เหนื่อยมั้ย?
ประมาณ7 เดือนได้ ที่เข้ารักษาโรคซึมเศร้า
และยังคงเป็น7เดือน ที่ครอบครัวเราไม่รู้ว่า เราเป็นโรคซึมเศร้า
.
ฉันนั่งรอหมอ ด้วยอารมณ์ที่ ว่างเปล่า ความมั่นใจที่เคยมี "ว่าวันนี้จะไม่ร้องไห้" ไม่เกิดขึ้น อย่างทุกครั้ง
และก็เป็นอย่างนั้น...แค่หมอเริ่มต้นพูดได้นิดเดียว ฉันก็ร้องไห้ออกมาอย่างยั้งไม่อยู่
.
ฉันเริ่มพูดถึง "ชุดความคิดเดิมๆวนๆ" อย่างที่ฉันเคยเป็นในช่วงแรกๆ ก่อนเข้ารับการรักษา
ฉันพูดไป ร้องไห้ไป ฉันไม่แน่ใจว่าหมอจะฟังรู้เรื่องมั้ย บางช่วงของคำก็ขาดหายเพราะความสะอื้น
.
สิ่งที่ฉันบอกออกไปคือใจความว่า
ฉันเหนื่อย เหมือนฉันอยู่คนเดียว ฉันไม่มี safe zone พื้นที่หรือบุคคลให้สำหรับพักใจ ฉันรู้สึกไม่มีใคร ฉันเดียวดาย และลึกๆแล้วฉันกลัว
.
ทำไมคุณถึงบอกว่าครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนของคุณ? เพราะอะไร?
ฉันบอกหมอว่า ฉันรู้ว่าพ่อแม่ รักและหวังดีกับฉัน แต่ฉันรู้สึกว่าเค้ายังไม่เข้าใจฉัน ที่ฉะนต้องทนอยู่กับโรคนี้ ลึกๆฉันก็อยากบอกใครสักคนเหมือนกัน แต่กับครอบครัว ฉันเองไม่สะดวกใจที่จะพูด ฉันกลัว reaction ที่กลับมา มันจะทำให้ฉันแตกสลาย
.
คำอธิบายมากกว่านั้นคือ ไม่ใช่แค่ reaction ของคนในครอบครัวหรอก แต่กับทุกคนที่เราเลือกที่จะบอก เพียงแต่ถ้าความเจ็บปวดที่ได้รับการตีความจาก reaction จากคนในครอบครัว มันรุนแรงเสียยิ่งกว่าคนนอก
.
หมอดูเหนื่อยใจกับฉัน...ฉันรู้สึกได้
.
คุณรู้ใช่มั้ย ว่าคนเรามีการแสดงออกต่างกัน พ่อแม่บางคนที่ดุ ที่ว่า เค้าไม่ได้เกลียดเรา แต่มันก็คือความรักรูปแบบหนึ่ง หมอว่า...คุณบอกครอบครัวดีกว่า และที่สำคัญ คุณห้ามตัดสินการกระทำที่ตอบกลับมาเด็ดขาด! เพราะถ้าคุณตัดสินปุ๊บ แล้วคุณไม่โอเค คุณปิดประตูทันที แล้วมันจะวนสู่ลูปเดิมๆ หมอเชื่อว่าพ่อแม่ ทุกคนรักลูก
.
ฉันพยักหน้ารับทุกประโยคที่หมอพูด
.
ที่พยักหน้าหนูเข้าใจที่หมอจะสื่อใช่มั้ย?
,ใช่ค่ะ หนูรู้ว่าคิดแบบไหนถึงจะดี แบบไหนถึงจะไม่ดีกับตัวหนู แต่หนูควบคุมมันไม่ได้ค่ะ ในบางครั้ง...,
.
คราวนี้ เป็นหมอที่พยักหน้ากลับมา
หมอว่า...เราต้องลองฝืนดูค่ะ อย่าให้โรคซึมเศร้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเราค่ะ

SHARE
Writer
mayasworld
monster
Wanderluster / patient of MDD

Comments

SalmonCL
5 months ago
สู้ๆนะคะ เราเองก็เป็นโรคซึมเศร้าเหมือนกันและครอบครัวเราก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะ
Reply