คำสั่งเสีย
อันที่จริงจดหมายนี้ไม่ได้เขียนเพื่อนอำลา หรือ เขียนถึงใครทั้งสิ้น เป็นเพียงสิ่งที่อยากจะบอกให้พวกคุณทราบ ในเรื่องที่พวกคุณไม่เคยรู้ห่าอะไรเลยสวัสดีครอบครัวที่แสนห่วยแตกของผม 
สิ่งแรกที่ผมนึกถึงคือความเครียด ความเสียใจที่พวกคุณกำลังรู้สึกอยู่ ในขณะที่เสียผมไป 
ซึ่งผมไม่แคร์มันสักนิด 
จะว่าผมใจร้ายก็ย่อมได้ ที่ไม่แคร์ว่าคุณจะเสียใจโศกเศร้าแค่ไหน 
ผมเพียงแค่ถือคติประจำใจตัวเอง
"ใครทำอะไรกับเรา เขาจะได้แบบนั้นกลับคืนไป"
ลองใตร่ตรองถึงจิตใจคนอื่นกันดูสักครั้งหนึ่ง แล้วพวกคุณจะเข้าใจกันมากขึ้นนะครับ 
ว่าคนที่ทรมาณและทนทุกข์ ไม่ใช่คนที่ต้องตายเสมอไป
ซึ่งในครั้งนี้พวกคุณไม่ได้ตายซะด้วยสิ...น่าสงสาร

พ่อ . . .
จำได้ไหม? . . . ที่พ่อเคยบอกสารพัดถึงความห่วยแตกของพ่อให้ผมฟัง
ผมแปลกใจดีเหมือนกันนะ ที่ลูกชายต้องกลายเป็นฝ่ายคอยรับฟัง 
ต้องมานั่งบอกวิธีคิด บอกวิธีรับมือปัญหาต่างๆ 
ในะขณะที่คุณซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัว...ที่ล้มเหลวน่ะนะ
เอาแต่กินเหล้า เล่นพนัน วิ่งหน้าตั้งกู้หนี้ยืมสินเรี่ยราด 
จนต้องอ้อนวอนขอให้ใครต่อใครช่วยตามล้างตามเช็ด
ไม่ต้องโทษใครหรอกนะพ่อ 
ผมตายเพราะพ่อนั่นล่ะครับ

แม่ . . .
เลิกโทษพ่อเขาอย่างนั้น อย่างนี้ได้แล้วครับ
พ่อเขาห่วยแตกก็จริงอยู่ แต่เขาก็มีส่วนที่ดีกว่าคุณเยอะเหมือนกันนะ
อย่างน้อยเขาก็แคร์ความรู้สึกผมมากกว่า ไม่ได้เมินเฉย เย็นชาต่อครอบครัวแบบคุณ
อ่อ . . . ขอโทษครับที่ไม่ได้ใช้คำว่าแม่ 
แค่คิดว่าคุณไม่เหมาะที่จะเรียกเท่าไหร่
รู้ไหม? ว่ากี่ประโยคที่ออกจากคุณที่มันทำร้ายจิตใจคนอื่น
ไม่ต้องพูดหรอกครับ...เดี๋ยวมันจะไปทำร้ายใครเขาอีก
สุดท้าย...
ครอบครัวมันคือเรื่องของสองคน ...ใช่ แค่คุณกับสามีคุณ 
ไม่ต้องเอาผมเข้าไปเกี่ยวหรอก
มันน่ารำคาญ

สำหรับคนอื่นๆ ที่เศร้าโศกและเจ็บปวด พวกคุณมันน่าสมเพศ น่าเวทนา และ ทุเรสชะมัด
คุณเสียน้ำตาให้ใครงั้นเหรอ?? 
ถ้าจะร้องไห้ออกมา ก็ร้องให้กับสภาพน่าขยะแขยงของพวกคุณเองเถอะนะ 
เพราะคนที่เข้าใจผมดีพอ
เขารู้ดีว่าผมไม่ได้เศร้า หรือ เจ็บปวดกับทางเลือกนี้สักนิด 
กลับกัน พวกเขาอาจจะกำลังยินดี และอิจฉาผม ที่ไม่ต้องมาเจอกับความอนาถของพวกคุณ
ถึงอย่างไร...
ขอบคุณนะครับที่มาร่วมแสดงความตอแหลในงานศพผม 
จะห่ออาหารกลับบ้าน หรือ จะเล่นพนันตรงจุดไหนก็เชิญตามสบายครับ 
ผมไม่ขัดข้อง...
แค่สมเพศ

ใครก็ตามที่รัก ชอบ ปลื้ม ในตัวผมหรืออะไรก็ตามแต่
หลายครั้งที่พวกคุณยืดอกรับเต็มประดา ว่าคุณแคร์ คุณเข้าใจ และรู้จักตัวผมอย่างดี
คุณเอ๋ย . . .
พวกคุณเป็นพวกที่น่าเอ็นดูนะ . . .
เสียที่โง่เง่าไปเยอะทีเดียว เพราะอันที่จริงคุณทำสิ่งต่างๆนั่นเพื่อตัวสนองตัวเองล้วนๆ
มันก็คล้ายกับพ่อแม่ผมนั่นแหละนะ ที่มีครอบครัวเพราะอยากสนองตัวเอง 
มีลูกเพื่อจะให้สนองตนเอง ...น่าเวทนาที่ผมไม่ทำให้ 
จงจำไว้ให้ขึ้นใจ ว่าทุกชีวิตบนโลกล้วนมีหัวจิตหัวใจ 
ถ้าไม่นึกถึงใจดวงอื่น ก็หยุดทำตัวน่าขยะแขยงแบบที่ทำกับผมซะ
แด่ทุกๆเรื่องราวที่ได้พบเจอมาในชีวิตนี้ 
ขอขอบคุณจากใจจริงที่บีบคั้นผมให้ตัดสินใจจบชีวิตลง
ความรู้สึกสงบนิ่ง อิ่มเอม เหมือนกับการชมศิลปะ หรือ สดับดนตรี
มันเกิดขึ้นในขณะนึกภาพการตายของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในบางครั้ง...
เมื่อถึงจุดหนึ่งที่ฐานของใจพังทลายลงมาจนหมด 
อะไรหลายๆอย่างมันอาจจะผิดเพี้ยนไปจากที่ควรจะเป็น
หนทางที่เคยน่าหวาดกลัว และยากที่จะก้าวเข้าไปหาได้
อาจกลายเป็นทางออกที่ง่ายที่สุดในขณะนั้น
ขอตัวก่อนนะ...
from. N
to.พวกห่วยแตก
SHARE
Written in this book
Emotion 
Writer
KonKean
Rookie Writer
Hi, I'm jame. 22 years old (23/03/1997) I love travel, culture, nature, photography and music. nice to meet yall.

Comments