สรุปแล้วทั้งหมดเป็นความผิดของใคร
นี่คือความพยายามครั้งที่ 102
สำหรับการเริ่มต้นเขียนอะไรสักอย่าง
เอาจริงๆนะมันเป็นเรื่องที่ยากโคตรๆเลย

ห่างหายไปนานกับการเขียนอะไรสักอย่าง
เพื่อระบายความรู้สึกในใจ
เเน่นอนว่าครั้งนี้มันยังคงเป็นเรื่องเล็กน้อย
เเต่กลับทำให้ฉันรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก

ฉันมีนิสัยเเย่ๆหลายอย่าง
รวมไปถึงนิสัยที่ชอบดูถูกความเป็นห่วงของคนอื่น
โดยที่ฉันไม่เคยรู้ตัวว่าฉันเป็นแบบนั้น

ทุกครั้งที่ฉันเศร้า
ฉันจะเปิดเพลงในเพลย์ลิสต์
' เพลงต้องห้าม '
เปิดวนมันอยู่อย่างนั้นจนกว่าฉันจะหลับ
เเละกลั้นเสียงสะอื้นทุกอย่างให้เบาที่สุด

ในวันนั้นวันที่ความรู้สึกของฉันมันระเบิด
ฉันร้องไห้เงียบๆพร้อมกับทวิตไปตามประสา
ทุกคนถามฉันว่าเป็นอะไร
ฉันตอบทุกคนด้วยคำตอบที่ไม่จริงจัง
พ่วงท้ายด้วยเลขห้าจำนวนมาก
ที่เเสดงว่าฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ

ถ้าฉันกล้าพูดสักนิด
ฉันคงจะตอบคนเหล่านั้นไปว่า
ที่ฉันร้องไห้ฉันเสียใจ
คงเป็นเพราะฉันเหนื่อยเกินที่จะ
ยื่นตัวเองเข้าหาพวกเธอต่างหากล่ะ

เเต่ฉันทำได้เเค่บอกปัดไป
เเละฉันก็กลายเป็นเเค่ฝุ่นผงอีกครั้ง
เหมือนจะมีความสุขกับการถูกเมินเฉย
เหมือนจะยินดีที่จะถูกมองข้าม

ไม่เลยคนดี
ฉันไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด

การที่ต้องยัดเยียดตัวเองเข้าไป
มันเป็นอะไรที่เหนื่อย เหนื่อยมากๆ

ทำไมฉันต้องร่าเริงเพื่อให้ทุกคนสนใจ
ทำไมฉันต้องเสนอหน้าเข้าไปในทุกบทสนทา
ฉันมันเเค่หมีตัวนึงที่ต้องการเพื่อน
เเต่ก็หวงเเละรักความสงบของตัวเองเหมือนกัน

สิ่งที่ฉันกลัวที่สุด
คือการเล่าเรื่องที่ทำให้ฉันเศร้า
หรือพูดความรู้สึกของตัวเองในเวลานั้น

เเละคำที่ฉันเกลียดที่สุด
คือคำที่บอกว่า

มีอะไรเล่าให้ฟังได้นะ เราเข้าใจ

ไม่หรอก
เธอไม่มีทางเข้าใจฉันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เเน่ๆ
เพราะขนาดตัวฉันเองฉันยังไม่เข้าใจมันเลย

ฉันเคยลอง
ลองเล่าเรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกเเย่
คนเหล่านั้นรับฟังฉันอยู่สิบนาที
เเละไม่อ่านข้อความของฉันต่อ

โอเคงั้นต่อไปฉันจะไม่พูด
ขอโทษทีทีี่รบกวนเวลาของคุณ

เเต่ถ้าคราวหลังคุณถามฉัน
ฉันจะเมินความห่วงใยนั่นซะ
ขอโทษที่เป็นแบบนี้
เเต่ถ้าไม่ได้อยากเข้าใจกันจริงๆ

ไม่ต้องฝืน

การที่เราโพสต์
เราไม่ได้ต้องการเรียกร้องความสนใจ
เพราะถึงเรียกร้องไปฉันก็ไม่ได้อะไรกลับมา

เสียงของฝุ่น
ใครมันจะไปได้ยินถูกไหม ?

อีกอย่างที่ฉันเกลียดที่สุด
คือการที่มีคนพูดกับฉันว่า

มีอะไรก็ระบายออกมาบ้าง

ฉันอยากระบายมากๆ
อยากเล่าทุกสิ่งอย่างในหัวตอนนั้น
แต่มันยากมาก ยากที่จะพูดเเล้วไม่ร้องไห้
ฉันเกลียดตัวเองตอนร้องไห้ เเต่ก็ร้องเเม่งทุกวัน

บางครั้งเหตุผลที่ทำให้ฉันเสียใจ
มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉัน
เเต่ดันเป็นเรื่องเล็กสำหรับคนอื่น

มันไร้เหตุผลซะจนฉันไม่รู้ว่า
เล่าให้ฟังเเล้วฉันได้อะไร
เล่าไปก็ไม่มีใครเก็ท

เเล้วอย่างนั้นฉันจะเล่าให้ฟังทำไม
เพราะถึงเล่าไปมันก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

เธอรู้เรื่องของฉัน
เเต่ฉันไม่ได้หลุุดพ้นจากความรู้สึกพวกนั้นเลย

ฉันขอโทษที่เข้มเเข็งได้เเค่ปาก
ขอโทษที่ไม่สามารถรับความเป็นห่วงของเธอได้
ขอโทษที่ทำให้ห่วงเกินไป

ฉันกำลังพยายามอยู่ทุกคน
พยายามเป็นคนที่ดีกว่านี้

ร้องขอมากกว่านีิ้
เเละยอมรับคนอื่นมากกว่านี้

ขอโทษที่ทำได้เเค่ร้องไห้เเล้วบอกว่าสบายดี
ฉันขอโทษ

เเต่ฉันไม่สามารถให้ทุกคน
ก้าวล้ำเส้นปลอดภัยของฉันได้จริงๆ




SHARE

Comments