ของสะสมของกล่องความรู้สึกหนึ่งใบ
Request Keyword by ลลิตา แจ้งทะเล



เมื่อพูดถึงของสะสม หลายคนมีของสะสมที่แตกต่างกันไปตามความชอบ
บางคนสะสมของเก่าๆ สไตล์แอนทีคหรือวินเทจ
บางคนชอบสะสมของเกี่ยวกับญี่ปุ่นหรือเกาหลีอย่างพวกศิลปิน การ์ตูน หรือกู๊ดส์ต่างๆ
บางคนชอบสะสมเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับแนวที่ชอบ และอยากจะหยิบมันมาใส่
แต่สำหรับฉันที่ไม่มีของสะสมอะไรที่ดูเลิศเลอเป็นพิเศษนั้น

คงจะตอบว่าชอบสะสมต้นกระบองเพชร เทปสติ๊กเกอร์ และเครื่องเขียน

จุดเริ่มต้นมันเกิดขึ้นเมื่อไรก็ไม่รู้หรอก เพียงรู้ตัวอีกทีก็มีแต่ของเหล่านี้เต็มไปหมดเสียแล้ว
ที่ชัดเจนสุดน่าจะเป็นต้นกระบองเพชรมากกว่า เพราะปัจจุบันฉันเลี้ยงมันจนออกหน่อในต้นเดียวกันมามากมายเสียจนรู้สึกว่าฉันควรทำอะไรกับมันบ้างแล้ว

ครั้งแรกที่ฉันเลี้ยงมัน จุดประสงค์หลักๆก็แค่เพื่อจะบำบัดอาการโรคซึมเศร้าของฉันที่ได้รับการยืนยันจากจิตแพทย์ตั้งแต่ช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา แม้ว่าทุกวันนี้จะมีเป็นสิบต้นขึ้นไปที่พอจะช่วยเยียวยาจิตใจที่แสนห่อเหี่ยวคล้ายใบไม้จากสีเขียวกลายเป็นสีน้ำตาลแห้งกรังคาต้นไร้ชีวิตชีวา

ของสะสมที่จะพูดต่อจากนี้มันคือของสะสมในกล่องความรู้สึกของคนทุกคนที่รู้สึกแบบเดียวกัน

ทีแรกของสะสมชิ้นแรกคือความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวที่คอยกดดันทำให้เราคอยเก็บกักความรู้สึกพวกนี้ไว้ในกล่องที่เรียกว่าหัวใจ

มันค่อยๆกัดกินจนสะสมเป็นความเครียด
จากความเครียดเป็นความเศร้า
จากความเศร้ากลายเป็นความสิ้นหวัง
จากความสิ้นหวังกลายเป็นหมดอาลัยอาวรณ์การมีชีวิตอยู่
และทั้งหมดที่สะสมมาหลอมรวมกันกลายเป็นโรคซึมเศร้า

ทำไมฉันถึงเปรียบเทียบโรคซึมเศร้ากับของสะสมน่ะเหรอ
ไม่มีอะไรมาก แค่รู้สึกว่าการสั่งสมความรู้สึกด้านลบที่ทุกคนเคยเจอกับหัวใจของเรามันก็คงไม่ต่างจากการที่เราเก็บของทุกอย่างใส่ในกล่อง

พอพวกเราใส่ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก ของที่สะสมมันก็จะล้นทะลักกล่องเต็มไปหมด
เหมือนกับหัวใจผู้ป่วยทางใจที่แตกสลาย เพราะความรู้สึกทั้งหมดที่แบกรับมันยากจะเกินทนไหว

คนสะสมความรู้สึกแย่ๆทั้งหมดจนกลายเป็นคนป่วยไม่ใช่คนอ่อนแอ
เขาเป็นคนเข้มแข็งมากเหมือนคนอื่นๆ แต่โลกที่โหดร้ายนั่นทำให้พวกเขาแตกสลายง่าย
เปรียบเทียบหัวใจเขาเหมือนดั่งแก้วใสๆสีสวยๆ คำพูดคือการทำให้ร่วงลงจากชั้นวางหรือของแข็ง
เพียงคำพูดไม่กี่ประโยค เค้าก็แตกละเอียดจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม

ในขณะที่เห็นแต่เพียงภายนอก คุณรู้ไหมว่ากว่าผู้ป่วยจะฟื้นเข้าสภาพเดิมมันใช้เวลานานแค่ไหน
หน้ากากที่เขาสวมใส่บอกว่าเขาสบายดีเบื้องหน้า คุณรู้ไหมว่าเบื้องนั้นเขาทรมานจากการเป็นโรคนี้มากเพียงใด
ต่อหน้าคุณทำเป็นเข้มแข็ง คุณรู้ไหมว่าลับหลังเขาร้องไห้คร่ำครวญเพื่อส่งสัญญาณSOSหาคุณมาตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งกัน

ขอร้องล่ะ... อย่าทำให้พวกเขารู้สึกแย่เลย
กล่องสะสมใบนี้มันช่างละเอียดอ่อนกว่ากล่องอื่นใด
ฉันอยากให้พวกคุณรักษาพวกเขาแสนเปราะบางเอาไว้
รวมถึงตัวฉันที่คอยพยายามทำตัวเป็นสัญญาณแทนทุกคน

รักเขาอย่างที่เขาเป็น
แคร์เขาด้วยความรักความเข้าใจ อย่ายึดกับหลักการตรรกะอะไรมาเกิน
ขอแค่อยู่ข้างๆผู้ป่วยโรคซึมเศร้าจนเขารู้สึกว่าเขาอยากมีชีวิตต่อเพื่อคุณ
เหมือนฉันที่อยากมีชีวิตต่อเพื่อทำความฝันกับทำตามสัญญากับใครหลายคน

ขอแค่นี้ก็เพียงพอแล้วนะ

SHARE
Written in this book
Blue signal สัญญาณสีฟ้าที่พยายามส่งหา
สัญญาณของความเศร้าภายใต้วันที่มีท้องฟ้าสีครามที่พยายามส่งหาคุณจากใจของทุกคนที่ไม่อาจเรียกหาได้ ความโหยหาไปตามสายลมหวังให้ผู้คนได้ยิน แต่สุดท้ายแล้วกลับถูกเพิกเฉยเพราะเป็นเสียงที่ใครต่างไม่มีวันได้ยิน
Writer
Nos2711
Writer,Natural Lover
ll INFP Person ll Sky-Blue&Plants Lover ll Writer/Artist ll Science Student ll ชื่อนอสค่ะ บางคนอาจจะคุ้นๆมาแล้ว สตอรี่ล็อคของเราจะเขียนเรื่องจิปาถะในชีวิตประจำวันหรือแม้แต่เรื่องบ้าที่วนเวียนของเรา มาพูดคุยกันได้นะคะ ทักทาย+ติดตามสตอรี่/นิยายแบบคนมึนได้ที่ FB Page:Nos's Room Fictionlog: https://fictionlog.co/u/Nos2711 Storylog: https://storylog.co/NuitFleur Instagram: https://www.instagram.com/nuitfleur2711/ Dek-D: [Coming Soon...]

Comments