แอบชอบเพื่อน(ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย)
มาต่อกัน ep.2 นะคะ
  หลังจากที่เรากลับมาเจอกันเราก็สนิทกันมาก เริ่มมีการแตะเนื้อต้องตัวกันบ้าง คือก็อยู่คล้ายๆแฟนด้วยกันทุกอย่าง ต้องบอกไว้ก่อนแก๊งเพื่อนที่ป๊อบอยู่จะออกเกเรนิดนึง จะมีเรื่องต่อยตีกันบ้าง แล้วมีอยู่คืนนึงเราไปเที่ยวงานประจำจังหวัดกัน ตอนนั้นเป็นเวลา 3 ทุ่ม เพื่อนๆตัวดีรวมถึงตัวป๊อบด้วยก็ไปมีเรื่อง คืนนั้นเราเลยเปิดโรงแรมนอนกันเพราะคู่อริตามหาตัวอยู่ตลอด แต่ฉันก็รู้สึกกลัว กลัวจะไม่ปลอดภัย "มึงกูกลัวว่ะ เดี๋ยวกูกลับคนเดียวก่อนก็ได้ กูค่อยมารับมึงพรุ่งนี้" ฉันพูดพร้อมดึงแขนป๊อบเข้ามากอดเพราะฉันรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจเพื่อนบางคนถึงจะเคยคบกันตั้งแต่สมัยประถมก็เหอะ "บ้าดิ กลับคนเดียวมันอันตราย บ้านก็อยู่ไกลอยู่ที่นี่แหละกูก็อยู่ไม่ต้องกลัว" ป๊อบตอบกลับพร้อมดึงมือฉันแล้วเปิดประตูห้องเข้าไป พวกเราอยู่ในห้องกันประมาณ 10 กว่าคน แต่ห้องเป็นเพียงห้องเล็กๆ เตียงนึงคงนอนกันไม่พอ ฉันจึงลงมานอนข้างล่างแน่นอนที่พื้นห้องมันเย็นมาก ปีอบจึงไปหาผ้ามาปูให้ฉันนอนแล้วป๊อบก็นั่งพิงกำแพงพร้อมกับกำลังเล่นเกมอยู่ข้างๆฉัน ฉันพลิกตัวตะแคงหันหน้าไปหาเค้า ฉันว่าฉันเริ่มรู้ตัวเองตั้งแต่ตอนนั้นว่าฉันตกหลุมรักเค้าเข้าแล้ว เนื่องจากในห้องแอร์เย็นมาก เย็นพอที่จะทำให้ฉันหลับไม่ลง "หนาวป่ะ" ป๊อบถามฉันด้วยสีหน้าที่ฉันเดาไม่ออกว่าเป็นห่วงหรือถามตามมารยาทกันแน่ แต่ฉันก็รู้สึกดีไปแล้ว โชคดีที่ตอนนั้นเพื่อนบางคนที่บ้านอยู่ใกล้ๆแถวนั้นก็กลับกันไปบ้างแล้ว บนเตียงนอนเลยมีที่ว่างให้ฉันกับป๊อบนอนบ้าง เนื่องจากฉันเป็นคนที่รูปร่างออกจะอวบๆนิดหน่อย บนเตียงก็มีเพื่อนๆนอนกันอยู่แล้วมันจึงต้องมีการเบียดกันเล็กน้อย ฉันเลยมีอาการอึดอัดนิดหน่อย "นอนบนอกกูก็ได้นะ" ฉันค่อยๆเอนตัวลงไปแนบสัมผัสกับน่าอกที่อบอุ่นของป๊อบ "เอาโทรศัพท์มาเล่นหน่อย" ฉันยื่นโทรศัพท์ให้เค้า ป๊อบรับโทรศัพท์แล้วเอามือมาโอบฉันเพื่อจะนอนเล่นโทรศัพท์ ฉันได้แต่แกล้งหลับตาปี๋แล้วคิดในใจ นี่ ฉันกำลังอยู่ในอ้อมกอดเค้านะ 'ฟุ่บบ' ฉันกำลังคิดในใจได้สักครู่ ก็มีผ้าห่มผืนหนามาคลุมโปงที่ตัวฉันและป๊อบ แน่นอนต้องเป็นฝีมือของ 'รีฟ' และ 'พุ' เพื่อนของพวกเราแน่นอน "เห้ย เล่นเชี้ยไรกัน" ฉันด่าเพื่อนทั้งสองในเชิงหยอกล้อ เพราะเพื่อนทั้งสองชอบจับคู่ให้ฉันและป๊อบต้องเป็นแฟนกันอยู่เรื่อย..... กลับมาภายใต้ผ้าห่มผืนนั้นซึ่งมีฉันและป๊อบ ด้วยที่นิสัยป๊อบจะบ้ายออยู่แล้ว ป๊อบก็วางโทรศัพท์ลงแล้วหันมากอดฉันแทน "เห้ย มึงทำไรมึงเนี่ย" ฉันถามด้วยความตกใจถึงแม้ในใจจะรู้สึกดีก็เหอะ "ไหนวะ เห็นว่าเต๊าะเก่ง แบบนี้เค้าเรียกว่าเก่งแต่ปากการกระทำนี่หว่า" ป๊อบตอบฉันมา ฉันได้ยินแบบนั้นฉันเลยจั๊กจี้ที่ตัวเค้าซึ่งฉันรู้เค้าเป็นคนบ้าจี้มากๆ แต่ยิ่งจี้เท่าไหร่เค้าก็ยิ่งกอดฉันแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนต่างคนต่างหมดแรง แต่ป๊อบก็ยังไม่ปล่อยฉันออกจากอ้อมกอด "มึงนอนดิ ตี 5 เมื่อไหร่เดี๋ยวกูปลุกไปส่งไอเจ้แล้วกลับบ้านกัน" ฉันพยักหน้ารับก่อนจะหลับตาลงด้วยความง่วงและการที่ถูกป๊อบกอดมันทำให้ฉันเคลิ้มมากแล้วก็หลับไป ฉันรู้สึกดีจนเกินสถานะ 'เพื่อน' ซะแล้ว.....
SHARE

Comments