If love is a game, I give up.

ท่ามกลางความมืดในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆมีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่ผ่านลอดเข้ามาในห้อง

เวลานั้นผมได้แต่คิดทบทวนกับตัวเอง ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

ทำไมเธอถึงบอกเลิกเรา?

คำถามนั้นเป็นคำถามที่ผมไม่เคยได้คำตอบเลย ผมแย่เกินไปหรอ? หรือว่าเธอไม่รักผมแล้ว?

: ปล่อยให้เค้าไปเจอคนที่ดีกว่ามึงเถอะ 
ประโยคนี้เป็นประโยคที่เพื่อนผมได้บอกกับผม ก่อนที่ผมจะได้รู้ว่าเธอมีคนใหม่แล้ว

ทำไมกันนะทั้งที่เวลาเรามีเท่ากัน แต่ทำไมเธอลืมกันได้ก่อน

ผมไม่ได้โทษเธอเลยแต่กลับกันผมกลับโทษตัวเองที่แย่เกินไป ถ้าวันนั้นผมรั้งเธอเอาไว้เรายังจะเลิกกันไหมนะ

หากตอนนั้นผมดูแลเธออย่างดีและมีเวลาให้เธอมากกว่านั้น ตอนนี้เราจะยังมีความสุขด้วยกันอีกไหม

ถึงแม้ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ผมคงไม่แก้ไขอะไรหรอก

คนใหม่ของเธอเขาดีกับเธอมาก แค่ผมเห็นเธอมีความสุขผมก็ยิ้มได้แล้วแหละ

เธอเหมาะกับรอยยิ้มที่สุดแล้ว แม้ว่ารอยยิ้มของเธอมันเกิดขึ้นเพราะเขาก็ตาม

: แฟนใหม่ของเธอเป็นไงบ้าง?

: ดีอยู่แล้วแหละ เค้าดูแลเราและมีเวลาให้เรามากกว่าเธอ

: ยินดีด้วยนะกับรักครั้งใหม่ ยิ้มเยอะๆล่ะ

: ขอบคุณนะ แล้วเธอล่ะเป็นยังไงบ้าง

อยากตอบเธอกลับไปว่าคิดถึงเธอจะตายอยู่แล้ว แต่ก็คงทำได้แค่คิด

: เราสบายดี :-)

ความรักครั้งนี้ผมขอยอมแพ้.
     แค่รู้ว่าคุณจะต้องไปเจอคนที่ดูแลคุณได้ดีกว่า         ใจผมมันก็เจ็บชิบหายเลยครับ

SHARE
Written in this book
memories
Writer
yourlullaby
writer
sing me to sleepy

Comments

SeeYouInMonochrome
3 months ago
/ตบบ่าเบาๆ 😥😥
Reply