สนทนา ”เธอ“ ใต้แสงจันทร์ “ไม่มีอยู่”
”ทั้งที่เป็นวันที่พระจันทร์เหลือเพียงน้อยนิดจนแทบบอดสนิท แสงของมันกลับเข้มจนเกิดเงาอย่างชัดเจน“

:”ทำไมคุณถึงชอบมานอนเล่นที่นี่ล่ะ“

:“ผมแค่ไม่ชอบที่บ้านน่ะ ที่นี่ไม่เคยมีคน มันเงียบ จนไม่มีใครกล้าเข้ามา”

:”แล้วที่บ้านไม่ตามหาหรอ“

:“หลับไปแล้ว”

:”คุณรู้ใช่มั้ยว่าที่นี่กำลังจะโดนรื้อ“

:“ผมรู้กระทั่งว่าโดนรื้อเพราะอะไร”

:”ไม่มีใครอยากเจอเรื่องแบบนั้นหรอก“

:“ความเงียบเหงาของที่นี่เรียกความตายกับความรุนแรงมาได้เสมอ”

:”แต่คุณก็ยังจะมา“

:“ผมแค่อยากเห็นดาวกับพระจันทร์ในที่เงียบๆ แต่ไม่นึกว่าจะเจออะไร”

:”หมายถึงเจอฉัน...?“

:“เรื่องที่เกิดกับคุณทำให้ต้องรื้อซากบ้านนี่ทิ้ง”

.

:“ไอหนุ่มออกมา ทำไมเอ็งไปนั่งอยู่คนเดียวในนั้นล่ะ!”

.

:“ผมรู้ได้ตั้งแต่เห็นคุณนั่งอยู่ที่นี่คนเดียวในเสื้อที่เลอะสีแดงเกือบทั้งตัว”

.

:“จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละครับลุง!”

“เศษพระจันทร์ยังสาดแสงชัดจนเกิดเงา แต่เงาที่ว่ามีเฉพาะที่ซากบ้านไม้เน่าๆหลังนี้”
SHARE
Writer
PJAW
Otherness
หรือ...

Comments