ระเบียบวินัย
ฉันตั้งคำถามกับตัวเองว่า อะไรที่ทำให้ชีวิตที่น่าพึงพอใจของฉันในตอนนี้ ยังคงเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน เหนื่อยหน่าย ขาดแรงขับเคลื่อน กว่าจะผ่านไปได้ในแต่ละวันช่างยากเย็น แล้วความทุกข์เหล่านั้นก็ดันมาจากเรื่องเดิมๆ

เมื่อก่อนฉันเคยเป็นทุกข์เพราะปัญหาความมั่นใจในตนเอง ปัญหาความสัมพันธ์กับที่บ้าน ปัญหาการจัดการอารมณ์ ปัญหาความเครียด ปัญหาสุขภาพ ปัญหาการเงิน ปัญหาหัวใจ ปัญหาเรื่องเป้าหมายในชีวิต ฯลฯ

แต่ตอนนี้ฉันไม่มีปัญหาเหล่านั้นแล้วนะ แก้ไปหมดเกลี้ยงแล้ว ทำไมยังทุกข์อยู่?

แม่บอกว่ามันเป็นเพราะฉันใจไม่สู้ ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ เพราะฉันเจอความลำบากมาน้อยเกินไป แต่พอมานั่งคิดดูมันก็ไม่ใช่นะ ฉันผ่านอะไรมามากทีเดียว

หลังจากสังเกตตัวเองมาสักพัก ก็แน่ใจว่าสิ่งเดียวที่ตัวเองขาดคือ “ระเบียบวินัย” 

ฉันทำอะไรเฉพาะเมื่อใจอยากทำ ใช้ชีวิตแบบไม่มีตารางเวลา วางแผนอะไรก็ไม่เคยทำตามได้จริง ทุกอย่างดูไร้การควบคุมไปเสียหมด มีเพียงเสียงเตือนแผ่วเบาของจิตสำนึกที่พยุงเอาไว้ว้าอย่าให้มันตกไปจากมาตรฐานเกินไปนัก และอย่าทำให้ใครเดือดร้อน

ฉันใช้ชีวิตแบบนี้มา 24 ปี 

คุณพระ...

ความสำเร็จทั้งหมดที่เกิดขึ้นในชีวิต แทบไม่มีคำว่าระเบียบวินัยมาเป็นส่วนประกอบเลย 

มีแต่คำว่าแรงบันดาลใจ ความหลงใหล ความพยายาม ความชอบ ฯลฯ ทุกสิ่งล้วนเป็นความรู้สึก มันทำให้ฉันฮึด ลุกขึ้นมาตะบี้ตะบันทำอะไรบางอย่าง เพื่อให้ไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ในระยะสั้น เช่น สอบให้ติด ชิงทุนให้ได้ โหมทำงานเก็บเงินให้ได้ตามเป้า หรือได้งานประจำตำแหน่งที่ทุกคนแย่งกัน

แต่หลังจากไปถึงเป้าหมายแล้ว ยอดมนุษย์คนนั้นก็กลายร่างเป็นผักเหี่ยว เป็นใบไม้แห้งลอยตามน้ำปลิวตามลมไปวันๆ จนกว่าจะเป็นบ้า ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ แล้วตัดสินใจลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง

พอเห็นว่าทำแบบนั้นมาได้โดยไม่เดือดร้อน ฉันเลยชะล่าใจ ไม่คิดว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างจริงจังให้เป็นคนมีระเบียบวินัย เพราะไม่ได้เห็นความจำเป็นของมันอย่่างแท้จริง

แต่ตอนนี้ฉันมีเป้าหมายที่สูงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แล้วก็รู้ว่าจะไม่มีปาฏิหาริย์ หรือแรงฮึดจากไหนที่จะมาทำให้ความฝันครั้งนี้เป็นจริงได้ มีแต่ระเบียบวินัยเท่านั้น ที่จะทำให้ทุกอย่างไม่ยากเย็นเกินไป มันเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยให้ฉันทำอะไรเดิมๆ ได้ ทำให้ฉันพยายามต่อไปได้ ทีละก้าว ทีละวัน อย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ จนกว่าเวลานั้นจะมาถึง

อันที่จริงเป้าหมายนั้นก็ไม่สำคัญ เท่ากับการได้พัฒนาตัวเองให้เป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิมอย่างยั่งยืนหรอกนะ

ฉันอยากเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ 

ฉันอยากมีระเบียบวินัยในการใช้ชีวิต

ไม่อยากไปเรียนสาย พักผ่อนไม่เพียงพอ ส่งงานไม่ทัน เรียนไม่รู้เรื่องแล้วเท จัดการเวลาไม่ได้ ต้องเลิกแต่งฟิคเพราะเครียดกับการเรียน ร่างกายอ่อนแอ โรคกระเพาะกำเริบ เกลียดตัวเอง วิตกกังวล

ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้นอีกแล้ว

คงยังไม่สายเกินไปนะที่จะเริ่มฝึกระเบียบวินัยให้ตัวเองตอนอายุเท่านี้

ใครที่ตั้งใจจะทำอะไรอยู่ มาสู้ไปด้วยกันนะ :)











SHARE

Comments