดีว่าตอนนี้ลูกของฉันเขาไม่อยู่ 
ตำแหน่งลูกน้อยในอ้อมอก
ก็ว่างอยูฉันจะให้เจ้าเด็กนี้
ยืมใช้หน่อยก็แล้วกัน

ฉันเดินเข้าไปนอนข้างๆ
เจ้าหนูน้อยนี่ ฉันสะบัดหางไปมาเพื่อไล่แมลงร้ายออกไป 

เด็กนี้ตอนนี้เขารู้สึกตัวแล้วว่าฉันมานอนข้างๆ เราสบตากัน เขาคงงงว่าทำไมหมาตัวนี้ถึงไม่ทำร้ายเขา เขาค่อยๆยืนมือมาแบบกล้าๆกลัวๆ วางลงบนตัวฉัน 

เขาลูบขนฉัน มือของเด็กคนนี้ถ้ามองด้วยตาแล้วมันใหญ่กว่าอุ้มเท้าของลูกฉันมาก แต่ ถ้าสัมผัสด้วยใจแล้วมันไม่ต่างกัน มันสัมผัสได้ว่าเด็กน้อยคนนี้
ต้องการไออุ่นจากแม่ เมื่อเด็กคนนี้รู้ว่าฉันไม่ทำอันตราย เขาก็ได้ใจคราวนี้เขากอดฉันด้วยสองมือ เอาใบหน้ามาแนบชิดฉัน ฉันไม่ได้รังเกียจนะเพียงแต่ช่วยอย่าร้องไห้จะได้ไหม ขนฉันเปียกไปหมดแล้ว ถือว่าวันนี้เปิดบริการพิเศษให้แล้วกันฝันดีเจ้าลูกมนุษย์

เช้าวันรุ่งขึ้นเด็กมนุษย์นี้ดูดีขึ้นกว่าเมื่อวาน ฉันไม่จำเป็นต้องขู่หรือเห่าไล่เขา
เขาเดินตามฉันมา จุดหมายของเราอยู่อีกไม่ไกลแล้ว แม้ว่าจะเศร้าใจนิดหน่อยที่ต้องจาก แต่ก็ดีแล้วเพราะว่า 
เมื่อเขาปลอดภัย
ฉันจะได้ไปตามหาลูกของฉันต่อ

..........แต่.........ฉันพบรอยเท้า
นี้เป็นรอยเท้าของหมาป่า
ทางข้างหน้าก่อนถึงหมู่บ้าน
ต้องมีหมาป่าอยู่แน่นอน

ฉันพบโพรงไม้ที่ใหญ่กว่าครั้งที่ลูกของฉันเคยซ่อน มันพอดีที่จะให้เด็กคนนี้อยู่

ฉันวิ่งเข้าวิ่งออกโพรงไม้พรางมองหน้าของเด็กคนนี้ ได้โปรดเข้าใจด้วยเถิด
ได้โปรดเข้าใจด้วย ได้โปรดซ่อนตัวก่อนข้างหน้านี้นายยังไปไม่ได้


เหมือนว่าจะได้ผล 
เด็กคนนี้เข้ามาแอบที่โพรงไม้
เราสบตากัน
รออยู่ที่นี่ก่อนนะ
เดี๋ยวฉันจะมารับ 
นายจะต้องถึงบ้านอย่างปลอดภัย 

ฉันวิ่งไปตามรอยเท้าของหมาป่าไป 
วิ่งหางจากโพรงไม้มาพอสมควร 
ฉันก็พบพวกมันเข้า ใช่อย่างที่ฉันคิด ...“หมาป่า” ตอนนี้พวกมันยังไม่เห็นฉัน เท่าที่ฉันเห็นพวกมันดักรอ เพื่อที่จะไม่ให้มนุษย์แม่ลูกผ่านไปถึงหมู่บ้านได้(มันคงไม่รู้ว่าแม่มนุษย์ไม่อยู่แล้ว)

ฉันต้องใช้วิธีอื่นในการส่งลูกมนุษย์
ให้ปลอดภัยแล้ว เพราะไม่ว่ายังไงเราก็ผ่านบริเวณนี้ไม่ได้ พ้นจากป่าไปจะเป็นทุ่งข้าวสาลี เจ้าเด็กน้อยไม่สามารถวิ่งหนีได้ทันฝูงหมาป่าแน่นอน

ในขณะที่ฉันกำลังวางแผนที่จะส่งลูกมนุษย์ให้สำเร็จ 

ก็มีเสียงทักทายฉันด้วยน้ำเสียฃที่อมหิต

เป็นยังไงบ้าง แม่จิ้งจอก
!! หมาป่าจ่าฝูง เขาพบฉันโดยบังเอิญ

ตอนต่อไป แม่จิ้งจอกกับเด็กหลงทาง !!!
SHARE
Written in this book
นิทานจากฉัน
เขียนไว้อยากให้คุณได้อ่าน
Writer
Suyzeiy
ขอให้โชคดี
คนธรรมดามานั่งแต่งนิทาน (นิทานที่ไม่มีคนอ่าน)

Comments