ฉันและความรู้สึกในวันนั้น มันยังคงอยู่ ไม่หายไปหรือน้อยลง
 
เหตุการณ์นั้น สถานที่ตอนนั้น ผู้คนในที่แห่งนั้น และฉันในตอนนั้น มันผ่านหนึ่งปีแล้ว  ทุกอย่างมันผ่านมาแล้วหนึ่งปีแล้วเวลาทำให้ทุกอย่างมันผ่านมาแล้วแต่ฉันไม่ได้ผ่านมันไปพร้อมกับเวลาเลย ฉันและความรู้สึกยังคงอยู่ที่เดิม
ใช่
.
.
.
ฉันไม่เคยลืมมันเลย ฉันยังคงจำทุกสิ่งทุกอย่างที่พบเจอ ยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้เสมอ แม้ว่าความรู้สึกในตอนนั้นจะมีมากมายปะปนกันไปหมดแต่ ฉันไม่ลืมมัน ฉันจำได้ทุกอย่าง 

ฉันจำสายตาของผู้คนที่มองฉันได้
ฉันจำคำพูดพวกนั้นของพวกเขาได้้
ฉันจำตัวอักษรทุกตัวที่กล่าวว่าฉันได้
             คำด่าที่ฉันไม่ได้ทำ

ฉันจำความเกลียดชังที่พวกเขามีต่อฉันได้
ฉันจำความรังเกียจที่พวกเขามอบให้ฉันได้ 

และ ฉันจำความรู้สึกของฉันได้ดี 

           ฉันเจ็บปวด เป็นกังวล และหวาดกลัว

แต่ฉันในตอนนั้นกลับทำเป็นเข้มแข็งและพยายามต่อสู้กับพวกเขาอย่างเต็มที่มาตลอด ฉันพยายามแล้ว ฉันพยายามแล้วจริงๆ จนฉันทนมันไม่ไหว

ใช่
ฉันทนมันไม่ไหว ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

ฉันจึงตัดสินใจที่จะ...


ยอมแพ้พวกเขา เพื่อรักษาความสุขของตัวเองที่มันกำลังจะหายไปฉันตัดสินใจทำเรื่องขอหยุดพักการเรียน
ใช่
ฉันหนีพวกเขาไป หนีไปอย่างคนขี้ขลาด ฉันยอมแพ้และ หวังว่าเมื่อไม่มีพวกเขาฉันก็จะกลับมาเป็นคนเดิม คนที่ร่าเริง และยิ้มหัวเราะง่ายๆ ฉันหวังว่าฉันจะเป็นอย่างนั้น แต่มันไม่ใช่เลย

  ในวันนึงฉันไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เกต ฉันเจอหนึ่งในพวกเขา ในตอนที่ฉันเห็นเขา ฉันรู้สึกกลัวจนน้ำตาของฉันมันเริ่มไหล มันไหลออกมาพร้อมเสียงสะอื้นที่ฉันพยายามกลั้นฉันเริ่มปวดหัว ฉันรีบหลบหาที่ซ่อนจากเขาคนนั้น  ฉันหนีเข้าไปในห้องน้้ำ และปิดประตู แล้วร้องไห้ในนั้น ตอนนั้นฉันรู้สึกกลัว กลัวว่าเขาจะมาพูดอะไรเลวร้ายพวกนั้นอีก ฉันเอาแต่นึกถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นและยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ฉันปวดหัวใจมากๆ มันทรมานเหมือนมีใครมาบีบมัน

 หลังจากวันนั้นฉันก็ได้รู้ว่า ฉันไม่ได้ดีขึ้นเลย ฉันยังคงเจ็บปวด เป็นกังวล และหวาดกลัว เหมือนเดิมไม่ได้ต่างจากตอนนั้น ฉันอยากจะจบมันลงจริงๆ

       วิธีเดียวที่จะพรากฉันไปจากความรู้สึกพวกนี้ได้          ก็คงมีแต่ความตาย


หลังจากนั้้นฉันเริ่มเอาแต่คิดหาทางที่่่่่่จะไปจากความรู้้้้สึกพวกนั้น ไม่สิ ฉันกลับมาคิดที่จะอยากตาย เหมือนกัับในตอนที่ฉัันยัััังอยู่ในเหตุการณ์นัั้น .
.
.
.
แล้้วเมื่่่่่่อไหร่่่กัน
ที่ฉันจะทำมันสำเร็จสักทีนะ?
เมื่อไหร่ที่ฉันจะหลุดพ้นจากความเจ็บปวด ความเป็นกังวลและความกลัวเหล่านี้ มันเมื่อไหร่กัน?



ฉันยังคงเฝ้ารอวันนั้น.
SHARE
Written in this book
that, my feelings
โ ร ค ซึ ม เ ศ ร้ า คงอธิบายแทนความรู้สึกของฉันได้ดี

Comments