สายฝน
มันพร่างพรมลงจากฟ้า​สีเทา​ ทำให้ถนนที่ซ่อมแล้วซ่อมเล่าเจิ่งนองไปทั่ว​ น้ำตาจากฟ้าคือคำพูดของใครบางคนหรือเพลงบางเพลงฉันจำได้ไม่แม่นนัก

ควันบุหรี่สีเทาลวยอวนอยู่ไหนอากาศระเหยไปไหนไม่ได้ด้วยไอ
ดังเช่นจิตวิญญาณอันป่วยไข้ที่ถูกกักไว้ไม่ให้ล่องลอยไปตามใจปรารถนา

ความเส็งเคร็งและเฮงซวยผุดจากส่วนลึกในจิตใจ
มันก่อนขึ้นมาเมื่อไหร่ฉันเองยังไม่เคยรู้​ 
สัมผัสได้แค่เพียงตนเองไร้ค่าและไม่ควรได้รับสิ่งใดตอบแทนเลยนอกเสียจากความตายเท่านั้น

อยากหลับโดยไม่ต้องตื่นขึ้นมารับรู้อะไรทั้งสิ้น
ไม่ว่าจะสรรเสริญหรือสาปแช่ง​ 
ความรู้สึกเหล่านี้มักแวะมาเยี่ยมเยือนโดยไม่เคยบอกกล่าวล่วงหน้า

น้ำตาที่เหือดแห้งระเหยกลายเป็นไอไปพร้อมกับหยดฝน
เปล่าไม่ใช่น้ำตาจากฉันหรอก​ เป็นน้ำตาคนอื่นต่างหาก

บนโลกนี้จะมีน้ำตาของใครได้อีกนอกจากเด็กน้อยไม่ประสา
แต่บนโลกนี้ก็ไม่เหลืออ้อมกอดใดอีกเช่นกัน


เธอสะอาดเกินกว่าที่จะจมอยู่กับคราบเลือดและรอยน้ำตา
เธออบอุ่นเกินกว่าจะห่มคลุมลงเศษซากอันเปียกปอนไปด้วยสายฝน​แทนที่จะเป็นไออุ่นให้กับคนอื่น

ฉันเป็นเพียงคนบ้าไร้ที่พักพิง​ 
เดินต่อไปไม่ไหวและถอยหลังกลับไม่ได้อีก
ส่วนเธอนั้นมีอนาคตอีกยาวไกลรออยู่ตรงหน้า

โปรดเดินต่อไปเถิด​ และโปรดทิ้งฉันไว้ที่่นี่
เพราะฉันไม่ใช่อื่นใดเลยนอกจากความเว้าแหว่งขาดวิ่น
ไร้แรง​ ไร้กำลัง​ และปล่อยตัวเองให้จมลงสู่ห้วงแห่งความเจ็บปวด

ยาหน5่งกำมือค่อยๆกรอกเข้าปาก
พรุ่งนี้ก็เช้า... 

หรืออาจไม่มีเช้าพรุ่งนี้​ แต่ราตรีนิรันดร์..

SHARE
Written in this book
บันทึกคนบ้า
อันที่จริงอยากเล่าเรื่องให้เหมือนปกติชาวบ้านเขา แต่ด้วย "เราเป็นบ้า" จึงไม่สามารถเรียบเรียงความรู้สึก ณ บางขณะอารมณ์ให้เป็นเรื่องราวได้ อาจดูแอ็บสแตรก เซอร์เรียว หรือแม้แต่ใช้การเปรียบเทียบลอยๆไม่มีที่มาที่ไป ก็ขอให้เข้าใจเถิด ว่านี่แหละเป็น "บันทึกคนบ้า"
Writer
BETHNIA
Diary MDD Patient
อดีตนักเดินทาง ปัจจุบันเป็นบ้า และเขียนบันทึกอาการบ้าง ระบายอารมณ์บ้าง ก็เท่านั้น ปล. เป็นบ้าแต่ไม่กัดนะ!!!

Comments