เขียนก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยคิดชื่อเรื่อง...
ผ่านมา 1 ปีเต็มๆแล้วสินะ ที่รู้สึกว่าชีวิตเหมือนไม่ได้มีความสุขและปล่อยวาง หรือเอ็นจอยกับมันได้อย่างเต็มที่ มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันนะ ?

เรียนจบอย่างนั้นหรอ ? 
เป็นฟรีแลนซ์สินะ ?
วันว่างๆก็ฟุ้งซ่านไปเรื่อยล่ะสิ...
แต่ว่าตอนนี้ก็ไม่ได้ว่างนะ
ก็มีละคร ก็มีงานบ้างประปราย
แล้วทำไมมันยังรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่านี้อยู่ล่ะ
ทั้งๆที่ก็มีอะไรให้โฟกัสแล้วแท้ๆ
กดดันตัวเองมากไปหรือเปล่านะเรา...
.
.
.
หรือเราไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยวกันนะ
อืม...
ศาสนา ?
ไอดอลเกิร์ลกรุ๊ป ?
ศิลปินที่คลั่งไคล้ ?
ความสัมพันธ์ ?
อะไรกันนะ คือสิ่งที่เหมือนขาดหายไป..
ความสุขที่เคยมีมันอันตรธานไปไหน

ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง
วนไป วนมา
วนเป็นวงกลม
ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
ครั้งแล้ว ครั้งเล่า
เหมือนจะได้คำตอบ
แต่แล้วก็ไม่ได้คำตอบ
เหมือนจะเข้าใจอะไรได้
แต่สุดท้ายก็ไม่เข้าใจมันอยู่ดี
คล้ายกับรู้ว่าต้องจัดการยังไง
แต่ก็จัดการมันไม่ได้ซะที

พลันหวนคิดถึงวันเก่าๆ 
วันที่เราได้ลิ้มรสสัมผัส...
สัมผัสแห่งความรู้สึก
สัมผัสของความอบอุ่น
สัมผัสแห่งความสุข
ความสุขที่บริสุทธิ์
ความสุขที่เมื่อได้สัมผัสมันแล้ว..
เราไม่มีทางลืมความรู้สึก ณ ตอนนั้นได้เลย
ความรู้สึกของการมีความสุขอย่างแท้จริง

เปิดใจรับใครซักคนอย่างนั้นหรอ..
ผู้คนวนเวียน แหวกหว่าย
ทั้งผ่านไป และผ่านมา
เกิดขึ้น และจบลง
ความสัมพันธ์ชั่วขณะ
ชั่วครู่ หรือชั่วคราว
มันไม่ใช่ความสุข และมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ขาดหายไป
มันเปรียบดั่งการพบปะคนแปลกหน้าริมทางเดิน
แล้วเราก็เดินผ่าน พวกเขาเหล่านั้นไป 
คนแล้ว คนเล่า
.
.
ไม่พบ..
ไม่พบสิ่งที่เรากำลังตามหา
มันอยู่ที่ไหนกันนะ 
ช่องว่างที่มันขาดหายไป..
เจ้าความสุขของฉัน
1 ปีแล้วนะ
แกหายไปไหน
ฉันคิดถึงแกนะ
ฉันอยากเจอแก
อยากเจอแกมาก
.
.
.
.
.
เจ้าความสุขของฉ้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

... 1 ปีแล้ว ทำไมยังรู้สึกเหมือนเราไม่ไปไหนเลย 

คิดชื่อเรื่องออกแล้ว.  







SHARE
Writer
nongkenlilthief
Actor also Writer
23 yo boy who believe in power of acting ig:kenjiwasin

Comments