love ro'se 🥀 7.5
                          love ro'se

                        ep.7 - spin off
               " rosalia , stop me from thee "

ผมไม่ใช่คนความอดทนต่ำ เรียกได้ว่าแทบจะเฉยชากับทุกสิ่งรอบกาย 

ผู้คนที่เคยผ่านเข้ามามากหน้าหลายตาไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่เคยมีใครทำให้ผมรู้สึกปั่นป่วนได้มากขนาดนี้

ไม่เคยมีใครทำให้ผมรู้สึกสูญเสียการทรงตัวได้มากเท่าคนตัวเล็กตรงหน้าผม

ในความคิดของผมนะ

ถึงแม้เจ้าตัวจะชื่อโรสที่แปลว่าดอกกุหลาบ 

แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนดอกกุหลาบขนาดนี้ก็ได้มั้ง

ร่างเอิบอิ่มส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลราวกับดอกกุหลาบแรกแย้มหอมฟุ้งไปทั่วทั้งห้อง 

กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยออกมาล่อลวงให้ผมตกลงไปในหลุมลึก คอยกักขังผมไว้ด้วยคมหนามแหลม ไร้หนทางนอกเสียจากยอมจำนนอยู่ในหลุมพรางของกุหลาบตัวน้อย

เส้นผมสีแดงสดช่างดูตัดกับใบหน้าขาวกระจ่าง ต้นขาเรียวกับผิวขาวดั่งน้ำนมเปล่งปลั่งเสียจนพาลให้ผมเกิดอาการหายใจติดขัดขึ้นมา

เส้นขีดความอดทนของผมกำลังลดต่ำลงอย่างน่าหวั่นใจ
 
ผมลอบมองคนตัวเล็กที่นอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงหลังกว้าง กลีบปากอิ่มสีแดงสดขยับพึมพัมบ่นผมกระปอดกระแปดที่คอยเร่งให้เจ้าตัวลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

ที่ผมไล่เนี่ย ไม่ได้กลัวจะไปทำงานสายหรืออะไรหรอกนะ ผมเป็นถึงเจ้าของบริษัทใครจะว่าอะไรได้

แต่ที่ตั้งหน้าตั้งตาไล่ให้คนตัวเล็กลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเสียที ก็เป็นเพราะเสื้อยืดตัวโคร่งที่อยู่บนร่างเล็กนี่ต่างหาก

เสื้อยืดตัวหลวมที่ไม่สามารถปกปิดความน่ามองของเรือนร่างนี้ได้เลย

คอเสื้อกว้างเกาะหมิ่นเหม่อยู่บริเวณหัวไหล่เนียน ชายเสื้อร่นขึ้นมาสูงกองอยู่ที่ต้นขาขาวจัด ยิ่งคนร่างบางทิ้งตัวลงนอนราบไปบนเตียงหลังนุ่ม บิดตัวไปมาเพียงเล็กน้อยสาบเสื้อก็ร่นขึ้นไปสูง

ผมพรูดลมหายใจออกมาแรงๆ 

นึกหงุดหงิดที่คนตรงหน้าไม่รู้จักระวังตัวเองเอาเสียเลย
 
ถ้าคนที่ยืนมองภาพตรงหน้านี้อยู่ไม่ใช่ผม มีหวังคนตัวเล็กนี่คง...

ยิ่งนึกก็ยิ่งหงุดหงิดใจ

ผมเองก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูน ไม่ใช่คนดีอะไรที่จะได้ห้ามใจตัวเองไหวยามที่มีของที่ถูกตาต้องใจมาล่ออยู่ตรงหน้า

"ระวังหน่อย" 

ผมเอ็ดคนตัวเล็กขึ้นมาเสียงเข้ม ขมวดคิ้วตีหน้ายุ่ง เมื่อคอเสื้อที่เคยหมิ่นเหม่อยู่บนหัวไหล่ หล่นลงมากองอยู่บริเวณต้นแขนขาวจัด เผยแผ่นอกสีนวลปลั่ง

"ระวังไรอ่ะ" 

แต่แทนที่จะเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดเตือน โรสกลับทำตาหวานเอียงคอจ้องผม

ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า เส้นความอดทนของผู้ชายอย่างผมมันมีจำกัด

ผมหรี่ตามองคนตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนจะเสหน้ามองไปทางอื่น 

ทางที่ดีอยู่ห่างๆ ตัวอันตรายตรงหน้าไว้ดีกว่า 

คิดดังนั้นก็หันหลังกลับเตรียมสาวเท้าเดินไปทางประตูห้องนอนแต่กลับต้องชะงักเมื่อคนตัวเล็กปรี่เข้ามาขวางหน้าผมไว้ เจ้าตัวแสบกางแขนกางขาออกกว้างกักตัวผมไว้ไม่ให้ไปไหน

"จะหนีไปไหน" 

พริมโรสพูดพลางหรี่ตามองกันอย่างจับผิด

"ไม่ได้หนี"

"แล้วคุณจะไปไหน ห้ามทิ้งโรสนะ" พึมพัมเสียงเบาหวิวพลางยู่ปากจิ้มลิ้มออกมาอย่างน่าเอ็นดู 

"จะไปรอข้างนอก"

"ทำไมอ่ะ ก็รอในนี้สิ"

พูดจบก็ยื่นมือเล็กทั้งสองข้างมาจับไหล่ผมไว้แน่น ออกแรงทำท่าเหมือนจะจับให้ผมหันหลังกลับไปนั่งรอบนเตียงของเจ้าตัวตามเดิม แต่แรงก็มีแค่นั้น 

ผมรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้เป็นห่วงหรือกลัวผมหนีหรอก ไอ้ตัวแสบนี่แค่สนุกกับการได้ขัดใจผม จงใจแกล้งให้ผมหงุดหงิดเล่น

โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ไม่มีซักครั้งเดียว 

ที่ผมจะนึกหงุดหงิด...

หรือรำคาญใจในสิ่งที่เจ้าตัวทำ

"ทำแบบนี้ไม่กลัวไง"

ผมถามเสียงนิ่ง

"กลัวอะไร โรสมีอะไรต้องกลัวด้วยหรอ" 

พริมโรสเชิดหน้าขึ้นมองผมอย่างถือดี ผมจ้องดวงตากลมโตที่สบตาผม มองหางตารั้นที่เชิดขึ้นของเด็กดื้อแล้วต้องลอบยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

ก่อนเปล่งเสียงตอบคนตรงหน้า

"ผมไง"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจทั้งสองที่พรูดดังแข่งกัน พวงแก้มยุ้ยของโรสที่เคยเป็นสีขาวจัดเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ ดวงตาหวานหลุบต่ำลงช้าๆ

ดูก็รู้ว่าเขิน

ผมขยับตัวเชื่องช้า ค่อยๆ ก้าวเท้าประชิดคนตัวเล็กไม่ให้เจ้าตัวตกใจวิ่งหนีกันไปเสียก่อน ตวัดลำแขนแกร่งโอบรอบเอวบางเบาๆ ดึงรั้งคนตัวเล็กกว่าให้ขยับเข้ามาแนบชิดกัน

"ทะ ทำอะไร" 

โรสเปล่งเสียงถามเสียงสั่น

"ไหนว่าไม่กลัวไงครับ"

ผมกอดเอวบางแน่นขึ้น พอได้สัมผัสร่างตรงหน้าก็รู้สึกหวงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

อยากให้คนคนนี้อยู่ข้างกายไม่หายไปไหน

ไม่อยากให้ใครมายุ่มย่าม

"ไม่ได้กลัวนะ ถะ ถอยออกไป"

มือเล็กของโรสยกขึ้นมาดันหน้าอกผมออกเบาๆ เป็นเชิงให้ถอยห่าง

"ผมเตือนคุณแล้วนะ"

"อะไรของคุณเนี่ย" 

โรสเงยหน้าจ้องผม คิ้วสวยขมวดเข้าหากันราวกับกำลังประมวลผลอยู่ แต่ก็ต้องร้องเสียงหลงออกมาเสียก่อน 

"จะทำอะไร หะ เห้ย"

เมื่อผมออกแรงยกคนตัวเล็กลอยขึ้นจากพื้น ก้าวขาถอยหลังสองสามก้าวก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง จับให้คนตัวขาวนั่งคร่อมอยู่บนหน้าตัก หันหน้ามาหากัน

"นี่คุณ"

โรสดิ้นขลุกขลักอยู่บนตักของผม พยายามจะลุกขึ้นหนีความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากอ้อมกอด

ท่าทางเหมือนตั้งใจจะหนีหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นตึกตักจนเจ้าตัวรู้สึกรำคาญ

เสียงตึกตักที่ดังก้องกังวานแม้กระทั่งตัวผมเองยังสัมผัสและได้ยิน
"ปล่อยโรสเดี๋ยวนี้นะ"

ทำหน้าดุขู่ผมเหมือนแมวป่าตัวน้อย ดิ้นอย่างไม่ยอมแพ้แม้จะโดนกอดไว้แน่น

"ไม่ปล่อยครับ" ไม่ว่าเปล่า ผมกระชับอ้อมแขนรอบเอวคอดให้แน่นขึ้นอีก เอียงหัวหนักๆ ซบลงกับลาดไหล่เปลือยที่โผล่พ้นคอเสื้อยืด 

"คุณนี่มันยังไง ทำไมชอบแกล้งกันจังเลยอ่ะ"

"ไม่ได้แกล้ง"

"ก็เนี่ยแกล้งกันชัดๆ"

"ซื่อบื้อ"

"เอ้ะ คุณนี่" 

เพราะขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับเด็กดื้อ ผมเอียงใบหน้าบรรจงไล้ปลายจมูกโด่งไปตามผิวเนื้อเนียนที่หัวไหล่มน ไล้เป็นวงกลมไปตามรูปไหล่สวย ดื่มด่ำกับกลิ่นกายหอมๆ ที่โชยออกมาแตะจมูกอย่างไม่รีบร้อน 

"อื้อ คุณ"

จงใจกดปลายจมูกหนักๆ ที่ร่องไหปลาร้าก่อนจะค่อยๆ ไล่ขึ้นไปจนถึงต้นคอหอมกรุ่น

คนตัวเล็กบนหน้าตักของผมตัวแข็งทื่อ มือไม้อ่อนแรงไปหมด มือที่เคยดื้อด้านยกขึ้นมาดันแผ่นอกของผมออกตอนนี้วางแหมะอยู่บนไหล่ ปากเล็กที่เคยเจื้อยแจ้วเม้มเข้าหากันแน่น เนื้อแก้มนุ่มนิ่มเปื้อนสีแดงสดอย่างน่าเอ็นดู

"โรส"

"อือ"

"หอม"

ผมค่อยๆ เคลื่อนจมูกไปตามเนื้อหอมที่ลำคอขาว ดื่มด่ำกับกลิ่นกายหอมหวานไม่โรยราราวกุหลาบแรกแย้มที่พึ่งผลิบานจากคนบนตัก

สัมผัสแผ่วเบาที่ปลายจมูกกับลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินพาลเอาคนตัวเล็กสติล่องลอย และดูเหมือนจะยิ่งเคลิ้มเมื่อมือของผมเริ่มขยับสัมผัสอยู่บนกายบาง ผมไล้ปลายนิ้วเรียวไปตามแนวสันหลังสวย ลูบแผ่นหลังคนตัวเล็กเบาๆ อย่างปลอบประโลม มือสากลากผ่านมาสัมผัสกับเอวคอดกิ่ว

อยากปกป้องดูแลไม่ให้ช้ำ

ผมเคลื่อนปลายจมูกผ่านช่วงลำคอระหง ขึ้นมาถึงสันกรามสวย ก่อนจะหยุดอยู่ที่พวงแก้มใส

"ตรงนี้ก็หอม"

"อะ อือ" เสียงเล็กครางตอบรับผมในลำคอเบาๆ

ปลายจมูกผมสัมผัสย้ำหนักๆ บนเนื้อนุ่มนิ่มหลายครา

"พอแล้ว"

"ไม่พอ"

กดริมฝีปากร้อนลงบนเนื้อแก้มไปอีกหลายทีจนคนตัวเล็กรีบยกมือขึ้นมาดันใบหน้าผมออก

แต่มีหรอที่ผมจะยอมแพ้

ดื้อมาก็จะดื้อกลับ

คอยดูแล้วกันว่าใครจะดื้อได้มากกว่ากัน

ผมประทับริมฝีปากค้างไว้บนพวงแก้มใส แลบลิ้นร้อนออกมาละเอียดชิมความหวานช่ำจากเนื้อนิ่ม ลากต่ำลงมาจนถึงมุมปากจิ้มลิ้มจนคนบนตักหลับตาปี๋ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันเเน่นราวกับกลัวว่าจะโดนลิ้นร้อนรุกรานเข้าไป

แต่ผมทำเพียงแค่กดแช่ริมฝีปากค้างไว้แบบนั้น กดจูบย้ำที่มุมปากน่ารัก ทิ้งสัมผัสหนักๆ ไว้

อาศัยช่วงจังหวะที่ตัวแสบเคลิ้ม ผละใบหน้าออกมาก้มลงที่ซอกคอขาว กัดเบาๆ สลับขบเม้มที่เนื้อนิ่มหลายทีจนขึ้นสี

ทิ้งรอยไว้ให้ใครก็ตามที่ผ่านมาเห็น จะได้รู้ว่าร่างกายนี้มีผมตีตราจองไว้ก่อนแล้ว

จะได้รู้ว่าดอกกุหลาบดอกนี้มีเจ้าของที่ชื่อว่าคิมหันต์

ผมกระตุกยิ้มพึงพอใจกับผลงานของตัวเองเสร็จก็ก้มลงซุกใบหน้าไปกับซอกคอขาวอีกครั้งหนึ่ง กอบโกยกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากดอกกุหลาบดอกน้อยของผม กระชับวงแขนที่กอดเอวเล็กให้แน่นขึ้นอีกอย่างนึกหวงแหนคนบนตัก

"คะ คุณ"

"..."

"คุณคิม"

"อือ"

"โรสจะไปอาบน้ำแล้ว" 

คนตัวเล็กพูดเสียงอู้อี้เพราะเจ้าตัวก็กำลังซุกใบหน้าลงกับไหล่ของผม แนบแก้มยุ้ยๆ นิ่มๆ ลงมาจนผมอยากจะเอื้อมมือไปบีบให้แดงช้ำ ให้ร้องไห้โวยวายแล้วค่อยกอดปลอบ

"ขออีกแปบนะ" ผมว่า

"อะ อือ"

"..."

"อะ อีกแปบก็ได้"

ริมฝีปากเผลอหยักยกขึ้นเมื่อได้ยินประโยคน่ารัก

จากคนที่ทำให้ผมเผลอหลุดยิ้มออกมาในทุกๆ วัน

อีกแปบนี่...มียี่สิบสี่ชั่วโมงได้ป่าววะ

                                                        -คิมหันต์-


; tbc

joylada : http://www.joylada.com/story/5c39c0eba2655f0001f9098f



SHARE
Writer
springrabbit_
writer,storyteller
part-time writer, full-time MAY

Comments