รักครั้งเเรก
กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว.....
เป็นช่วงวัยรุ่นที่เด็กหนุ่มมอต้น ต่างก็มีชีวิตอันเร่าร้อน 
มีความเดือดพุ่งพล่านในตัว บ้างเข้าหาความรุนเเรง บ้างตามหาความรัก 
บ้างตามหาความงาม หรืิอบ้างก็ตามหาความโดดเด่น

ผมเป็นคนในจำนวนน้อยที่อยู่ฝังตรงข้าม 
ทั้งชีวิตตั้งเเต่จำความได้ คอยถูกปลูกฝังมาตลอด
ว่าต้องตั้งใจเรียน ต้องตั้งใจไปข้างหน้า เป็นเด็กดี
จึงไม่เคยจะรู้หรือสัมผัสกับความรักเเบบจริงๆจังๆเลยสักครั้ง
มีเพียงความรักสวยงามในอุดมคติเเบบโลกสวย
ในขณะที่เพื่อนในกลุ่ม เที่ยวเล่น มีสาวมากมายเข้ามา

"ทำไมคบหลายคนจังเลยว่ะ เจ้าชู้มันดีตรงไหน"
เป็นประโยคที่เปิดบทสนทนาของผมกับเพื่อนที่มีชีวิตเหมือนจะตรงข้ามกัน

"คนเรามันก็ยังเลือกได้ป่ะว่ะ วัยนี้จะจริงจังอะไร จริงจังไปโดนทิ้งเดี๋ยวก็เจ็บ"
มันเป็นคำตอบที่ขัดใจคนแบบผมมากในตอนนั้น เหมือนความรักมันช่างไร้ค่า

"กูว่ายังงัย จริงจัง รักเดียวใจเดียวก็ดีกว่า" 
"ถ้ามึงยังเลือกไปเรื่อยๆ สักวันมึงคงไม่เหลือใคร" คำพูดของคนไม่รู้จักควาามรัก

"จริงจังอ่ะ พอโดนทิ้งมึงจะเจ็บหนักคอยดู"

ผมยังคงมุ่งกับความรักในอุดมคติของตัวเองต่อไป 
ชีวิตที่มีเเต่การเรียนมันเริ่มจดูน่าเบื่อเมื่อเพื่อนๆต่างมีความสดใสกับความรัก

ผมรู้จักกับรุ่นพี่ที่เคยอนู่โรงเรียนเดียวกัน 
ซึ่งตอนนี้เขาย้ายไปเรียน มอ ปลาย อีกที่หนึ่งในตัวอำเภอ เป็นนางรำประจำโรงเรียน
เราสนิทกันมาก มากจนบางทีเเอบเผลอที่จะคิดไปไกล 
เเต่ต้องหยุดไว้เพราะความเป็นพี่น้อง 

คุณเชื่อในรักเเรกพบหรือไม่??
วันนึงผมได้เจอรูปของผู้หญิงคนนึงในกระเป๋ารุ่นพี่
เธอช่างสวย น่ารัก เพียงเเค่รูปที่เธอยิ้ม ก้ทำให้ผมต้องเผลอยิ้มตามอย่างหยุดไม่ได้
ไม่สามารถที่จะหยุดจ้องรูปใบนั้นได้ 

มันทำให้คนขี้อายอย่างผมกล้าที่จะขอร้องให้รุ่นพี่ขอเบอร์โทรจากเธอมาให้ 
ผมตกหลุมรักเธอทั้งๆที่ยังไม่เจอตัวจริง
รักเพราะเพียงเเค่รูปใบเดียว เเละผมก็ได้รูปเธอใบนั้นมานอนฝันอยู่หลายวัน
จนได้เบอร์โทรของเธอมา 
บ้านผมยากจน ผมไม่มีมือถือส่วนตัวใช้เหมือนๆเพื่อนคนอื่น
บ้านนอกหลังหกโมงมันก็มักจะเงียบเเละมืดไปหมดแล้ว 
มีเพียงเเสงไฟตามสี่เเยกเล็กๆที่พอส่องสว่าง
ผมจึงถูกจำกัดสิทธิไม่ให้ออกนอกบ้านหลังหกโมงเย็นมาตั้งเเต่เด็ก

แต่ใครจะสนล่ะ อยากจะทำความรู้จักกับเธอมากกว่า
เด็กหนุ่มผู้ที่ตอนนี้หัวใจเต็มไปด้วยความรัก 
ปั่นจักรยานไปตู้โทรศัพท์ที่มุมสี่เเยก 
เริ่มหยอดเหรียญ กด 1234 เเล้วตามด้วยเบอร์โทรที่อยู่ในกระดาษใบเล็กในมือ
ไม่ช้าก็มีเสียงผู้หญิงน่ารักๆ รับสาย ผมเเนะนำตัวเอง
เเล้วบอกไปเลยว่าชอบมากๆ อยากทำความรู้จัก ซึ่งเธอเองก็ยินดี
ทำให้ทุกๆวัน เด็กหนุ่มต้องนำเหรียญที่ได้จากการอดขนมในทุกๆวัน
เเละเงินที่เก็บไว้ ไปหยอดตู้โทรหาเธอวันล่ะ 30 40 บาท
และในเเต่ล่ะวัน เวลามันช่างผ่านไปไว้อย่างไม่เคยพอ

ความรักมันช่างสวยงาม ผมตั้งใจว่าจะจริงจังกับเธอ คบกับเธอไปเรื่อยๆ 
เเล้วในที่สุด รุ่นพี่ก็ได้พาเธอมาเจอกับผมทึี่หมู่บ้าน
ผมเขินสุดๆ ทำตัวไม่ถูก เธอช่างน่ารักมากกว่าในรูปหลายเท่า
ตัวเล็กๆ ผมยาว ปากนิด  จมูกหน่อย ตาโต เเละเสียงเล็กๆน่ารัก พร้อมรอยยิ้มที่สดใส
ผมดีใจมากที่ได้คุยกันต่อหน้าหลังจากต้องทนหยอดตู้คุยกับเธอนับเดือน
ผมไม่ได้พาเธอไปที่บ้าน เพราะกลัวจะโดนเเม่ดุเข้า
พอกลับมาตอนเย็น เเม่ก็ถามขึ้นมาให้ตกใจ

"พาเเฟนมาหรอ" ตายล่ะหว่าจะโดนดุหนักเเน่เลย เเต่ถึงตอนนี้ ยอมรับเเมนๆเลยล่ะกัน
"ใช่ครับ พึ่งคุยๆกัน"
ทำไมไม่พามาบ้านบ้าง อยากเห็นหน้า" อ้าว พลิกล็อกซ่ะงั้น 

เรายังคงคุยกันต่อ เเละทำให้ผมมีความสุขมาก 
วาดภาพไว้เเสนไกล เพราะอีกไม่ช้า ผมจะได้ย้ายไปเรียนที่เดียวกับเธอ 
เราจะเจอกัน หลังเลิกเรียนเราจะเดินด้วยกัน นั่งคุยกัน ติวหนังสือ 
จนจบเเล้วเราจะเข้ามหาลัยไปด้วยกัน จะต้องเป็นรักเเรกเเละรักเดียว
ทุกๆอย่างมันดีไปหมด ผมได้ไปเจอเธอที่บ้าน เจอกับเเม่ของเธอ
ทุกอย่างช่างดีไปหมด 

ผมพยายามตั้งใจเรียนให้หนักขึ้น เพื่อที่จะสอบเข้าห้องเด็กเก่ง
เพราะเธออยู่ห้องนั้น 
เพราะหวังวาเราจะได้ใกล้ชิดกัน สร้างความสัมพันให้มากขึ้นมากกว่านี้
เเละขอเธอเป็นแฟน ได้ทำอะไรที่เเฟนกันทำได้ ไม่ใช่เเค่คุยผ่านสายในตอนเย็น
ช่วงปิดเทอม ผมตั้งใจทำงานพิเศษ เพื่อเก็บตังซื้อมือถือ 
มันทำให้เราได้คุยกันมากขึ้น

เเต่พอผ่านไปสักพัก ผมกลับไม่สามารถติดต่อเธอได้อีกเลย.......
ทุกครั้งที่โทรไป ไม่มีใครรับสาย ผมพยายามโทรไปเช้า เที่ยงเย็น
เเต่ไม่มีการตอบรับ.....
แต่ผมยังคงเชื่อว่าเธอคงมีปัญหาบางอย่าง ผมโทรไปหาเเม่เธอ
เเม่เธอยังคงพูดคุยด้วยความเอ็นดูเช่นเคย เเต่กลับบอกว่าเธอไม่อยู่
ผมยังคงหวังว่าถ้าได้เจอหน้าเธออีกครั้ง คงจะรู้คำตอบ
ซึ่งผมเองเริ่มมีคำตอบในใจแล้ว
เเต่หวังว่าหากได้อยู่ข้างกัน ทุกอย่างคงจะดีขึ้น
มันสับสนไปหมดจากการที่อยู่ดีๆทุกอย่างก็หายไป 
ผมเริ่มซึมเเละเอาเเต่จ้องดูมือถือ 

"ทำใจเถอะว่ะ หายเเบบนี้มีคนใหม่ชัวร์" ขอบใจเพื่อนสำหรับคำปลอบใจดีๆ
"มันก็เป็นเเบบนี้เเหละ อายุเเค่นี้จะเอาอะไรนักหนา"

แล้วผมก็ได้คำตอบจากรุ่นพี่ถึงสาเหตุที่เธอหายไป
"พี่ไม่ได้อยากปิดเธอน่ะ เเต่เห็นเธอดูชอบมาก เลยไม่อยากบอก ว่าจริงๆแล้วพี่เห็นเขากำลังคบกับทอมคนหนึ่งอยู่ช่วงนี้ เเตเห็นเธอเศร้าเเบบนี้พี่ก็ทนไม่ไหว ทำใจเถอะ"

นี่สิน่ะเหตุผล ทุกๆอย่างดับวูบ คำถามเต็มไปหมด 
เเล้วทุกๆอย่างที่ผ่านมามันคืออะไร 
ทุกสิ่งที่เคยคุย เคยทำมันเเค่ความฝันหรอ 
ทุกๆความพยายาม มันไม่ได้มีค่าอะไรเลย
ที่เคยเชื่อมาเสมอว่าถ้าเราให้ความจริงใจกับใครไป มันจะส่งผลให้เราได้กลับมา 
ทุกสิ่งที่เชื่อมันไม่เคยจริง
เเท้จริงเเล้ว เราไม่ได้รู้จักความรักเลยสักนิด 
เราไม่เคยเข้าใจมันเลยว่ามันเป็นแบบไหน รักคืออะไร 

ผมซึม ตั้งสติไม่ได้ไปหลายเดือน ชีวิตวัยรุ่นโลกสวยพังลงไป 
มีเเค่เรียน กลับบ้าน เก็บตัวในห้อง นอนร้องไห้ตอนกลางคึืน
กลางวันต้องพยายามทำเป็นเหมือนปกติไม่มีอะไร 
เเต่ช่างยาวนานกับการนอนหลับพร้อมน้ำตา

ผมสูญเสียความเชื่อ สูญเสียหลักการ
ดูผลของการจริงจัง จริงใจสิ ต้องมานอนอมทุกข์กับน้ำตา
แล้วดูคนเจ้าชู้เเบบเพื่อนสิ มันก็ยังคงเฮฮามีความสุขดี
ที่เเท้เรายังไม่รู้อะไรเลย........

พอเริ่มตั้งสติได้ จริงๆแล้วได้ยินจากคนอื่นมาตลอดเลย
ผมยังอยากรู้ความจริงจากปากของเธอเอง
ถึงจะเจ็บ เเต่ยังงัยก็ขอจบเเบบเคลียๆล่ะกัน
ตอนนี้ที่ต้องการคือผมอยากไปเจอหน้าเธออีกครั้ง
หรือไม่ ผมก็อยากกลับไปมีโอกาสได้ลองทำดีข้างๆเธออีกครั้ง
มันอาจเพราะเราไกลกัน ห่างกัน 
หากยุข้างๆกันเธออาจเปลี่ยนใจ
ลึกๆแล้วผมเองก็ยังคงไม่ยอมเเพ้

ผมตั้งใจเรียนจนสอบเข้าได้ด้วยอันดับท้อปเท็น
คิดว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับเธอ 
จากที่รออย่างไร้ความชัดเจนมานาน 
วันเปิดเทอมวันเเรกนี้เเหละที่เราจะได้สะสางสิ่งที่ค้างในใจมาตลอด

เปิดเทอมวันเเรก เป็นวันที่ฝนช่างตกหนักมาก 
ยากลำบากในการเดินหาห้องตัวเองให้เจอสำหรับเด็กใหม่อย่างผม 
ในที่สุดก็เจอห้องของตัวเอง ผมกวาดสายตามองหาเธอ 
เเต่กลับไร้วี่เเวว

เธอคงมาสายเพราะฝน หรืออาจยังไม่มาวันเเรกมั้ง
ก็ยังคงมีความหวัง

ผมจึงเอ่ยถามเพื่อนชายที่เหมือนจะเป็นเด็กเก่า ว่ารู้จักเธอไหม
เธออยู่ห้องนี่ใช่รึเปล่า

"ใช่ เคยอยู่ แต่ตอนนี้ลาออกไป กทม. แล้วล่ะ"
อะไรกัน!! ทุกอย่างหายหมด ทุกสิ่งก็ยังคงค้างคาต่อไป 

ถึงตอนนี้ เอาหล่ะ เราได้อยู่ที่ใหม่ เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ 
เราจะสนุกเเละเรียนรู้กับความรักในทุกๆแบบ
จะไม่จริงจังเเละไร้หัวใจกับใครๆ 
ความรักนับจากนี้ เป็นเพียงความสนุกเเละเรียนรู้เท่านั้น
จะไม่มีเราที่ใช้ความรู้สึกเเละจริงจังอีกต่อไป ....

ผมใช้เวลาเกือบๆสองปีกับการเป็นคนเสเพล
ประวัติเสียเรื่องผู้หญิงเป็นที่รู้จักในโรงเรียน จนไม่มีคนอยากคบด้วย
เจอมาหลายเเบบ รักๆเลิกๆ คุยซ้อนๆกัน เเย่งกันไปมา โดนคนอื่นเเย่ง
มีคนเข้ามาเเล้วผ่านไปมากมายในช่วงเวลาสั้นๆ 
เเต่สุดท้ายกลับมองเห็นเพียงตัวเรายืนโดดเดียวลำพัง
และในใจผมก็ยังคงหวัดที่จะได้พบกับเธอคนนั้นอีกครั้ง

ผ่านไปสองปี จากที่ผมย้ายที่เรียน ผมได้เจอเธออีกครั้ง
ในใจมันยังคงมีความตื่นเต้นเหมือนครั้งเเรกที่เราได้เจอกัน
เธอยังคงสวยเเละน่ารัก รอยยิ้มของเธอยังทำให้โลกสดใสได้เช่นเคย 
เธอยังคงทำผมหวั่นไหวเสมอ เเต่เรากลับไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย
มีเพียงรอยยิ้มที่ผมส่งให้เพียงไม่กี่วินาที เเล้วเธอก็หายไปอีกครั้ง

พอชีวิตมอปลายได้ผ่านไป ผมได้เจอ ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น
ผมเลิกที่จะให้เรื่องของเธอมีผลกับชีวิตของผมอีกต่อไป 
มีบ่อยครั้งที่เผลอเเอบไปส่อง IG และพยายามจะทักไป 
จนวันนึงคิดได้ว่าไม่ควรพาตัวเองไปติดกับดับเดิมๆอีก 
ผมยังคงรัก ยังคงมีความรู้สึกดีๆให้เธอ 
ในมุมของผม ถึงจะเจ็บ เเต่มันก็เป็นเรื่องราว ความทรงจำดีๆ 
ผมเลือกที่จะเก็บช่วงเวลาดีๆเอาไว้ เเละมองช่วงเลวร้ายว่ามันได้ทำให้ผมโตขึ้นมาก
หากไม่เสียใจในวันนั้นตอนเด็ก ผมคงไม่รู้จักที่จะรับมือกับความเจ็บปวด ความเสียใจ
ยอมรับว่ามันทำให้จิตใจด้านชาไปมาก แต่หากไม่เจ็บ คงไม่มีวันได้เข้าใจ

จนตอนนี้ ผ่านมาเกือบจะสิบปีเเล้วจากที่เรารู้จักกัน
ผมยังรู้สึกดี หวังดีเสมอ เเต่ให้กลับไปคงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
เเต่ไม่รู้สึกหวั่นไหวอีกต่อไป ชีวิตเราต่างเดินมาไกลจากจุดนั้นมาก 
ไกลเกินกว่าเรื่องวันวานจะมาทำให้เกิดความลังเล
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ชีวิตเป็นอย่างไร 
จะยังคงจดจำผม จำเรื่องของเราได้เหมือนกันหรือไม่ 
เเต่ผมคงจะไม่มีวันลืม เเละหากให้ได้ คงมีเเค่ คำขอบคุณ 

ผมได้เรียนรู้ว่า เรื่องบางเรื่อง โดยเฉพาะอะไรที่เป็นครั้งเเรก 
มันยากที่จะลืม
และมันเจ็บที่เราพยายามจะลืม
เเละมันไม่จำเป็นที่เราจะต้องลืม 
เเค่เราต้องทำใจยอมรับ เเละเข้าใจว่ามันผ่านไปแล้ว
ความเข้าใจเเละการยอมรับ สำคัญที่จะทำให้เราไม่ติดอยู่กับเรื่องเก่าๆ 
ความรู้สึกเก่าๆ ทำให้เราเดินหน้า 
ทุกๆอย่างที่ผ่านมา ทุกความรู้สึกมันก็ยังคงอยู่ เเต่เราจะเข้าใจ เเละวางมันไว้ข้างหลังดังเดิม




SHARE
Writer
TheShadow
Positive Energy
คำเตือน: สามารถใช้ได้เฉพาะสร้างพลังบวกให้ชีวิต

Comments

evasive
2 months ago
เขียนได้ดีมากๆค่ะ ขอบคุณที่เเชร์ให้ได้อ่านนะคะ
Reply
TheShadow
2 months ago
ขอบคุณมากครับ

Reply