เชลยของความหวัง
ตกเป็นเชลยของความหวังถูกกักขังด้วยคุกอากาศ ปราศจากพันธนาการ น้อมรับความทรมาน เพียงเพราะชายตา เหลือบแสงไกลลิบจากปลายทาง ที่ยิ่งวิ่งตามยิ่งริบหรี่

ชะตาคงเล่นตลก ที่ส่งมุขสกปรกแบบนี้มาให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้าไม่ยอมหัวเราะไปกับมัน ก็คงไม่มีความสุขใดๆเกิดขึ้นเลย 
ถ้าไม่ยอมไล่ตามก็คง ก็คงไม่มีโอกาสพบแสงนั้นอีกเลย
แม้แสงและเสียงนั้น ไม่ได้เป็นของเราแต่แรกเริ่ม, มันเป็นของ "เธอ" ที่มีไว้แบ่งปันร่วมกับ "เขา" ผู้เป็นอิสระ
ในขณะที่ฉัน.. แค่นักโทษที่ถูกจับโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแสงนั้นจริงแค่ไหน? 
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องวิ่งตามอีกเท่าไร?
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงยอม?


อาจเป็นเพราะนอกจากเธอแล้วรอบๆตัวฉันก็ไม่มีแสงใดๆให้เห็นเลย
ก่อนที่มันจะมืดลง นักโทษผู้นี้ก็ขอเพียงความหวัง ที่เธอจะร่วมแบ่งปันแสงนั้นมาบ้าง

ได้ไหม?




SHARE
Written in this book
Black and White
บ่นถึงอดีตภาพขาวดำที่เคยเห็น

Comments