เหนื่อย
ทุกอย่างสำหรับเราดูหมนหมองไปหมดเลย ไม่มีเเม้เเต่เเรงจะมองหน้าใคร ทำตัวเป็นไข้เพื่อให้ไม่ผิดสังเกต 
เราเริ่มใช้ไม้บรรทัดขูดลงไปที่เเขนอย่างบ้าคลั่ง ใช่เพราะเรารู้ว่ามันไม่เข้าเเขนเราหรอก เเต่มันก็มีรอย เราร้องไห้ไม่ใช่เพราะเราเจ็บที่ทำร้ายตัวเอง เราร้องไห้เพราะทุกอย่าง เราร้องให้ให้กับความเฮงซวยของเรา เรามันผิดไปหมดเลยใช่มั้ย 
เรามักจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ยิ่งโกรธมากเท่าไหร่ เราก็กรี๊ดเราจิกมือลงไปที่ขาร้องไห้ออกมาเหมือนคนจะตาย 
เราท้อ เราท้อจังเลยทุกคน ทำไมเราถึงเป็นเเบบนี้เราอยากเป็นคนที่ดีกว่านี้เเต่เรากลับเเย่ลงเรื่อยๆ 
ทุกคนพร้อมรับฟังเราเราดีใจมาก เเต่เราอยากให้พ่อกับเเม่รับฟังเราบ้าง เรามันเเย่เองที่ทำนิสัยเเย่ๆใส่ในทุกๆวัน เราเเค่อยากให้เขารู้ว่าเรากำลังเปลี่ยนไปนะ สังเกตเห็นกันหน่อยสิ เข้าใจหนูได้มั้ย หนูไม่มีเเรงอีกเเล้ว เเต่สิ่งที่เราทำมันผิด เราเลยโดนเเม่ด่าอยู่บ่อยครั้ง เเละเราเจ็บปวดมากๆทุกคำพูดที่เเม่พูดออกมา เเต่สุดท้ายวันพรุ่งนี้เเม่ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เเต่เราเจ็บปวดไปหมดเเล้วเราไม่มีเเรงเเล้ว 
ปกติเราไม่ใช่คนที่เศร้านานขนาดนี้ เเต่ครั้งนี้มันมากมันมากขนาดที่เราเปลี่ยนจากไม้บรรทัดเหล็กมาเป็นกรรไกร เรากดมันลงไปที่ข้อมือกดซ้ำเเละกรีดมัน ตอนเเรกมันก็ไม่มีอะไรหรอก เเต่พอผ่านไปสักพักมันทีรอยเลือดขึ้นมา ตอนนั้นเรายิ้มเเละลูบมัน เรากำลังกลายเป็นบ้ารึป้าว เราไม่กล้าที่จะบอกกับใคร เราไม่กล้า ไม่เลย ไม่มีทาง
ก้อนที่อยู่ในใจยังคงมีอยู่จนถึงตอนนี้ไม่กี่วันก่อนเราไปยืนรอที่ถนน เรามองหารถ หวังว่ามันช่วยเราได้ เเต่ขาเราไม่ขยับ เเล้วเหมือนรถจะรู้เขาชะลอ เขาชะลอให้เรา ทำไมล่ะ55555555555555555555555555555555555555555 
เราเเค่ไม่อยากเป็นภาระให้เเม่อีกเเล้ว
SHARE

Comments