เมื่อฉันตัดสินใจออกจากงาน
ใช้เวลาตัดสินใจอยู่นาน และวันนี้คงถึงเวลาแล้วที่ฉันจะได้ลงมือทำมันจริงๆสักที....

ฉันตัดสินใจลาออกจากงานโดยที่ไม่ได้บอกใครแม้แต่พ่อแม่ เพราะเหนื่อยที่จะต้องตอบคำถามหลายๆคนว่า...
ลาออกทำไม?
จะไปทำอะไร? 
ได้งานใหม่หรือยัง? 
แต่ถึงยังไงก็ยังหนีไม่พ้นคำถามพวกนี้จากเพื่อนร่วมงานอยู่ดี

คำถามที่ว่า "ลาออก" ทำไมนะเหรอ...
เพราะฉันยังอยากมีไฟ
ฉันยังอยากเรียนรู้
ฉันยังอยากพัฒนาตัวเอง
ฉันยังอยากมีอนาคตที่ดีกว่านี้
และอีกหลายคำถามที่ประดังประเดกันเข้ามาเมื่อรู้ว่าลาออกจากงานโดยที่ "ยังไม่ได้งานใหม่
จะออกจากงานคิดดียัง?
คิดให้ดีๆนะ อย่าคิดอะไรสั้นๆ 
ตกงานมันเครียดนะ น้องไม่เครียดเหรอ ? 
ขึ้นชื่อว่า "ตกงาน" ใครบ้างล่ะจะไม่เครียด แต่ที่ตัดสินใจแบบนี้เพราะคิดมาดีแล้ว คิดมาเกือบสองปี คิดทุกวันตลอดระยะเวลาที่ทำงานอยู่ที่นี่ ยังนึกสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทนมาได้ยังไงตั้งสองปี...

ตลอดเวลาการทำงานไม่มีสักวันที่รู้สึกมีความสุขกับงาน ได้แต่คิดอยู่ตลอดเวลาว่ามาทำอะไรอยู่ที่นี่ คิดแต่อยากจะลาออกตลอดเวลา แต่ก็ทำได้แค่คิด....
งานสมัยนี้มันหายากนะ คนตกงานเยอะ ออกไปไม่มีงานจะเอาเงินที่ไหนใช้ จะบอกแม่ยังไง กลัวแม่ไม่สบายใจ ในหัวมีแต่ความกังวลเต็มไปหมด กลัวโน่นกลัวนี่สาระพัด 
และเพราะ.... ความกลัว 
ความสุขที่เคยมีก็ค่อยๆลดน้อยลงทุกวัน
ที่พึ่ง ที่ปรึกษาในยามที่ไม่สบายใจ คนที่นึกถึงคนแรกคือ...พี่สาว
แต่ในบางครั้งเราก็ไม่ได้ต้องการคำปรึกษาเสมอไป แค่ต้องการคนที่คอยรับฟังแค่นั้นเอง

"ทำงานกับคนก็แบบนี้แหละ เหมือนกันทุกที่ งานที่ไหนก็เหมือนกันหมดแหละ เจอแค่นี้ยังน้อยไปที่อื่นแย่กว่านี้อีก" 

ถามว่าถูกมั้ย? ก็ถูก ถามว่ารู้มั้ย? ก็รู้ สิ่งที่เขาบอกมันคือเรื่องจริง
แต่ตอนนี้มันเหนื่อย เหนื่อยที่ต้องอยู่กับงานที่ไม่ชอบ เหนื่อยที่ต้องทนอยู่กับสิ่งที่มันไม่ใช่ เหนื่อยที่ต้องทนอยู่ในสังคมคนเห็นแก่ตัว เหนื่อยที่ต้องอยู่ในสังคมที่ไม่มีความยุติธรรม และเพราะความอดทนของแต่ละคนมันไม่เท่ากันและฉันไม่อยากทนกับอะไรแบบนี้อีกแล้ว 

วันพรุ่งนี้ มะรืนนี้ อนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไงไม่อาจรู้ได้ อาจจะประสบความสำเร็จดั่งที่คาดหวังไว้ หรือไม่ก็อาจจะผิดหวัง แต่อย่างน้อยก็ยังได้ลอง

นกย่อมบินออกจากลังเพื่อเติบโต
ฉันก็คงต้องออกเดินทางเหมือนกัน
สักวันคงเจอเส้นทางที่เป็นของตัวเอง



















SHARE

Comments