"ความฝัน" ฉันมีความฝันที่จะทำให้มันเป็นจริงหรือเปล่า??
นานแค่ไหนแล้ว ที่ฉันไม่ได้มานั่งทบทวน และให้คำตอบกับตััวเองแบบจริงจัง
จนกระทั่ง อาที่รู้จักของฉันเหน็บเรื่องอาชีพขึ้นมา โดยเฉพาะอาชีพ"สถาปัตย์"ของฉัน ที่จะใช้ความรู้สถาปัตย์ที่เรียนมาใช้ประกอบการทำงาน อาชีพในอนาคต อาถามฉันว่า
"จบแล้วจะไปทำงานอะไร คนเรียนสายนี้" 
"มีแต่คนรวยๆ ที่บ้านมีกิจการเท่านั้นแหละที่เขาเรียนกัน"
"อาชีพนี้เสี่ยงคุก เสี่ยงตารางอีก ถ้าได้เซ็นให้เขา"
.
.
.
ฉันสะตั้นเหมือนกัน แล้วตอบอาแบบอ้อมแอ้มว่า 
"คงเป็นลูกจ้างบริษัทสถาปนิกไปสักปีสองปีมั้งหาประสบการณ์การทำงาน"
แล้วหลังจากนั้นล่ะ??? ฉันถามตัวเองในใจเงียบๆ
........................................................................................................
.....................................................................กลับไม่พบคำตอบ!!!.............
มันจริงทุกอย่างที่อาพูด อาชีพนี้ ทั้งเสี่ยง ทั้งเหนื่อย เสียสุขภาพ แล้วก็เป็นไปได้ยากสำหรับชีวิตฉันที่จะมีกิจการเป็นของตัวเอง เพราะต้องใช้การลงทุนสูง อย่างมากก็เป็นได้แค่ ลูกจ้างเขา
เพราะฐานะที่บ้านฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากพอมีกินมีใช้
        แต่ก็นั่นแหละ อนาคตไม่มีอะไรแน่นอนเลย ฉันคิดว่าเราก็แค่ทำมันให้ดีที่สุดสำหรับตัวเอง ตั้งใจเรียน อ่านหนังสือ หาความรู้รอบตัว เผื่อวันหนึ่งเราจะได้ใช้มัน....

       จริงๆการเรียนจบไปแล้ว ไม่ได้มีแค่อาชีพสถาปนิก เขียนแบบ ก่อสร้าง ดีไซน์บ้าน อาคาร แค่นั้นหรอก มันต้องไปได้กว้างกว่านี้สิ่ 
       ฉันไม่ได้เกลียดการเรียนสถาปัตย์ แต่ฉันก็ไม่ได้ชอบมันมากถึงขั้นอยู่กับมัน(ลูกจ้างบริษััทสถาปนิก)ไปได้ตลอดชีวิต 
       ฉันมองเห็นอนาคตตัวเองลางๆที่วาดไว้แค่ว่า "ฉันจะประกอบอาชีพอิสระ"
มันอาจจะฟังดูกว้างไป แต่อย่างน้อยก็ชัดเจนได้นิดนึงแล้วว่า ฉันจะไม่เป็นลูกจ้างเขาตลอดชีวิต
       ขอเวลาฉันได้ทบทวน วางแผนชีวิต  ดึงความฝันของตัวเองที่มีอยู่นาน เรียบเรียงมันสักแป๊ปนะ ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานฉันก็จะพบกับคำตอบ ว่าฉันจะดำเนินชีวิต วางแผนตัวเองให้ไปในทิศทางไหน
       ขอบคุณอาที่พูดสะกิดใจฉันให้ฉุดคิด เพราะไม่งั้นฉันคงเรียนแบบไม่มีจุดหมายปลายทาง เรียนเรื่อยๆ แค่นั้น ฉันพึ่งเห็นได้ชัดเจนว่า การเรียนมหาลัยเป็นเพียงจุดเริ่มต้นในการที่จะมีชีวิต อาชีพที่แท้จริงที่เราจะอยู่กับมันไปตลอดชีวิตต่างหาก คือ สิ่งสำคัญที่แท้จริง
      แต่ฉันไม่เสียใจนะ ที่ฉันเลือกเรียนคณะนี้ ถึงมันจะเหนื่อย แต่มันเปลี่ยนแนวคิด ทัศนคติฉันไปตลอดกาลเลยล่ะ ถึงมันจะเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าฉันเลือกศิลปะไปเลย มันก็อาจจะไม่ใช่ก็ได้ ได้เวลาที่ฉันจะวางเป้าหมายชีวิตตััวเองแบบจริงๆจังๆสักที เอาตั้งแต่ระยะใกล้ถึงระยะไกลเลยละกัน สู้ตัวเอง ขอโทษที่บ่นเยอะ แต่การเขียนไดอารี่ที่นี่ ระบายความรู้สึกฉันได้เยอะเลยล่ะ











SHARE
Writer
yaneeno
student
ฉันชอบฟังเพลงประภาส พวกวงเฉลียงอ่ะยุค70นู้น ฉันมีความสุขที่ได้ทำงานศิลปะแล้วฟังเพลงคลอไปด้วย มันเหมือนการหล่อเลี้ยงชีวิตให้มีความสุข

Comments