ขวดโหลแห่งความขี้เกียจ
ทุก ๆ วันมีไอเดียเกิดขึ้นในสมองของเรา แต่ที่ได้ไปต่ออาจจะไม่มีแม้แต่ความคิดเดียว พวกมันถูกหย่อนลงในขวดโหลแห่งความทรงจำ
มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรวบรวมความคิดที่ไม่สามารถจบกระบวนการได้ในแต่ละวัน

ขวดโหลสีดำมะเมื่อมใบใหญ่หล่อขึ้นอย่างประณีต สัมผัสที่เรียบลื่น แม้แต่ฝุ่นก็ไม่อาจจับตัวอยู่บนพื้นผิวได้เป็นสิ่งที่ฉันชอบมากเวลาได้สัมผัส

ความลื่นของมันก็เหมือนกับสมองของฉันที่คิดได้อย่างโลดแล่น แค่ไม่ใช่ ณ เวลานั้น

ทุก ๆ วันจะมีไอเดียที่รอการตกตะกอนอยู่เป็นสิบ ๆ อัน ตามแรงบันดาลใจที่พบเจอในแต่ละวัน ยกตัวอย่างที่เราเจอยายแก่ใช้ Feature phone บนรถเมล์ ดูรูปที่ถ่ายคู่กับผู้ชายคนหนึ่งด้วยกล้องความละเอียดต่ำ ๆ แต่แกก็ยิ้มอย่างมีความสุขกับภาพนั้น ดูเหมือนจำนวนพิกเซลบนภาพจะไม่สำคัญเท่ากับเนื้อหาที่ได้รับ

เราคิดมันไม่จบบนรถเมล์ พอถึงบ้านเราก็เหนื่อยเกินไปที่จะมานั่งรื้อฟื้นเรื่องที่อยากจะสื่อ จึงจดมันใส่กระดาษแล้วหย่อนมันลงไปในโหลสีดำนั่น

ทุกไอเดียล้วนเป็นสมบัติล้ำค่ารอการต่อยอด

ขวดโหลสีดำถูกถมด้วยความคิดทับซ้อน เก่าไปใหม่มา มันเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนรู้สึกได้ ผ่านไปเป็นวัน เป็นอาทิตย์ กระทั่งเป็นเดือน ในที่าุดขวดโหลก็เต็มจนต้องเปิดขึ้นมาเพืื่อรื้อฟื้นเรื่องราวเก่า ๆ ที่อยากจะถ่ายทอด
กลิ่นของความคิดนั้นยังคงอบอวล ทว่าจางลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อถูกทับซ้อนด้วยความคิดอื่น ๆ มันตีกันไปหมดจนเริ่มแยกแยะไม่ถูก และจับใจความของเดิมไม่ได้

ในที่สุดความคิดในขวดโหลก็ถูกเททิ้งไปจนหมด เหลือเพียงเศษเสี้ยวในสมองที่เราจำได้ แล้วดึงมันมาเขียน บางทีเราก็นึกชอบความคิดที่สดใหม่มากกว่าการขุดคุ้ยเรื่องเก่า ๆ ที่เคยล้มเหลวในการเรียบเรียงมาแล้วครั้งหนึ่ง
สิ่งที่เห็นได้อย่างชัดเจน ณ ตอนนี้คือ ภาพของขวดโหลสีดำใบงาม ที่พอจะจดจำได้ทุกรายละเอียด ความสดใหม่ของมันคุกรุ่นอยู่ในสมองราวกับมีภาพสเก็ตช์แบบสมบูรณ์แล้วในหัว 

ที่เหลือก็แค่เริ่มร่างมันด้วยตัวอักษรเพื่อตอกย้ำถึงการมีอยู่ของมัน

เห็นทีจะต้องมีขวดโหลหลาย ๆ ใบ และใสพอที่จะมองเห็นความคิดเก่า ๆ ก็เพื่อไม่ให้มันลางเลือน 

ออกจะน่าเสียดาย
SHARE
Writer
prestkt
Dreamcatcher
ผู้แสวงหาวิถีชีวิต

Comments