เด็กชายจากดาวอื่น
"คราวหน้าไปเจอกันที่เมืองจีนนะ"

คือประโยคที่ไม่ใช่คำลาแต่เป็นคำสัญญาว่าเราคงได้พบกันอีก
.
.
.
ธันวาคม 2016

ทริปนครวัดครั้งที่สองเกิดขึ้นเพราะความปรารถนาที่จะพาบิดาไปเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่อยู่ใกล้บ้านที่สุด

รถทัวร์ตั้งต้นจากเสียมราฐในเวลาบ่ายอ่อนๆ บรรทุกผู้คนจากหลายประเทศมุ่งหน้าสู่ทะเลสาบโตนเล แหล่งน้ำสำคัญหล่อเลี้ยงชีวิตชาวกัมพูชา แม้จะไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยวหลักอันดับแรกเช่นนครวัดนครธม แต่ก็ขึ้นชื่อเรื่องวิถีชีวิตชาวบ้านกับสถาปัตยกรรมท้องถิ่นที่ปักเสาสูงชะลูดกลางน้ำ เมื่อมีโอกาสก็ควรจะมาให้เห็นกับตา

ฉันไม่ได้คุยกับเพื่อนร่วมทัวร์คนไหนเลยนอกจากเด็กหนุ่มตาตี่ผิวขาวเหลืองที่นั่งอยู่ลำพังกับกล้อง DSLR ตัวโต มองครั้งแรกเข้าใจว่ามาจากเกาหลีใต้

"เธอเป็นคนเกาหลีใช่มั๊ย"
"ป่าวๆ คนจีนน่ะ"

ฉันคิดถึงการได้พูดภาษาจีนเสียเหลือเกินหลังร้างรามานาน เมื่อมีคนจีนอยู่ตรงหน้า ก็เป็นโอกาสดีที่จะได้ใช้ภาษาที่คุ้นเคยกับเด็กหนุ่มที่มีภูมิลำเนาจาก Inner Mongolia มณฑลตอนบนของจีนติดกับมองโกเลีย เมื่ิอมีเวลาว่างจากการเรียนที่มหาวิทยาลัยใน Shenzhen เธอจึงมานครวัดตามลำพัง

...หลังจากนั้นฉันจึงได้รู้ว่าเธอกำลังเรียนในสาขาที่ฉันจบมา
.
.
.
มกราคม 2019

"รู้มั๊ยว่าตอนที่เจอเธอ นั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันออกเดินทางตามลำพัง"

ในตอนนั้นเธอเพิ่งอายุได้ 19 กับชีวิตปีแรกในรั้วมหาลัย พูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำถึงมูลค่าของกล้อง Canon 5D ในมือที่เพิ่งได้เป็นของขวัญจากผู้ปกครอง

ผ่านมาสองปีกว่ากับกล้องตัวเดิมที่เธอพกพาขึ้นเขาลงห้วย จากเหนือสู่ใต้ จากตะวันออกสู่ตะวันตก จากเด็กชายสู่หนุ่มนักเดินทางเต็มตัว

...วันนี้เธออยู่ที่มิลาน
.
.
.
จากรถทัวร์สู่เรือลำกะทัดรัด พาผู้โดยสารลัดเลาะลำน้ำ ผ่านบ้านเรือน ผ่านฟาร์มปลา ผ่านโรงเรียน ทุกอย่างตั้งอยู่กลางน้ำ เพื่อไปยังจุดที่สวยที่สุดกลางทะเลสาบ จุดที่เห็นเส้นขอบฟ้าได้ชัด จุดที่จะมองเห็นตะวันลาลับได้ถนัดตา

จุดที่ฉันมีรูปเดี่ยวเต็มไปหมดจากกล้องตัวใหญ่ของเธอ บนพื้นหลังที่ผืนฟ้าตัดกับผืนน้ำ ใต้แสงสุดท้ายของวัน
.
.
.
มีนาคม 2018

"ฉันมีของมาฝากเธอด้วยนะ"

เธอหยิบกรอบรูปภาพงานแกะกระดาษจากสุสานทหารจิ๋นซีที่ซีอาน ภาพเขียนสำหรับแขวนฝาผนังและพัดกระดาษวาดลวดลายด้วยพู่กันออกมาจากกระเป๋า

"นั่นฝีมือคุณย่าฉันเอง"

ฉันแอบอึ้งเบาๆพลางหยิบของฝากที่เป็น massage oil สินค้าเคลียสต๊อกที่เพิ่งหยิบมาฟรีจากบริษัทเมื่อตอนเย็นส่งให้

...รู้สึกผิดเลย

เราเพิ่งรับประทานส้มตำแถวราชเทวี เป็นวันเกือบสุดท้ายกับต้มยำกุ้งครั้งแรกในประเทศไทยของเธอ หลังตั้งต้นจากเชียงใหม่ ต่อด้วยเกาะเต่า และปิดท้ายที่กรุงเทพมหานคร

...แปลว่าเธอแบกอะไรทั้งหลายนั่นจากจีน พกพาไปด้วยถึงสามเมือง ก่อนจะมาเจอฉันสินะ
.
.
.
"ขอถ่ายรูปด้วยสิ"

หลังรถทัวร์ถึงเมืองเสียมราฐ เด็กชายคนเดิมขอฉันถ่ายรูป selfie เป็นที่ระลึก เราแลก contact กันใน Wechat ซึ่งเป็น application ที่ใช้สื่อสารหลักของประเทศที่มี digital medias ทุกประเภทเป็นของตัวเอง แต่กลับ block เกือบทุกอย่างจากโลกภายนอก ทำให้เธอต้องไปดั้นด้นหาหนทางสมัคร Facebook และมีฉันเป็นเพื่อนคนแรก

เธอเข้า Facebook เป็นบางครั้ง ส่วนฉันใช้ Wechat เป็นบางครา ทำให้ฉันได้เห็นเรื่องราวการเดินทางของเธอไม่บ่อย แต่ก็ไม่ห่าง

พอกลับจากกัมพูชา ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเพราะยุ่งมากหรือ notification ใน Wechat ไม่เด้ง ทำให้ไม่ได้ตอบข้อความของเธอ จนอยู่ๆก็ได้รับรูปเดี่ยวทั้งหมดของฉันส่งมาทางอีเมล์

หลังจากนั้นก็มีโปสการ์ดจากส่วนต่างๆของเอเชียส่งมาที่บ้านเรื่อยๆ
.
.
.
เธอติดตามเพื่อนต่างชาติจากเมืองจีนมายังบ้านเกิดที่ตอนใต้ของอิตาลี และมีเวลาปลีกวิเวกมาเที่ยวลำพังในมิลานก่อนมุ่งหน้าไปมิวนิก เป็นการเดินทางไกลออกจากเอเชียครั้งแรกในวัย 21ปี ด้วยเงินเก็บของตัวเอง

"เธอเจ๋งอ่ะ มาเรียนที่นี่"
"แล้วเธอไม่เจ๋งกว่าหรอ ตอนอายุ 21 ฉันไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ด้วยซ้ำ แต่เธอเดินทางไปทั่วแล้ว..."

ชายคนข้างๆยิ้มตอบเบาๆ เขาไม่ใช่เด็กน้อยแบบที่ฉันเจอเมื่อสองครั้งในสองปีก่อนหน้านี้แล้ว ประสบการณ์และการผจญภัยคงทำให้เธอเติบโต และด้วยความเยาว์วัยนั้ย เธอจะยังมีโอกาสที่จะพบอะไรอีกมากมายในโลกใบนี้

เธอคว้ามือถือมาบันทึกทุกอย่างตั้งแต่ร้าน Starbucks Experience ยัน Ferrari Showroom ด้วยความตื่นเต้นและซุกซนจนโดนติ และกล่าวขอโทษด้วยกิริยาสำรวมแบบชนชาติตะวันออก พร้อมกลับมามีประกายตาความกระหายที่จะได้รู้โลกกว้างอย่างรวดเร็ว

กลาง Duomo Square ที่ฉันพาเธอหลงทางในเมืองที่ฉันอยู่ เธอพยายามตั้งกล้องเพื่อถ่่ายรูปคู่ที่ไม่ใช่ selfie แต่โดนฉันปรามไว้เพราะที่นี่คือศูนย์กลางแห่งศิลปกรรมควบคู่ด้วยโจรกรรม มีพ่อค้าเร่วนเวียนมายื่นขายอาหารนก ดอกกุหลาบ สายสิญจน์ หรืออะไรก็ตามที่ไม่เป็นที่ต้องการให้คนต่างถิ่นตลอดเวลา โดยเฉพาะชนจากชาติตะวันออกไกลเช่นพวกเรา แต่สุดท้ายเราก็ได้รูปคู่จากกล้องฟิล์มที่ขอให้คนจีนในร้านแมคโดนัลด์ช่วยถ่ายให้

"ในนี้ไม่ค่อยสวย เดี๋ยวฉันออกไปถ่ายหน้า Duomo ให้ก็ได้"

หากพูดจาภาษาเดียวกันแล้ว ความช่วยเหลืออย่างจริงใจก็หาได้ไม่ยาก

ใจกลางกรุงมิลานในช่วงที่ลมหนาวยังพัดผ่าน เธอเป็นเพื่อนเก่าคนแรกที่ฉันได้เจอหลังมาอยู่ที่นี่ เป็นครั้งที่สามที่ฉันได้เห็นพัฒนาการของนักเดินทางรุ่นน้องที่ไม่เคยขาดการติดต่อเลยตั้งแต่เจอกัน และดูเหมือนว่ารุ่นน้องที่อายุห่างกันถึงสิบปีคนนี้จะมีประสบการณ์ท่องโลกนำหน้ารุ่นพี่อย่างฉันไปไกลแล้ว

...ถ้าเปลี่ยนทรงผม เจาะหูหน่อย ลดความกระโดกกระเดกและปรับบุคลิคให้สุขุมแบบผู้ใหญ่กว่านี้ เธอจะดูเท่ห์ไม่เบาเลย
...ไม่ๆๆ เธอเพิ่งอายุ 21
.
.
.
"อายุ 21 นี่ไม่เรียกว่าเด็กแล้วนะ"
"แล้วเธอชอบเค้าป่าว"
"เค้าน่ารักดีออก"
"อายุไม่สำคัญหรอกแกร๊...."


"เห้ยย...เด๋วๆๆๆ"

บรรดารูมเมทผู้น่ารักของฉันเริ่มสนุกกับการจินตนาการเรื่องของเพื่อนนักเดินทางคนเก่าจากแดนไกลไปไกลกว่าเมืองจีน...
.
.
.
...เธอไม่ได้หมุนรอบฉัน ฉันก็ไม่ได้หมุนรอบเธอ และสองเรายังคงหมุนรอบตัวเอง
...เธอดึงดูดฉัน ฉันดึงดูดเธอ และสองเรามักโคจรมาเจอกันทุกปีในซักที่ของจักรวาล
SHARE
Written in this book
เรื่องของฉันและคนข้างทาง
ในทุกการเดินทางมีเรื่องเล่าและคนเดินทาง
Writer
Nititatita
writer
Life Adventure

Comments

Jxxxah
2 months ago
น่ารักอ่ะ

Reply