ในวันที่ฉันเริ่มปรับลดยา
หลังจากที่ฉันได้พบหมอรักษาอาการโรคซึมเศร้าครั้งล่าสุด ด้วยอาการที่ดีขึ้นมาตลอดระยะเวลา 6 เดือนที่ฉันไม่มีอาการดิ่งดาวน์อีกเลย 

“ฉันหวังว่าหมอจะปรับลด doze ยาให้ฉัน”

เป็นครั้งแรกที่ฉันไปหาหมอด้วยความหวัง เพราะฉันอยากมีข่าวดีไปบอกเธอคนที่ฉันรักว่า 

“ฉันใกล้จะหายแล้วนะ” เราจะได้เจอกันแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด… คุณหมอวินิจฉัยตามอาการและเริ่มให้ฉันลองลดยา โดยให้ลดมื้อเย็นจาก 1 เม็ดเหลือ 1/2 เม็ด แต่ด้วยความขี้เกียจหั่นยา ฉันจึงขอคุณหมองดยามื้อเย็นไป ซึ่งคุณหมอก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร แต่แนะนำว่าหากภายใน 3 วัน กลับมามีอาการอีกให้ทานครึ่งเม็ดตอนเย็นตามที่คุณหมอแนะนำ


ฉันดีใจมากกก!!

เป็นครั้งแรกที่ฉันเดินออกจากห้องตรวจมาด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ^^

เราตกลงกันว่าเดือนนี้เราจะมา update ข้อมูลของกันและกันในวันเกิดของฉัน

ฉันรอวันนั้น…ฉันอยากบอกข่าวดีให้เธอฟังไวๆ และฉันก็ได้เล่าอาการที่ดีขึ้นของฉันให้เธออ่านทางอีเมล์

เธอยังคงห่วงใยฉันเสมอมาและมักจะคิดในสิ่งที่ฉันคิดไม่ถึงเสมอ…

เธอกังวงว่าการลดยา 1 เม็ด มันจะทำให้ฉันมีอาการแกว่ง และให้ฉันลองสังเกตอาการตัวเองดู

และฉันก็ได้เริ่มลดยา 1 เม็ดหลังจากผ่านวันเกิดฉันไป 5 วัน เนื่องจากมีนัด drink drank drunk กับเพื่อนตอนเย็นพอดี


ผ่านไป 7 วัน…

ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกไม่สดชื่นเอาเสียเลย ตอนนั้นก็ยังหาสาเหตุไม่เจอ
ไปทำงานด้วยความอึน ๆ ทีแรกคิดว่าน่าจะเป็นเพราะอากาศที่ร้อน แต่อยู่ที่ออฟฟิศก็เป็น มันเห็นความแตกต่างของตัวเองชัดมาก ชัดจนน่ากลัว

ฉันกลัวจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก


ในตอนนั้น มันรู้สึกโลกมันทึม ๆ เทา ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีปัจจัยอะไรมากระตุ้นอารมณ์ให้รู้สึกเศร้าหรือหดหู่เลย ภาวะอารมณ์ตอนนั้นมันไม่ใช่อาการเบื่อ ไม่ใช่อารมณ์เศร้า แต่มันเหมือนมีแรงหนืดที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่อยากทำงาน ไม่อยากคุยกับใคร ผิดกับตอนอารมณ์ที่ปกติ ฉันร่าเริง มีความกระตือรือร้นในการทำงาน

มันเห็นอารมณ์ที่แตกต่างกันสุดขั้ว!!


สุดท้าย…ฉันรีบกลับบ้านมาหั่นยาเตรียมไว้เลยและเริ่มกินยาตอนเย็นตั้งแต่วันนั้น

ฉันน่าจะเชื่อเธอตั้งแต่แรก…
เธอที่คอยดูแลฉันเสมอมาในช่วงที่ฉันป่วย

ไม่มีใครที่รู้ใจเค้าเท่ากับยูวอีกแล้ว
ตอนนี้…มันอาจจะมีอาการเดิม ๆ กลับมา และก็อยู่ในช่วงเฝ้าระวัง 7 วันอันตราย ฉันกลับมาซึมๆ อีก รู้สึกไม่ร่าเริง ไม่อยากคุยกับใคร 

หากพ้นช่วงเวลานี้ไปได้ ฉันได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะกลับมาปกติเหมือนเดิม…

ยูวจ๋า…

เค้าคิดถึงยูวมากๆ เค้าอยากหายไว ๆ อยากเจอยูวไว ๆ
พอมันเห็นความแตกต่างทางอารมณ์ด้วยตัวของตัวเอง
เค้ากลัวจริง ๆ กลัวที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก

เค้าดีใจที่ยูวยังรอเค้าอยู่

และเค้าก็ดีใจที่เราได้ติดต่อกันทางไลน์อีกครั้ง…

ถึงแม้จะไม่บ่อย อย่างน้อยก็ยังอุ่นใจเวลาเหงา ๆ ว่าเค้ายังมียูวอยู่ข้าง ๆ คอยมองดูเค้าจากที่ไกล ๆ 

ยูวบอกว่าเค้าขี้เหงา ตอนนี้เค้ารู้ตัวแล้ว และจะไม่ทำให้ยูวต้องกังวลใจกับเรื่องที่ยูวกลัวอีก

เค้าจะเก็บความคิดถึงของเราไว้เป็นพลังใจในการดำเนินชีวิตจนกว่าเค้าจะหายเป็นปกตินะ
ปล. แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกเหงามาก ๆ เค้าขอไลน์ไปคุยกับยูวให้หายคิดถึงนะคะ


                                       รักและคิดถึง

                                             โมโม่








SHARE
Writer
MoMointheGalaxy
เด็กชายที่อยากจะกลับมาสู่ดาวโลก
ครั้งหนึ่ง ด.ช. โมโม่ เคยอยู่บนดาวโลก เป็นเด็กผู้ชายอารมณ์ดี นิสัยอ่อนโยน มองโลกในด้านบวกเสมอ แต่แล้ววันหนึ่ง...ด.ช.โมโม่ได้ถูกมนุษย์ต่างดาวลักพาตัวไปอยู่นอกโลก โลกที่โมโม่ไม่เคยรู้จัก โลกที่โมโม่ไม่คุ้นชิน เขามีเพียงความเหงาที่อยู่เป็นเพื่อนเพียงลำพัง และเขาก็ได้ค้นพบว่า... มนุษย์ต่างดาวตัวนั้น..ใครๆหลายคนเรียกชื่อว่า “เจ้าซึมเศร้า”

Comments