[OS] April Fools Day [Yujin x Wonyoung]
.
.
.
.
.
.
.
1 April

อาจารย์หน้าห้องกำลังสอนเนื้อหาฟิสิกส์ยาวเหยียดอยู่หน้าห้องเรียน หากมองดีๆจะเห็นได้ว่านักเรียนเกือบครึ่งห้องฟุบหลับไปกับโต๊ะ ทว่าอาจารย์พัคไม่ได้สนใจ เขาเพียงแค่มีหน้าที่เป็นสอน หากเด็กไม่อยากรับเดี๋ยวคราวคะแนนสอบออกก็จะได้รู้กันเอง มีเพียงนักเรียนหญิงร่างโปร่งผมสั้นประบ่าที่นั่งอยู่แถวหลังสุด นอกจากไม่หลับแล้วยังดูลุกลี้ลุกลนผิดปรกติ เธอย่ำเท้าอยู่กับที่ เริ่มเก็บของลงกระเป๋าทีละนิด จนเหลือแต่เพียงหนังสือเล่มเดียวที่กางอยู่บนโต๊ะ

“ปวดฉี่หรอยูจิน”

เพื่อนสาวคนสนิทที่นั่งข้างกันเอ่ยถาม เห็นเขาย่ำเท้าอยู่อย่างนี้มาเป็นสิบนาทีแล้ว หากเพื่อนเขาอยากเข้าห้องน้ำอาจารย์คงไม่ว่าอะไรหรอก แต่นี่ไม่ยอมขออนุญาตไปห้องน้ำเสียที

“ป่าวหรอก คือเรารอออดเลิกเรียนอ่ะ”
คำตอบของยูจินทำให้วอนยองขมวดคิ้ว รีบไปไหนของเขานะ ไม่เห็นจะบอกกันก่อนเลยปกติก็กลับพร้อมกัน

“วันนี้ไม่กลับด้วยกันหรอ”
ร่างบางเอ่ยถามออกไปพลางดูนาฬิกาเรือนเล็กที่ข้อมือ

“กลับสิ แต่ว่าจะขอไปหาพี่มินจูก่อนนะ พี่เขานัดให้ไปเอาหนังสือ”
คำตอบเจือรอยยิ้มกว้างตาปิด ทุกคราวที่ร่างโปร่งพูดถึงรุ่นพี่คนสวยคนนั้น ทำให้คนฟังรู้สึกหน่วงๆที่อกซ้ายทุกครั้ง

ใช่แล้วล่ะ เธอน่ะ แอบรักเพื่อนสนิทที่ชื่อยูจิน รักมาตั้งแต่ม.ต้นแล้ว แต่ขี้ขลาดไม่กล้าบอกไปเสียที เพราะกลัวว่าอาจจะต้องเสียเขาไป

การที่มีเขาเป็นเพื่อนน่ะมันทำให้เธออยากมาโรงเรียน อยากเดินมาโรงเรียนพร้อมกัน นั่งข้างๆกันในห้อง ทานข้าวด้วยกันทุกวัน

เธอเคยลองคิดแล้ว หากบอกออกไปแล้วทุกสิ่งทุกอย่างมันหายไปเธอคงทำใจไม่ได้

“อื้อ รอที่หน้าประตูโรงเรียนแล้วกันนะ”
ร่างโปร่งพยักหน้างึกๆ ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูอีกครั้ง

“เอ่อ วอนยอง แกว่าเราบอกชอบพี่เค้าดีป้ะ”
คนฟังได้แต่นิ่งงันรู้สึกชา ในหัวขาวโพลนว่างเปล่า

ไม่ แกไม่ชอบพี่เค้าได้ไหม

นั่นคือสิ่งที่เธออยากบอก แต่สุดท้ายก็ต้องพยักหน้าส่งยิ้มให้เขาแทน

ทันทีที่เสียงออดดังขึ้น ยูจินลุกขึ้นยืนทันทีทั้งที่อาจารย์ยังพูดไม่จบ มือเรียวคว้าหน้าสือฝากให้เพื่อนสนิทเก็บในล็อคเกอร์ของเขาที่หลังห้องแล้วรีบวิ่งออกไป

รีบร้อนอะไรขนาดนั้น พี่เค้าไม่หายไปหรอก

ยูจินแสดงออกชัดเจนว่าชอบพี่เขาตั้งแต่งานกีฬาสีเมื่อสองเดือนที่แล้ว ที่พี่มินจูเป็นคนจัดการเรื่องนักกีฬา เพราะยูจินเองก็เป็นนักกีฬาทำให้ทั้งคู่รู้จักกัน และมาสนิทกันในเวลาต่อมา

อาจจะเป็นเพราะวอนยองเองไม่ได้สนใจกีฬาเลยอาจจะคุยกับยูจินไม่ได้ทุกเรื่อง แต่เธอก็หาข้ออ้างในการกลับบ้านช้าเกือบทุกวัน แค่เพราะอยากกลับพร้อมยูจิน แต่บางครั้งเจ้าบ้านั่นก็ไปนั่งรอเป็นเพื่อนพี่เค้าระหว่างรอที่บ้านมารับ จนต้องกลับดึก ส่วนเธอน่ะหรอ ก็ต้องหาข้ออ้างนู้นนี้ โกหกเขาว่าเพิ่งทำงานเสร็จแล้วกลับด้วยกัน

จาง วอนยองเดินสะพายเป้สีขาวใบโปรดที่คุณแม่ซื้อให้ตั้งแต่มอต้น จนมาหยุดตรงแถวประตูหน้าโรงเรียนที่ที่เธอนัดกับเพื่อนสนิทไว้

กวาดสายตามองไปรอบๆไม่เห็นคนรูปร่างคล้ายคนที่เธอมองหา จึงก้มหลุบตามองรองเท้าของเธอเหมือนเดิม

ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ อาจจะได้คบกัน ดีใจจนลืมเธอไปแล้วก็ได้

เค้าว่ากันว่าระยะเวลาของคนรอมันจะยาวนานกว่าปกติ น่าจะจริง วอนยองรู้ซึ้งถึงความยาวนานนี่มานาน แต่ก็ไม่เข็ดเสียที

เธอถอนหายใจอีกครั้ง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงวิ่ง จังหวะการวิ่งที่คุ้นเคย เพื่อนตัวโตของเธอกำลังวิ่งมาหาเธอ ก่อนจะมาหยุดตรงหน้า แล้วก้มตัวเอามือชันเข่า หอบหายใจถี่ เพราะวิ่งมาจากตึกม.6 ที่อยู่ด้านในสุด

“ป้ะ กลับบ้านกันเถอะ”
ไม่นานยูจินยืดตัวขึ้น สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วสิ่งยิ้มให้เธอ มันเป็นรอยยิ้มที่แปลก เพราะนัยน์ตาสีน้ำตาลของเขาไม่ได้ยิ้มไปด้วย

แต่เขาคงไม่อยากจะพูดอะไร หรืออยากให้เธอรับรู้อะไรหรอกมั๊ง ถ้าอยากพูดก็คงพูดเอง
.
.
.
.
.
.
.
ตลอดทางเดินทั้งคู่เพียงเดินข้างกัน มือจับที่สายสะพายของเป้ ไม่มีคำพูดใดๆจากทั้งคู่ วอนยองได้แต่แอบชำเลืองมองอีกคนเป็นระยะด้วยความเป็นห่วง อาการดูต่างจากตอนวิ่งออกจากห้องไปโดยสิ้นเชิง

“วันนี้ เอพริลฟูลเดย์สินะ ลืมไปเสียสนิทเลย”
เป็นร่างโปร่งที่ขยับปากเอ่ยพูดขึ้นมาก่อน เขาน่ะรู้ว่าอีกคนคงอึดอัด แต่แค่มันยังไม่ใช่อารมณ์ที่จะมาบอกเล่าอะไร เขายังไม่พร้อม

“อื้อ ก็ระแวงๆอยู่ว่าปีนี้แกจะแกล้งอะไร”
ร่างบางตอบโดยที่ยังก้มหน้ามองเท้าตัวเองที่กำลังก้าวเดินต่อไป

“ฮ่ะๆ จริงนี่เนอะ วอนยองน่ะ โดนเราหลอกทุกปี”

“แล้วปีนี้ไม่มีหรอ”

“ไม่มีหรอก เป็นเราเองเสียมากกว่าที่โดนหลอก”
ร่างโปร่งเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะค่อยๆเล่าถึงเหตุการณ์ที่พบมาเมื่อครู่
.
.
.
.
.
.
ยูจินรีบวิ่งออกจากห้องตรงดิ่งไปที่ห้องม.6/2 เมื่อเห็นรุ่นพี่สาวที่นัดกันไว้ เขารีบยกมือขึ้นโบกไหวๆ ให้อีกคน มินจูยิ้มตอบก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกมาหาอีกคนที่หน้าห้อง

“มาเร็วจัง ออดเพิ่งหยุดเอง”
รุ่นพี่สาวหน้าสวยบ่นเบาๆก่อนจะคว้ามือของรุ่นน้องเดินแยกออกมาอีกทางที่ไม่ค่อยมีคน

“อ้ะ นี่หนังสือเคมีกับอิ้ง โน๊ตเยอะหน่อยนะ อ่านดีๆเอแน่นอน”
มินจูยิ้มพร้อมยื่นหนังสือสองเล่มให้กับเขา

“เอ่อ พี่มินจู”

“หืม???”

“อ่อ ขอบคุณนะคะ”
ขี้ขลาด … สุดท้ายก็ขี้ขลาดไม่กล้าบอกออกไปเสียที อุตส่าห์ใช้เวลาตัดสินใจมาทั้งวัน

“อื้อ พี่ก็ไม่ได้ใช้แล้วอยากให้ยูสอบได้เยอะๆ เก่งๆ งั้นพี่ไปก่อนนะ”
มินจูยิ้มก่อนยื่นมือมาลูบหัวรุ่นน้องแบบทุกครั้ง ก่อนจะโบกมือให้แล้วหันกลับไป

“เราชอบพี่”
พูดออกไปแล้ว สุดท้ายเขาก็กล้าพูดมันออกไป

“เป็นแฟนกับเราได้ไหม”
ริมฝีปากบางถูกขบเม้มแน่นเหมือนความรู้สึกภายในของเจ้าของที่เริ่มรู้สึกถึงมวลสารพลังงานที่จุกแน่นขึ้นมาที่อก

“พี่ไม่ได้คิดกับเราแบบนั้น”
มินจูตอบก่อนจะหันกลับมาพร้อมยิ้มให้กับรุ่นน้อง

“ทำไม พี่มีคนที่ชอบแล้วหรอ”
ถึงแม้ภายในใจจะจุกจนอยากจะร้องไห้แต่ก็กลั้นใจถามออกไป

“ไม่มี พี่คิดกับเราแค่พี่น้อง เราเป็นน้องที่น่ารักสำหรับพี่นะ ขอโทษด้วย”
พูดจบรุ่นพี่สาวหน้าสวยก็หันกลับแล้วเดินออกไป ทิ้งให้คนฟังยืนนิ่ง หากเป็นมิวสิควิดีโอซีนแบบนี้เขาคงล้มลงไปแล้ว แบบนี้สินะ ที่เค้าเรียกว่าล้มทั้งยืน

ใช้เวลาอยู่สองสามนาที ยูจินถอนหายใจเฮือกใหญ่ สลัดหัวไล่ความคิด ความรู้สึกที่ไม่ดี ชีวิตยังต้องเดินต่อ แค่เราไม่ใช่สำหรับเขาตอนนี้แค่นั้นเอง แต่ก็ใช่ว่าทางข้างหน้าจะไม่มี

ร่างโปร่งเดินลงๆมาตามบันไดที่ตอนนี้คนหายไปหมดแล้ว อาจจะเป็นเพราะเป็นเย็นวันศุกร์ นักเรียนเลยรีบกลับกันไปหมดแล้วสิ ป่านนี้ยัยนั่นรอแย่แล้ว ร่างโปร่งสาวเท้าพลางนึกถึงเพื่อนสนิทที่รออยู่ ก่อนจะได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงของคนคุยกัน คงเป็นนักเรียนที่กลับช้าเหมือนกับเขานี่ล่ะ

ขายาวๆหยุดกึกทันทีที่เห็นว่าสองคนที่เขาได้ยินเสียงคือใคร คิม มินจู ที่แยกจากเขาเมื่อสิบนาทีก่อน กับรุ่นพี่คิม แชวอน และภาพที่ทำให้ขาของเขาก้าวไม่ออกคือทั้งคู่กำลังจูบกัน

ความรู้สึกก้อนอะไรบางอย่างเคยจุกที่อกเพิ่งจะหายไปกลับมาอีกครั้ง คำพูดของรุ่นพี่สาวสะท้อนเข้ามาในหัวของเขา

“ทำไม พี่มีคนที่ชอบแล้วหรอ”

“ไม่มี”

ไหนบอกไม่มีไงเล่า แล้วที่ยืนจูบกันอยู่ที่คืออะไร?  
.
.
.
.
.
.
.
“ตลกดีเนอะ อาจจะเป็นเพราะเราหลอกแกมาหลายปีมั๊ง เลยโดนเองบ้าง”
ร่างโปร่งหัวเราะหึในลำคอ เงยหน้ามาอีกทีก็ถึงหน้าบ้านของวอนยองแล้ว ถึงเวลาแยกกันเสียแล้ว ทั้งคู่โบกมือให้กันก่อนที่ร่างโปร่งจะหันไปเดินต่อไปทางบ้านตัวเองที่ห่างไปอีกซอย

“ยูจิน ถ้าเราชอบแกล่ะ ชอบแบบที่ไม่ใช่เพื่อน ชอบแบบที่แกชอบพี่มินจู”
เสียงของคนที่เพิ่งโบกมือร่ำลาทำให้ยูจินต้องหยุดเดินอีกครั้ง เขายืนนิ่งไม่กล้าหันหลังกลับ

"..."

“สุขสันต์วันโกหกนะ ปีนี้เราได้เอาคืนแกแล้ว ฮ่าๆ”
วอนยองหัวเราะ เธอหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่พูดออกไป มันไม่ใช่เวลาที่ถูก ที่ควรเลยสักนิด แค่อยากจะพูดมันออกไป

แต่แล้วก็ต้องกลบเกลื่อนมัน เพราะเธอไม่พร้อมจะเสียเขาไปจริงๆหรอกนะ ยิ่งท่าทีของเขาสุดท้ายแล้วเธอขอมีเค้าไว้ข้างกายยังดีเสียกว่า



“พรุ่งนี้เจอกันนะ อ่อ แต่งตัวสวยๆด้วยล่ะ เดทแรกต้องทำให้อีกคนประทับใจรู้มั๊ย”
.
.
.
.
-------End-------

โอกาสพิเศษทั้งApril fools day แล้วก็ฉลองคัมแบค
รวบไปเลยค่า กับ one shot แสนสั้น เข้ามาชั่ววูบบ

ฝากด้วยนะคะ ทุกเรื่องเลย

SHARE

Comments

BlackSunDae
1 year ago
ไม่เสียเเรงที่รอคัมเเบคเลยค่ะ violeta โหดมากกกกกกก
Reply
JKWY
1 year ago
สวยฆ่ากันเลยทีเดียวค่ะ T T