บทสนทนาครั้งสุดท้าย
เขาเริ่มเล่าเรื่องราวชีวิตหญิงสาวผู้หนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบ
แล้วกล่าวรั้งท้ายว่า 

‘เธอดูสิ ชีวิตเขาลำบากและเจอเรื่องแย่มามากกว่าเธอนะ
เรื่องที่เธอเจอมาในอดีตมันเทียบเขาไม่ได้เลย’ 

หญิงสาวเว้นช่วงว่างวาจาเพื่อสร้างความเงียบงันอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เธอถอนหายใจ และมองเข้าไปในดวงตาไร้เดียงสาของชายหนุ่ม ดวงตาของเธอแข็งกร้าว จนชายหนุ่มรู้สึกสั่นไหว 

เขาหลบสายตาจากเธอ

“แก”
...
“แกตัดสินเราอีกแล้วนะ และเราเลิกกันเพราะเหตุผลนี้”
“เราไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” เขากล่าวเสียงเศร้า  

“และถ้านี่คือคำปลอบโยน เราว่ามันไม่ได้ผล มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
หรือเรื่องที่เราเจอมาวัยเด็กมันดูเล็กลงเลยแม้แต่น้อย”


เขาเงียบ ทอดมองไปยังบึงน้ำตรงหน้า ขณะที่พระอาทิตย์ใกล้จะหายไป 
แต่หัวใจเราสองคนยังคงยุ่งเหยิง และเราไม่อยากละบึงน้ำแห่งนี้ไปด้วยบทสนทนาเช่นนี้
“เราเคยเล่าอดีตให้แกฟัง เป็นอดีตที่เรา ณ ตอนนั้นได้รับ 
และมันอาจจะไม่ได้โหดร้ายเท่าชีวิตของใครอีกหลายคน 
แต่ควาทุกข์ในตอนนั้น มันไม่ได้้แปลว่า มันไม่จริง แกเข้าใจใช่ไหม” 


“อืม..”
“เรื่องราวของผู้หญิงชีวิตคนนั้นโหดร้ายและเจอเรื่องแย่มามาก 
เราเข้าใจ แต่ไม่ได้แปลว่่ามันจะบรรเทาสิ่งทีเราเจอมาได้ 
สิ่งที่จะบรรเทาได้คือเราต้องเรียนรู้ชีวิตของเราเอง 
และทำความเข้าใจอดีตของเราเอง แกเข้าใจใช่ไหม” 


“อื้ม”

“ความทุกข์ของคนเราไม่ได้ปรากฎมาหน้าตาเหมือนกัน 
และขนาดความทุกข์ก็เล็กใหญ่ไม่เท่ากัน
ความทุกข์ของแกอาจจะหน้าตาโหดร้ายไม่เท่าของเรา 
แต่เมื่อมันเป็นความทุกข์ที่เกิดขึ้นกับแก 
ขนาดของมันก็อาจจะเท่าๆ กับเราก็ได้ แกเข้าใจใช่ไหม” 

 
“เราขอโทษนะแก”

“ช่างมันเถอะแก แต่อย่าปลอบใจใครแบบนี้อีกนะ มันไม่ช่วยอะไรหรอก” 


หญิงสาวข่มเสียงสั่นให้นิ่งที่สุด และให้เงียบกว่าเสียงของสายน้ำที่ถูกลมพัดเป็นระลอกคลื่นน้อยๆ เธอไม่เคยผิดหวังกับชายตรงหน้า เพราะตลอดเวลา เขาคือชายที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิตของเธอ เขาใจดีที่สุดในชีวิตของเธอ และเขารักเธอที่สุดกว่าชายใดที่เข้าหาเธอในความสัมพันธ์ของหนุ่มสาว

เธอคิดเช่นนั้น 

“แก แกว่าเขาเป็นยังไงบ้าง” เขาถามขึ้นหลังจากเธอบี้บุรี่มวนที่สองลงที่พื้นจนไฟดับสนิท
“ผู้หญิงที่แกพามาน่ะเหรอ”
“ช่าย เราอยากรู้ว่าแกคิดยังไง”
“เราดีใจนะ แกจะได้เริ่มใหม่ได้เสียที”
“อื้ม”

“แต่แกอย่าถามเราเลย ถ้าแกชอบเขา ก็แค่คบกัน ถ้าไม่ใช่ ก็ต้องเป็นแกที่ตัดสินใจ”
“ทำไมล่ะ”
“...”

“เราอยากมองแกเป็นเพื่อนหรือน้องชายได้จริงๆ เสียที ลึกๆ แล้วแกก็แอบหวง แต่เราก็ไม่สามารถกลับไปรักกันเหมือนคนรักได้ เราถึงบอกว่าอย่าถามเราเลย”

“แก…”

“กลับบ้านกันเถอะ มืดแล้ว พระอาทิตย์หายไปแล้ว” 
เดี๋ยวเราก็หายไปจากกันแล้ว... 
เสียงของเธอเปล่งออกมาในความเงียบ เงียบชนิดที่เขาก็ไม่อาจได้ยิน
SHARE
Writer
TodayIDie
A storyteller
“ ลูกสาวชาวประมงลุ่มทะเลอ่าวไทย สนใจชีวิตของมนุษย์ผ่านการอ่านงานวรรณกรรม และการเดินทาง ทุกวันนี้ติดกาแฟ ติดการ์ตูน ติดทุกอย่างที่เข้ามาในวงจรชีวิต และติด F หลายวิชา ”

Comments