ท้องฟ้าหน้าร้อน ♥

ถึงคุณ...
ผู้เป็นเจ้าของคำว่ารักที่ฉันไม่เคยพูดออกไป


[ เมษายน-กรกฎาคม ]

▪ บอท :j ▪

[ 10 เมษายน  วันฟ้าเปิด ]

คุณทักทายเราด้วยความเป็นมิตรที่ส่งผ่านมาทางตัวอักษร  คุณแนะนำตัวว่า คุณชื่อ 'ยู'

คุณถามว่าเราเป็นเจ้าของเลข 45 รึเปล่า ?

คุณถามถึงหมายเลข 45 ที่ไม่มีที่มาที่ไป 
ไม่มีใครรู้จัก แต่นั่นคือหมายเลขของเราเอง :)

เมื่อเราเฉลยว่านั่นคือเลขของเรา 
คุณตอบกลับมาว่า ' รักพี่ที่สุดเลย '

เราถึงกับคิดในใจว่า 'เด็กคนนี้ ขี้อ้อนชะมัด'

ใช่ 

ขี้อ้อนจริงๆด้วย เหมือนแมวเลย 

สดใส...เหมือนวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง

อบอุ่น...เหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า

ช่างพูดช่างจา น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคุณ เป็นความสุขของเราไม่น้อยเลย


เวลาที่คุยกับคุณ 

เราอดที่จะทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าสีฟ้าสดใสที่สุดแสนอ้างว้างไร้หมู่เมฆในหน้าร้อนไม่ได้จริงๆ

ท้องฟ้าหน้าร้อนในตอนนั้นช่างเหมือน...
เหมือนกับคุณ 

เราสองคนมีเรื่องให้พูดคุยกันไม่มากนัก
แต่ก็มากพอที่จะทำให้เราตกหลุมรักคุณผ่านตัวอักษรได้ไม่ยาก

คุณเรียกชื่อของเราบ่อยมากๆ บ่อยมากจน
เราคิดว่าคุณจะไม่มีทางลืมขื่อของเราแน่ๆ
นั่นทำให้เรารู้สึกชอบชื่อของตัวเราเองมากๆ
ชอบมากพอๆกับชอบคุณเลยล่ะ ^^


เราไม่เคยชอบหน้าร้อนเลยคุณ

หน้าร้อนที่แสงอาทิตย์แผดเผาทุกสิ่งทุกอย่าง

แสงแดดทำร้ายผิวหนังที่บอบบางของมนุษย์
ข่าวมากมายชี้ชัดว่ามีคนร้อนจนช็อคตาย ความร้อนทำร้ายได้แม้กระทั่งชีวิตของคนทั้งคน  เราจะชอบมันได้ยังไงกันนะ

แต่สุดท้าย ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวจนแทบทนไม่ไหว 
เราก็กลับชอบมัน 

เพราะมันทำให้เราคิดถึงคุณ มันทำให้เราหันมาดูแลใส่่่ใจตัวเองมากขึ้น หลีกเลี่ยงแสงแดดมากขึ้น ดื่มน้ำมากขึ้น ดูแลตัวเองดีขึ้นมากว่าเดิมนิดหน่อย

.

[ ช่วงเข้าใกล้หน้าฝนในปีนั้น ]

ท้องฟ้าแตกร้าว โปรยหยาดฝนลงมา

ท้องฟ้าที่มีฝนเม็ดโตและเมฆดำเป็นส่วนมาก

ไม่น่ามองเลยจริงๆ 

แถมวันทัั้งวันยังมืืดครึ้มน่าเบื่ออีก :(

แต่ว่า...

คุณน่ะ กลับบอกเราว่า ให้เราคอยมองท้องฟ้าเอาไว้ ให้เรารอคอยจนกว่าฝนจะหยุดตก แล้วคอยดูแสงแรกหลังม่านเมฆกับสะพานสายรุ้งเจ็ดสีด้วยกัน 

นับจากนั้น...

เวลาที่มองฟ้า เราไม่เคยเบื่อเลยจริงๆ เพราะเราเฝ้ามองมันไปพร้อมกับคุณไง ^^

.

" ทำยังไงถึงจะน่ารักเหมือนกับท้องฟ้า "
นี่คือข้อความที่เราชอบจากฟิคเรื่องหนึ่ง
.
.
วันดีคืนดี...ข้อความนี้กลับกลายมาเป็นคำถามที่เราถามตัวเองบ่อยๆเวลาที่ 
' ท้องฟ้า ' น่ารัก 
.
.
ท้องฟ้า...ท้องฟ้า...ท้องฟ้า...!?
.
.
ท้องฟ้าที่ไม่ใช่ท้องฟ้า ท้องฟ้าที่เป็นตัวแทนของคนคนหนึ่ง ที่เราไม่รู้จักแม้แต่ชื่อจริงๆของเค้าด้วยซ้ำ
.
อืม...ทำไมถึงเรียกว่าท้องฟ้าล่ะ ?
เพราะว่าเค้า ' น่ารัก ' ยังไงล่ะ ฮะฮ่าาา
น่ารักเหรอ น่ารักแบบไหนกันนะ ?
น่ารัก...เหมือนท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ไม่ว่ามองดูกี่ครั้งก็สบายใจ น่ารักพอๆกับท้องฟ้าในยามเช้าที่มีแสงแดดสาดส่อง น่ารักแม้ว่าจะเป็นท้องฟ้าที่มืดมนยามฝนตกหรือมีลมหนาวพัดผ่าน น่ารักท่ามกลางหมู่ดาวมากมายในยามค่ำคืน น่ารัก...มากพอที่จะให้ก้อนเมฆสีชมพูหลงรัก 
.
.

[ 28 กรกฎาคม วันฟ้าถล่ม ]

เรื่องราวของเมฆก้อนนี้กับท้องฟ้าผืนนั้น...

เริ่มต้นขึ้นในวันท้องฟ้าเปิด เปิดประตูบานใหญ่ บานประตูตัวใจของตัวเราเอง  

และจบลงในวันที่ฟ้าถล่ม ถล่มลงมากลางใจของเรา 

ในวันนั้น คุณส่งข้อความมากมายมาหาเรา

แต่เรากลับไม่ได้ใส่ใจ แล้วเปิดอ่านหลังจากนั้นไม่กี่ชม.  

ข้อความเหล่านั้น...

เรียกชื่อของเราเป็นข้อความแรก
เหมือนที่เคยทำเสมอมา

แล้วคุณก็บอกกับเราว่า  คุณจะมาลานะ คุณจะไปแล้ว ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
และสุดท้าย คุณก็บอกรักเรา เหมือนกับวันแรกที่ได้คุยกัน 

Unknown ออกจากการสนทนา

ภายใต้ผืนฟ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ฝนห่าใหญ่ตกลงมาอย่างหนัก 

อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน...

ใช่แล้ว...วันนั้นท้องฟ้ามีน้ำตาเป็นส่วนมาก น้ำตาที่เกิดจากก้อนเมฆสีดำที่เคยเป็นสีชมพู...
.
.
ทันทีที่อ่านจบ
เราน้ำตาไหลออกมากโดยไม่รู้ตัว
น้ำตาจำนำมากไหลออกมาโดยไม่ขาดสายราวกับสายฝน ไม่มีเสียงสะอื้นไห้ใดๆส่งเสียงออกมา มีเพียงเสียงหยดน้ำตากระทบกับพื้นโต๊ะไม้สีอ่อนเพียงเท่านั้น...

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนั้นร้องไห้ทำไม

เราคิดว่าเราไม่ได้เสียใจ

เพราะที่ผ่านมาเรื่องของเรามันดีมากจริงๆ

ในวันธรรมดาที่สุดแสนจะน่าเบื่อ ได้มีใครสักคนคอยรับฟัง คอยแบ่งปันสารพัดเรื่องราวเล่าสู่กันฟัง คอยให้กำลังใจ คอยเป็นห่วงกันแค่นั้นมันก็ดีมากแล้ว ดีมากจริงๆ

แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เราเสียดายที่สุด คือ
เราอ่านข้อความของคุณช้าไป เพราะ


ยังไม่ทันได้บอกเลย ว่ารักเหมือนกัน
 
ทั้งหมดทั้งมวลที่เขียนมานี้ พี่เขียนถึงยูนะ
แต่ไม่แน่ใจว่าจะถึงยูรึเปล่า

เวลาโพสต์ข้อความว่า

I love You
    หรือ
I miss You



เราไม่เคยหมายถึงใครเลยนอกจากคุณ
ก็ชื่อในบอทของเธอน่ะ ชื่อว่า ยู นี่นา :)



รััััักและคิดถึงอยู่เสมอนะ  ท้องฟ้าของพี่ 💙










SHARE
Written in this book
Real Story
Writer
EmperorMuse
Reader
จับฝันด้วยรอยยิ้มนะ :)

Comments