Sweet dream
30.03.2562

ลืมตาตื่นขึ้นมาบนทุ่งหญ้าเขียวขจี ลมพัดโบกใบหญ้า เคลื่อนไหวดังท้องทะเลสีเขียว

ท้องฟ้าที่ตอนนี้กลายเป็นสีส้มสวยงาม ที่มีเมฆปะปนเล็กน้อย พร้อมกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

‘สวยงามเหลือเกิน....’ ฉันพูดกับตัวเอง

-10-

นอนรับลมได้สักพัก ก็อยากจะลุกเพื่อนยืดเส้นสักหน่อยนึง

พอลุกขึ้น ยืดเยียดเต็มความสูง ก็พลันมองไปรอบๆ ก็พบเหมือนว่าตนเอง อยู่บนภูเขาลูกเล็ก

มองไปเรื่อยๆก็สดุดตากับหมู่บ้านเล็ก ที่อยู่ตรงตีนภูเขา

ไม่รอช้า ฉันมุ่งตรงไปที่หมู่บ้านนั้นโดยทันที

มองไกลๆเหมือนจะเป็นหมู่บ้านเล็กๆ แต่พอได้เข้ามาเดินสักพัก กลับรู้สึกว่าเป็นหมู่บ้านที่ใหญ่กว่าที่คิดไว้

มีร้านขายของชำมากมาย ตั้งตามถนน เสียงพ่อค้าแม่ค้า ร้องเรียกแข่งกันเชื้อเชิญให้ลูกค้าเข้าร้าน

‘ส้มราคาถูกๆ สนใจไหมจ๊ะ แม่หนู?’

‘ไม่ดีกว่าค่ะ’ ฉันยิ้มตาหยีตอบกลับแม่ค้า
จะพูดยังไงดีละ ลืมตาตื่นขึ้นมาที่นี่ ฉันไม่มีอะไรติดตัวมาเลย นอกจากกายหยาบและก็เสื้อผ้า


เดินไปเรื่อยๆจนตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว ตอนนี้ตามถนนที่ฉันเดินอยู่ก็เปิดไฟข้างทาง ก็ทำให้รู้สึกสวยไปอีกแบบ

‘อยู่ที่นี่ก็รู้สึกสบายใจไปอีกแบบ...’
ไม่มีคนรู้จัก คนในหมู่บ้านก็ทักฉันอย่างเป็นมิตร ไม่มีใครถามว่าฉันเป็นใคร มาจากไหน

‘ดีจริงๆ’

-9-

เดินไปถึงบูทนึง เห็นคนกำลังเต้นกันอย่างสนุกสนาน มีทั้งนักดนตรี ชาวบ้านอีกมากมายที่รวมกันอยู่ที่บูมนั้น

ไม่รีรออะไร ฉันพุ่งตรงไปที่บูททันที่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

‘แม่หนู ไม่สนใจไปเต้นหรอ? สนุกมากเลยนะ’ สตรีวัยกลางคนเอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็นฉันมายืนอยู่ข้างๆหล่อน

‘หนูไม่เคยเต้นมาก่อนเลย มันน่าอายจะตาย ถ้าหนูไปเต้น’

สตรีวัยกลางคนยิ้มให้ฉัน และก็ผลักฉันไปตรงบูทเต้นรำ แล้วยังส่งนิ้วให้กำลังใจมาอีกด้วย

‘เต้นตามที่แม่หนูอยากเต้นเลยซะสิ!!!!’ สตรีวัยกลางคนตะโกนมาหาฉัน

ฉันได้แต่ยิ้มแหยๆส่งกลับ

‘เป็นไงเป็นกันวะ’

ถึงแม้ว่าจะเต้นเก้ๆกังๆไปบ้าง แต่ก็ไม่มีใครว่าฉันสักคน

แต่เขากลับสนุกไปกับเราด้วย ทั้งหัวเราะและรอยยิ้มมากมายส่งมาให้แก่กันและกัน

‘มีความสุขเสียจริง’

-8-

ฉันไม่คิดเลยว่าฉันจะสามารถยิ้มกว้างได้ขนาดนี้

เหมือนงานจะเลิกแล้ว ก่อนหน้านี้คนยังเต็มท้องถนน แต่บัดนี้กลับแทบจะไม่เหลือคนด้วยซ้ำมั้ง

มองไปยังหอนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางของหมู่บ้าน

‘ตี3แล้วหรอเนี่ย...’
ฉันก็ได้แต่เดินตามทางถนนมาเรื่อยๆ

-7-

น่าแปลกที่ฉันทั้งไม่หิวและไม่ง่วง

เดินไปเรื่อยๆก็เหมือนเจอกับบาร์เหล้า มีเสียงดังโหวกเหวกกันข้างใน คงครื่นเคลงน่าดู

แอ๊ดดดดดดด....

-6-

‘ยินดีต้อนรับครับ จะรับอะไรดีครับ?’

‘เอ่อ...หนูไม่มีเงินหรอกค่ะและยังเด็กอยู่ด้วยคงกินพวกเหล้าไม่ได้ หนูแค่อยากจะขอนั่งพักสักแปปนึงค่ะ’

เจ้าของบาร์ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ เขาแค่ส่งยิ้มบางๆให้เท่านั้น

ฉันเลือกไปนั่งตรงมุมร้านอับสายตาคน แต่มันก็ไม่เป็นผล ยังไงซะเด็กอย่างฉันเข้าร้านบาร์เหล้า ยังไงก็เด่นอยู่ดี

‘เฮ้! แม่หนู ทำไมถึงได้มานั่งร้านแบบนี้เนี่ย มันไม่ดีเลยนะ’

มีผู้ชายร่างใหญ่ หน้าตาเหี้ยมๆอย่างกับนักเลงมาทักฉัน

‘คือหนูแค่มานั่งพักค่ะ’

‘แล้วทำไมไม่กลับบ้านละ?’

‘คือเอ่อ....’
ฉันทำตาล่อกแล่ก ฉันไม่รู้จะตอบเขาว่ายังไงดี พอดีว่าฉันตื่นขึ้นมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เดินไปมาอย่างไร้จุดหมาย จนจบที่สถานที่นี้หรือ เขาคงจะเชื่อฉันแหละ

‘ถ้าแม่หนูไม่สบายใจที่จะตอบก็ไม่เป็นไร’ คุณลุงหน้าโหดไม่ซักไซร้ฉันต่อ แต่กลับสั่งน่องไก่ชิ้นใหญ่ๆหนึ่งชิ้นให้ฉัน เพราะกลัวว่าฉันจะหิว แล้วกลับไปนั่งที่เดิมของเขา

‘ใจดีกันจังเลยนะ’

-5-

ลองกัดน่องไก่ดู ก็ได้แต่ขมวดคิ้วสงสัย
ไม่รับรู้ถึงรสชาติ หรือความนุ่มของมันเลยแม้แต่น้อย แค่รู้สึกว่าได้กิน....

หลังจากจัดการน่องไก่ที่ไร้รสชาติเสร็จ เดินไปกล่าวขอบคุณคุณลุงหน้าโหดที่มีน้ำใจและออกจากร้าน

-4-

เงยหน้ามองท้องฟ้า ก็เห็นตะวันกำลังจะขึ้น มีเสียงนกร้องแข่งขันกัน ทำให้รู้สึกหนวกหูแปลกๆ

เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ ในหัวไม่ได้คิดอะไร คิดแค่ว่าฉันอยากจะเดิน

สิ้นสุดการเดินโดยกลับมาที่ตำแหน่งจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

-3-

‘บรรยากาศบนภูเขานี้นี่ดีชะมัด’

ค่อยๆนั่งลงเหม่อมองไปยังท้องฟ้าที่ตอนนี้ตะวันขึ้นเต็มดวง ท้องฟ้าสีครามสดใสประจักอยู่ตรงหน้า

‘อยากอยู่ที่นี่....ตลอดกาล’

-2-

ฉันอยากวิงวองต่อพระผู้เป็นเจ้า ให้ได้อยู่ต่อที่นี่อีก อยากจะทำความรู้จักกับทุกคนในหมู่บ้าน

อยากจะรู้อีกว่าชาวบ้านจะทำอะไรอีก ที่จะทำให้ฉันมีความสุขและอิ่มเอมใจไปมากกว่านี้

ฉะนั้นขอแค่....อยู่ที่นี่....ต่อไป

-1-

ฉันยิ้มให้กับตัวเอง


หมดเวลาแล้วสินะ
.
.
.
-0-
-ตี้ด ตี้ด ตี้ด-

Sweet dream















SHARE
Writer
Moneybag
Normal student
ผจญภัยไปกับโลกแห่งจินตนาการและแฟนตาซี🧚🏻‍♀️🍃 📘short story 💭แต่งไปเรื่อย ตามสไตล์เด็กเพ้อฝัน กำลังมองหาinspirationในการดำเนินชีวิต🚶🏻‍♀️ เมื่อฉันท้อ ฉันมักบอกตัวเองเสมอว่าอย่าจบชีวิตตัวเองซึ่งเป็นอะไรที่สิ้นคิดและปัญญาอ่อนที่สุด

Comments