ทำไมช่วงนี้ดูเศร้าจัง

หมดแรงบันดาลใจที่จะทำอะไรสักอย่าง ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้เลย พออยู่นิ่งๆหันกลับไปมองอดีตที่ผ่านมาก็ยิ่งรู้สึกแย่ พอหันไปมองอนาคตที่ทำได้แค่จินตนาการถึงกลับรู้สึกหดหู่ แต่พอลองอยู่กับปัจจุบันก็ยิ่งเลวร้าย ตกลงเอาเป็นอะไรกันแน่ รู้สึกเหมือนเสียคุณค่าบางอย่างที่เคยภูมิใจ แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำมันตกหล่นเอาไว้ตรงไหนและเมื่อไหร่

ไม่อยากโทษใครในชีวิตที่ผ่านมากับสิ่งที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนรอบตัวในครอบครัว เพื่อน เพื่อนร่วมงาน หรือหัวหน้าเก่า ความจริงแล้วคนพวกนี้มีผลทำให้เรารู้สึก แต่ไม่สามารถเข้ามาทำร้ายเราได้

ก็อยากจะคิดแบบนี้อยู่หรอก อยากจะคิดว่าที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเราคิดไปเอง ใครมันจะมาทำอะไรเราได้ถ้าเราไม่ลงมือทำ ถ้าคนด่าเราแล้วเราไม่เก็บมาเป็นอารมณ์ คำด่าก็เป็นแค่สิ่งที่หลุดออกมาแล้วเงียบลง เพราะในความเป็นจริงมันไม่ได้ง่ายแบบนั้นไง

จริงๆไม่อยากจะโทษว่าย่ิงโตยิ่งยากหรอก การโตขึ้นก็แค่อายุ ร่างกาย และทัศนคติบางอย่าง เอาเข้าจริง เราคนเดิมที่เป็นเด็กน้อยก็ยังอยู่ เราที่ยังคิดถึงช่วงเวลาที่ได้เล่นสนุก ช่วงเวลาแห่งความสุข ความเศร้า ความเก่าและความเหงา เราคนนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปตามคำว่าโตขึ้น

แต่ปัญหาคือ ทำไมเราในตอนนี้ถึงรู้สึกไม่คุ้นเคยตัวเองในปัจจุบัน เหมือนเป็นใครสักคน คนแปลกหน้าที่เต็มไปด้วยพลังลบๆ อ่อนแอ ขี้หงุดหงิด โมโห ตัดพ้อ ได้แต่บ่น แต่ไม่ลงมือสักที

ทำไมเราที่เป็นเด็กน้อย ไม่กลัวการออกไปวิ่งเล่นกลางแดดร้อนถึงหายไป เหลือแต่เราที่นั่งอยู่ในห้องแอร์ ในพื้นที่เล็กๆแคบๆ กลัวการออกไปผจญภัย ทั้งๆที่เราในตอนเด็ก วิ่งหกล้มไม่รู้กี่สิบครั้ง ขี่รถจักรยานชนกำแพงบ้านหรือล้มตรงทางสามแยกก็ผ่านมาแล้ว 

ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยตัวเอง เราไม่คิดหรอกว่าตอนนี้กำลังป่วยเป็นโรคซึมเศร้า เพราะเอาเข้าจริง ลึกๆคือกลัวการตายมาก มากจนหดหู่เลยทีเดียว

ที่แน่ๆตอนนี้ รู้สึกไม่ค่อยมีชีวิตชีวา ไม่มีความสุข อ่อนแอ อ่อนแรง หมดพลัง ไม่เกลียดตัวเองนะ ออกจะเห็นใจอยากให้กำลังใจเพื่อให้ผ่านไปได้

ถ้าได้กลับมาอ่านอีกครั้ง หวังว่าจะเจอหนทางที่มีชีวิตชีวาอีกครั้ง ไม่ต้องถึงขั้นสนุกสนานสุดเหวี่ยงก็ได้ ขอแค่มีความสุขกับเรื่องเล็กๆวันละหลายๆครั้งก็พอแล้ว

แด่ตัวแกในวันนี้ และวันข้างหน้า (ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่)

SHARE
Writer
TP_LIU
Someone
Write and Share Stories

Comments