ice-cream | wonyoung x sakura
ช่วงปลายเดือนเมษา 
ขึ้นชื่อเรื่องความร้อนแรงของสภาพอากาศ

แค่จะแบกสังขารตัวเองออกไปหาอะไรมารับประทานคลายร้อนก็ยังต้องคิดแล้วคิดอีก แต่พอคิดได้ว่าร้านกาแฟร้านประจำติดเครื่องปรับอากาศก็รีบออกจากบ้านไปพึ่งร้านเย็นๆเพื่อประหยัดค่าไฟ

“ไอศกรีมวานิลลา 1 สกู๊ปเหมือนเดิมนะคะ”

คงเป็นเพราะช่วงนี้หนีร้อนมาพึ่งเย็นที่ร้านนี้บ่อยๆ พนักงานรับออร์เดอร์ถึงจำเมนูประจำของเธอได้ขึ้นใจ

เด็กสาวประจำเคาท์เตอร์ยังคงเป็นคนเดียวกับทุกๆวัน หน้าตาจิ้มลิ้มส่งยิ้มให้จนเผลอยกมุมปากตาม

“สงสัยมาบ่อยจนน้องจำได้แล้วนะเนี่ย”

“ก็บ่อยอยู่นะคะ พี่มาที่นี่เกือบจะอาทิตย์กว่าๆแล้ว”

ทำมือนับนิ้วหน้านิ่วคิ้วขมวดท่าทางน่าเอ็นดูจนหลุดขำ ไอเด็กตัวสูงยิ้มออกมาหน้าตาสดใส มองนานๆน้องเค้าก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย เพิ่งจะได้สังเกตจริงๆจังๆก็วันนี้

“พี่เอาน้ำด้วยนะ ชามะแนวแก้วนึง ช่วงนี้โคตรจะร้อน”

“โอเคค่ะ ทั้งหมด88บาทค่ะ”





“มาแล้วค่า”

หลังจากเลือกที่นั่งมุมดีๆที่จะโดนลมแอร์เย็นๆได้แล้ว สักพักหนึ่งน้ำกับไอติมที่สั่งไว้ก็ยกมาเสิร์ฟถึงที่ เด็กสาวหน้าเคาท์เตอร์คนเดิมแต่แปลกตาไปเสียหน่อยเพราะชุดที่ใส่เปลี่ยนจากยูนิฟอร์มร้านเป็นชุดไพรเวท เสื้อแขนสั้นคอกว้างสีแดงกับกางเกงยีนส์

ร้อนแรงแข่งกับสภาพอากาศเดือนเมษารึไงกัน

“นี่เลิกงานแล้วหรอ”

“พึ่งออกกะค่ะ กะหนูอีกทีก็เย็นๆเลย”

“ระหว่างนี้ว่างมั้ยล่ะ นั่งเป็นเพื่อนพี่หน่อย เหงาอะ555”

ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน ว่าอะไรดลใจให้ชวนเจ้าตัวสูงมานั่งด้วยกัน แต่อากาศแบบนั้นใครจะอยากออกไปข้างนอกกันล่ะ ร้อนจนจะละลายตายตั้งแต่ยังไม่เฉียดประตูร้านขนาดนั้น

“ว่างค่ะๆ หนูนั่งเป็นเพื่อนก็ได้”

“แล้วชื่ออะไรล่ะเรา พี่ลืมถามตั้งแต่นู่น”

“ เวลา ค่ะ  เรียก เว ก็ได้ ”










“พี่ไม่กลับบ้านหรอ พี่แสนดี 

นั่งกินไอติมด้วยกันเพลินๆตั้งแต่บ่ายคล้อยจนมืดค่ำ น้องสาวร่วมโต๊ะเปลี่ยนชุดกลับไปใส่ยูนิฟอร์มอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น แสนดีก็ยังคงนั่งเปื่อยอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมเช่นเคย

“ไม่เอาอะ แม่พี่ไม่อยู่ด้วยวันนี้ กลับไปคงเหงาๆ”

“ตามใจค่ะ เอาอะไรอีกมั้ย”

“แค่ค่าไอติมก็จะหมดตัวแล้วววว”

“แล้วพี่กินอะไรตั้งหลายก้อนเล่า”

นั่งคุยกันอยู่นานพอสมควรจนแอบคิดว่าเราจะสนิทกันได้ในเวลาไม่นาน มีหลายๆอย่างที่เราสองคนชอบตรงกันเสียส่วนใหญ่ อย่างเช่นไอศกรีมที่เราสองคนชอบเหมือนกัน หากจะต่างไปเสียหน่อยที่เวลาชอบไอศกรีมรสเปรี้ยวๆอย่างสตรอว์เบอร์รี่ แต่สำหรับเธอ ไอศกรีมนมนุ่มๆหวานๆอย่างวานิลลาอาจจะเหมาะกับตัวเองมากกว่า

คนน้องหัวเราะออกมาก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้าเคาท์เตอร์ที่ประจำและเริ่มให้บริการลูกค้าตามปกติ ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงยิ้มสดใสให้กับลูกค้าทุกคน







ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่ที่ยังคงนั่งมองน้องทำงานไปเรื่อยๆ แต่ก็คงนานพอประมาณที่จะทำให้ตาเรียวเล็กขยับปิดลงช้าๆเพราะความง่วง เผลอหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ แต่รู้ตัวอีกทีไฟในร้านก็ดับลงเกือบจะทุกดวง

“จะไม่กลับบ้านจริงๆหรอพี่ จะเที่ยงคืนแล้วนะ”

ยังคงเป็น เว คนเดิมที่เดินเข้ามาหา ถึงเวลาปิดร้านแล้ว แต่เจ้าตัวยังนอนหนุนหมอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้โซฟาของร้าน แสนดีคงเป็นคนแรกที่ใช้หมอนอิงของที่นี่ได้คุ้มสุดๆ

“อือ.. กี่โมงแล้วเนี่ย”

“ห้าทุ่มจะเที่ยงคืนแล้วค่ะ”

ตารีเล็กเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยกลับบ้านดึกขนาดนี้มาก่อนนับตั้งแต่เรียนจบ อาจเป็นเพราะอาชีพฟรีแลนซ์ทำให้เธออยู่ติดกับบ้านเสียจนชิน

ท่าทางลุกลี้ลุกลนของคนพี่มันน่าเอ็นดูเสียจนตัวสูงหลุดขำ แสนดีกระโดดออกจากกองหมอนหลากสี รีบจัดแจงมันให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะเริ่มเก็บของต่างๆที่วางอยู่บนโต๊ะใส่ลงในกระเป๋าผ้าที่พกมาด้วยกัน

“บ้านพี่อยู่ไหนอะ ไกลมั้ย”

“ไม่ๆ อยู่แถวนี้นี่แหละ เดินไปก็ถึง”

“ปั่นจักรยานไปส่งมั้ย อยู่แถวนี้เหมือนกัน”







ซ้อนท้ายจักรยานตอนประมาณเที่ยงคืนให้ความรู้สึกแปลกใหม่สำหรับบุคคลที่แทบไม่ย่างกรายออกจากบ้านยามวิกาลมาหลายปีแบบแสนดี อากาศเย็นลงในตอนกลางคืนถึงแม้จะยังอบอ้าวอยู่บ้าง ลมที่ปะทะกับตัวจักรยานทำให้เย็นสบายไม่น้อย 

คนพี่ยึดชายเสื้อของคนน้องเอาไว้แน่น จะให้กอดเอวน้องก็เกรงใจ แต่จะให้เกาะอานจักรยานไว้แทนก็กลัวจะตกตุ้บก่อนจะถึงหน้าบ้านเสียก่อน

เราสนทนากันไปเรื่อยๆระหว่างทางกลับบ้าน เพราะแนวความชอบออกไปในทางเดียวกันจึงคุยกันถูกคอ น่าแปลกที่แสนดีแอบอยากให้จักรยานปั่นไปเรื่อยๆ ยังไม่อยากให้ถึงหน้าบ้านของเธอเลย

จักรยานค่อยๆลดความเร็วลงตรงหน้าตัวบ้านสีครีม เธอกระโดดลงจากจักรยานอย่างทุลักทุเล ควานหากุญแจบ้านในกระเป๋า ก่อนจะเสียบกุญแจไขประตู

“กลับบ้านได้แล้ว บ้านอยู่ไหนเนี่ย”

“ซอยข้างๆนี่แหละพี่ อยู่ใกล้แค่นี้เอง”

“เอ้าหรอ ดีจัง ดึกแล้วกลับไปนอนได้แล้ว”

เวลาล่วงเลยมาจนเที่ยงคืนครึ่ง แสนดีกลัวว่าหากดึกไปกว่านี้พ่อแม่ที่รอน้องอยู่ที่บ้านอาจจะเป็นกังวล ถึงแม้ในใจอยากจะชวนน้องเข้าไปนั่งเล่นในตัวบ้านอีกสักหน่อย

“พี่ แบมือหน่อย”

“หื๊ม”

แสนดีแบมือออกตรงหน้าด้วยความงุนงงสงสัย เจ้าตัวสูงยัดกระดาษใบเล็กๆใส่มือพร้อมกันกับส่งยิ้มอ่อนๆให้เธอ

“หนูให้ เผื่อจะได้มาร้านบ่อยๆ”

คนโตกว่าคลี่แผ่นกระดาษสีเหลืองอ่อนใบเล็กออก ข้อความบนกระดาษเขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบ คงเป็นลายมือของเวเองนั่นแหละ

คูปองไอติมฟรี 1 สกู๊ป by เวลา


“โปรโมชั่นสุดพิเศษสำหรับพี่เลยนะ”

พี่สาวตัวเล็กหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู เจ้าตัวสูงตอนนี้ดูตัวเล็กปุ้กปิ้กในสายตาของเธอไปเสียแล้ว จริงๆแล้วเวลาน้องไม่ยิ้ม หน้าตาเจ้าเด็กดูเบื่อโลกมากๆ แต่เอาเข้าจริงๆมันก็น่ารักน่าเอ็นดูผิดคาด

“คูปองมีวันหมดอายุมั้ยเนี่ย”

“ไม่ค่ะๆๆ เวให้ตลอดชีวิตเลย”

มีแต่คำว่าน่ารักน่าเอ็นดูเต็มไปหมดในหัว เจ้าเด็กเอาแต่เกาแก้มไปมาจนเป็นรอยแดงระเรื่อ

“ถ้าพี่อยากได้อีกก็มาบ่อยๆนะคะ”

เวลาตัดสินใจที่จะปั่นจักรยานกลับบ้านของตัวเอง เวลานี้คงดึกเกินไปที่จะคุยกันต่อ เราทั้งคู่ควรจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน ถึงแม้ว่ายังอยากจะคุยต่อก็เถอะ

“ถ้าอยากได้อีกต้องมาอีกบ่อยๆนะคะ!”

“อยากเจอ พูดอย่างนี้!”

“ตลกแล้ว บ้าบอ!”

เจ้าตัวสูงรีบปั่นจักรยานออกไปทันทีที่พูดจบ แสนดียังคงยืนยิ้มให้น้องสาวอยู่หน้าบ้าน





หลังจากนี้คงต้องแบ่งเงินไว้ไปกินไอศกรีมบ่อยๆแล้ว







SHARE
Writer
afterbedtime
Teenagers
Tw : @afterbedtime_

Comments

Havenothing
6 months ago
แงงงน่ารักกกกกกกกกกก
Reply
afterbedtime
6 months ago
แงงงง ขอบคุณค่าาาา😍
JOpEnBeautiFuL
29 days ago
ดีที่สุดเลยอัยเด็กค้าบบบบ
Reply
afterbedtime
23 days ago
💘💘💘