บรรไดอีกขั้นนึงของชีวิต
เราอายุ18
เด็กคนนึงที่กำลังจะเข้าไปเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย

เราผ่านม.6มาแบบเหน็ดเหนื่อยมากๆ ทั้งการบ้าน อ่านหนังสือสอบ เรียนที่โรงเรียน สอบที่โรงเรียน ทำโครงงาน ทำกิจกรรม ติวสอบ เป็น1ปีที่เหนื่อยมากๆ แต่พอย้อนกลับมามองก็คิดถึงช่วงเวลานั้นเหมือนกัน คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงบรรยากาศโรงเรียน คิดถึงสิ่งเก่าๆที่ได้ทำ

                พรุ่งนี้เราจะไปอยู่หอแล้ว

ถึงจะเป็นหอนอกก็เถอะ55555 ใจมันหวิวแปลกๆเนอะ ไม่รู้เพราะอะไร เพราะคิดถึงบ้านหรือคิดถึงคนในบ้านกันแน่ เอาจริงๆเราแอบไปนอนที่หอมาเมื่อวานแล้ว1คืน มันก็โอเคนะ แต่พอคืนนี้กลับมานอนบ้าน กลับมานอนคิดก็ไม่อยากไปนอนหอแล้ว ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เหมือนเด็กอ.1ที่ร้องไห้ในวันที่ไปเรียนวันแรกเลย555555 เราต้องคิดถึงคนที่บ้านแน่ๆเลย คิดถึงตอนเช้าที่ตื่นมาก็มีอะไรให้กิน คิดถึงตอนเย็นที่กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา  


แต่จะให้ทำไงได้อะ คนเราก็โตขึ้นใช่มั้ย ต้องไปเจอสังคมใหม่ๆต้องไปเจอเพื่อนใหม่ๆ ต้องปรับตัวเข้ากับทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องไหนๆ จะมาเป็นเด็กขี้แงแบบนี้ไม่ได้แล้ว


สัญญากับตัวเอง ว่าต่อจากนี้จะเข้มแข็ง จะผ่านเรื่องทุกอย่างไปได้ด้วยตัวเอง ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ให้ได้แล้ว จะต้องทำให้แม่ภูมิใจ จะไม่ขี้แงหรือร้องไห้บ่อยๆแล้ว :-)
SHARE

Comments