ความเก่งคืออะไร?
“ผ้าอนามัยผู้หญิงเค้าใช้ด้วยกันได้ด้วยหรอ?” เสียงทุ้มถามขึ้น “แบบมันไม่มีไซส์ S M L อะไรแบบนี้หรอ?”

ฉันแทบจะสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่!

พี่กานต์ แฟนของพี่เรนถามขึ้นหลังจากที่ฉันมาของผ้าอนามัยจากพี่สาวฉัน

“แล้วแบบ ผู้หญิงอีกคนจะใส่ของผู้หญิงอีกคนได้หรอ?” พี่กานต์ยังไม่หยุดถาม

โอย!!! ฉันอยากจะกระโดดกัดหูพี่แกให้ขาด! ถามอาร้าย!!! ไม่เกรงใจสาวน้อยกันบ้างเล้ยยย

“มันใส่กันได้ค่ะพี่กานต์ ก็แค่ความยาวที่ต่างกัน แบบใช้กลางวัน กลางคืน...” พี่เรนก็สาธยายไปยกใหญ่ เออ! เอากะเค้าด้วย ส่วนฉันก็แอบฟัง เออนี่ฉันก็ต้มเผือกอยู่หม้อใหญ่ๆ!

ฉันสะกิดพี่เรนเบาๆหลังจากที่พี่เรนเดินเอาน้ำฝนเข้ามาล้างก้นที่ห้องน้ำ 

“พี่เรน... พี่กานต์แกเป็นคนขี้สงสัยดีเนอะ” ฉันบอก

“แบบนี้แหละ” พี่เรนขำเป็นเชิงนัยบอกว่าแฟนแกตลกและน่ารักดี ซึ่งฉันก็ไม่เถียงแต่ก็อดไม่ได้ที่จะอายอยู่บ้าง เหอๆๆ 

วันนี้เราพาน้ำฝนไปฉีดวัคซีนกัน ฉันก็ขอตามไปด้วยแม้ว่างานจะยังทำไม่เสร็จก็เถอะ ฉันก็กระเตงหอบกระเป๋าหอบคอมไปเพราะเกิดอาการ “ติดหลาน”

น้ำฝนอายุได้ 4 เดือนแล้ว น้ำหนัก 6.1 กิโล เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ

ฉันเริ่มได้ยินเสียงเด็กคนหนึ่ง...

“พี่เทอร์รี่...”

ใครกัน? เหมือนจะเป็นเด็กผู้ชาย

ไม่สิ ได้ยินอีกเสียงแล้ว

Terry คราวนี้เรียกฉันเป็นภาษาอังกฤษ แต่เป็นเสียงผู้หญิง

“แปล๊บ!” ฉันกุมหัวที่ร้าวเจ็บแปล๊บพร้อมภาพบางอย่างที่เข้ามาอย่างต่อเนื่อง ทั้งภาพและกลิ่นที่ฉันสัมผัสได้นั้นมันช่างเสมือนกับว่ามันกำลังเกิดขึ้นอยู่ ณ ปัจจุบัน

ฉันเห็นเข็มฉีดยาทิ่มที่เข้าก้นและแขนของฉัน กลิ่นแอลกอฮอล์ และบรรยากาศโดยรอบของคลีนิคคุณหมอ... คุณหมออะไรน้า???

คุณหมอนริทร์!

เจ็บ เจ็บร้าวไปหมด... ฉันตัวสั่น... รู้แค่ว่ามัน...สั่น...

พี่กานต์หันมาหาฉันและส่งคอมพิวเตอร์ให้

“เด็กในตัวหนูออกมาเล่นประมาณครึ่งชั่วโมงได้ อ่ะเอางานไปทำต่อ”

“คะ?”

แล้วพี่กานต์ก็เล่นเกมส์ต่ออย่างไม่ได้สนใจอะไร ฉันเลยขอถามแกต่อ อะไรคือเด็กในตัว ฉันมีคำถามมากเหลือเกินในหัว

“พี่กานต์จำเรื่องในสมัยเด็กได้แบบชัดๆเลยไหมคะ?”

“หึ” พี่ส่ายหน้า

“หนูเองตอนออกจากบ้านมาก็รู้สึกว่าเหมือนเป็นเมื่อวาน แล้วตอนนี้ก็รู้สึกแปลกไปมาก เหมือนเวลามันกระโดดไปมา” ฉันเริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ

“พี่รู้ไหมคะว่า หนูจำได้ว่าตอนนั้นหนูอายุ 5-6 ขวบ หนูโดนคุณหมอฉีดยา และหนูจำได้แม่กระทั่งห้องเป็นยังไง สีอะไร กลิ่นยังไง ความรู้สึกที่โดนเข็มทิ่มเป็นยังไง”

“อาการของโรคเราไง... ก็ปกตินี่นา” น้ำเสียงพี่กานต์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงอะไร 
“นี่ก็ดีกว่าตอนที่นอนอยู่โรงพยาบาลตั้งเยอะ”

“คะ? อยู่โรงพยาบาล?” ฉันถาม “คือหาหมอที่โรงพยาบาลหรอคะ?”

“ก็นอนโรงพยาบาลไง! ก็ตอนอยู่โรงพยาบาลมัน...” แต่ก่อนที่พี่กานต์จะพูดจบนั้นจู่ๆทีน่าก็เข้ามาปิดปากพี่กานต์ก่อนด้วยคุ้กกี้เนยสดที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหน

“พี่กานต์ อ้าม!!!!!” ทีน่ายื่นคุ้กกี้ให้แต่แล้วก็หักเลี้ยวเข้าหาปากตัวเอง “คุ้กกี้บอกว่าอยากเข้าบอกหนูมากกว่าหนะ!”

“นี่ไปสนิทกันตอนไหน?” ฉันกระซิบถาม

“นี่ไปอยู่ไหนมาหละ?” คนขี้กวนยักคิ้วให้ฉันหนึ่งที

“คนถามดีๆนะ!” ฉันถลึงตาใส่

“ก็เธอหนีมาหลบภัยที่นี่อาทิตย์กว่าแล้วนี่!”

สักพักทีน่าก็ดึงฉันมาหลบมุมคุยและก็จ้องฉันจนฉันอึดอัด

“มีอะไรจะสารภาพไหม?” 

“อะไรของเธอ?” ฉันถามทั้งๆที่รู้ว่าทีน่าหมายถึงเรื่องอะไร

“วันนี้เป็นบ้าอะไร หา!!!!” ทีน่าโวยวายกระโดดเตะฉันจนพี่เรนและพี่กานต์ต้องเข้ามาห้ามสงครามระหว่างเราสองพี่น้อง

เมื่อเช้านี้ฉันส่งข้อความไปหาพี่ที่เคารพท่านหนึ่งที่เป็นคนคอยดูแลฉัน เป็นหัวหน้ากลุ่มอธิษฐาน พี่ โรส เป็นคนไทยที่ไปเกิดและโตที่นิวซีแลนด์และแกก็แตกฉานภาษาไทยด้วย ฉันบอกกับแกว่าจะเลิกสอนและแปลภาษาอังกฤษเนื่องจากไปนั่งอ่านกระทู้ในพันทิปเกี่ยวกับการสอน การแปลจนตัวเองจิตตกมากเพราะฉันมองว่าตัวเองนั้นไม่ดีพอเมื่อเทียบกับพวกระดับมือโปร
“เทอร์รี่ ยูรู้ว่าตัวเองอยู่ระดับไหน สอนได้ทำได้ระดับไหนแล้วยูก็รู้จักที่จะพัฒนาตัวเองต่อไปได้มันก็ดีมากแล้วไงหละ จงอย่าให้ความคิดชั่วร้ายหรือซาตานหลอกลวงเรา ความสามารถและพระพรที่พระเจ้ามอบให้แก่เราที่เราจะสามารถใช้มันเพื่อประโยชน์แก่คนอื่นได้”พี่โรสบอกฉัน

“เธออยากจะเก่งขึ้นมากๆไปเพื่ออะไร เธอก็รู้ตัวไม่ใช่หรอ?” ทีน่าเอ่ย

“ฉันอยากที่จะสอนเด็กแต่ละคนให้ได้ดี ฉันกลัวที่จะทำลายอนาคตเขา เพราะครูนั้นสำคัญมาก...”

“ครูที่ดีคืออะไร?” ทีน่าถามฉัน “สำหรับเธอ ครูที่ดีต้องเก่งที่สุดในโลกต้องรู้แม่งทุกเรื่องไหม?

ฉันนิ่งไป... นั่นสิ...

ครูที่ดีคืออะไร?

“ตอบฉันซิ้!” ทีน่าเค้นเสียงเข้ม ฉันรู้ว่าทีน่าจริงจัง

“ฉัน... ไม่รู้...”

“แล้วเธออยากให้ลูกศิษย์เธอได้อะไรจากเธอ? เค้าต้องเก่งแค่ไหนเธอถึงจะพอใจ?”

“...”

“ความรู้แค่ไหนมันถึงจะพอ?”


“...”

“อะไรคือเก่งที่สุด ดีที่สุด? ดูพวกหมอ พวกนักวิชาการ นักวิทยาศาสตร์ นักสารพัด... ทฤษฎียังมีการหักล้างกันเองเลย”

“เหมือนที่เมื่อก่อนคนคิดว่าโลกแบนใช่ไหม?” ฉันตอบ

“ฉลาดขึ้นแล้วสิ” ในที่สุดทีน่าก็ยิ้มได้และก็ขยี้หัวฉัน “มีใครบ้างที่เป็นมาตั้งแต่เกิด!”

“ฉันรู้... ว่าการเรียนรู้มันต้องเรียนไปเรื่อยๆและต้องฝึกฝนไปเรื่อยๆ และฉันก็รู้ว่าฉันก็เพิ่งที่จะเริ่มรับงานยังไม่ถึงครึ่งปีเลย ประสบการณ์ยังน้อยมาก แถมก็ไม่ได้เรียนมาตรงสาย มันก็ต้องใช้เวลาและความพยายามมากขึ้นไปอีก”

“ก็คิดได้ แล้วจะดราม่าหา...?”

ฉันก้มหน้ารู้สึกผิด “ก็อารมณ์มันพาไป!”

“อารมณ์?” ทีน่าชี้หน้าฉัน “นี่ไง! อารมณ์! อายุเท่าไหร่แล้ว ยังจะให้สิ่งนี้มาควบคุมตัวเอง!”
ถ้าเราไม่ควบคุมอารมณ์ อารมณ์มันก็จะควบคุมเรา อย่างตัวฉันเองก็ต้องควบคุมกับความโกรธ เธอเองก็ต้องควบคุมกับความกลัวและความวิตกกังวลให้ได้ เราก็เหมือนขั้วบวกกับลบ ต้องหาตรงกลางให้เจอ“แล้วถ้าเจอ จะเป็นยังไงหละ?” ฉันถาม “เธอจะหายไปไหม?”

“นั่นก็เป็นเรื่องที่เกินกว่าสติปัญญาของมนุษย์... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพระเจ้าดีกว่าไหม? ทำวันนี้ให้ดีก็พอเถอะ”

“นั่นสิ”

“ไม่ต้องไปเสพไปอ่านอะไรมากหรอกนะไอ้พวกโซเชี่ยลเนี่ย ถ้ารู้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้หนะ... ทำงานของเราทำส่วนของเราให้ดีที่สุดก็พอ ฟังคนอื่นมันไม่มีทางจบหรอก” 


ทีน่าบอกก่อนที่จะเจอไปหาพี่กานต์เพื่อไปดูว่าพี่กานต์เก็บไอเท็มเกมส์อะไรได้บ้างแล้ว

ความคิดของคนเรานั้นเป็นอวัยวะที่เปราะบางที่สุดและก็เป็นสิ่งที่ทรงพลังที่สุดเช่นกัน 

ภายในปีสองปีนี้ ฉันจะตั้งใจพัฒนาทักษะของตัวเองให้ดียิ่งขึ้นไปกว่านี้ ฉันอยากที่จะเป็นกำลังสำคัญในการสอนน้ำฝนให้เป็นคนที่เก่งคนหนึ่ง แรงบันดาลใจของฉันคือการที่ได้เห็นชีวิตของคนๆหนึ่งประสบความสำเร็จ และนี่ก็เป็นหัวใจหลักของคนเป็นครูหละมั้ง ฉันอาจจะไม่ได้เก่งมากมาย 

แต่ฉันจะสอนให้พวกเขานั้นรักในการเรียนรู้ รักในการช่วยเหลือและแบ่งบันกัน และสามารถหาความรู้ด้วยตนเองได้ เมื่อฉันสอนจนไม่เหลืออะไรจะให้สอนแล้ว ฉันก็จะหาทุกวิถีทางที่จะส่งพวกเค้าไปในเส้นทางที่ดีต่อไป

และส่วนการแปลภาษานั้นที่ฉันหลงรักมันเป็นพิเศษก็อาจเพราะมันทำให้ฉันได้อยู่กับโลกของตัวอักษร ได้อยู่กับตัวเอง... ฉันอยากที่จะแปลภาษาที่สละสลวยให้ผู้คนได้อ่านและเข้าใจในความหมายของนักเขียนที่ต้องการจะสื่อจริงๆ
“ครูที่ดีคืออะไร?” ทีน่าถามฉัน “สำหรับเธอ ครูที่ดีต้องเก่งที่สุดในโลกต้องรู้แม่งทุกเรื่องไหม?“เธออยากที่จะเก่งขึ้นก็เพราะเธออยากที่จะสอนคนสอนเด็กให้ได้ดี ทำงานให้ได้ดี... มันเป็นสิ่งที่ดี”

...

“แต่ถ้าอยากที่จะเก่ง แล้วเอาตัวเองไปเปรียบกับคนอื่นๆ ไปแข่งกับคนอื่น พอไม่ได้แล้วมานั่งกดตัวเองนั่นมันก็ไม่ใช่แล้ว...” ทีน่าพูดรัวๆ 
คนเราไม่มีทางที่จะหยุดเจอคนที่เก่งกว่าเราหรอ“จะเก่งไปเพื่ออะไร? จุดประสงค์ วัตถุประสงค์ แรงขับเคลื่อนชีวิตคืออะไร... จำไม่ได้หรือไงเห็นไปโบสถ์บ่อยๆ... และไอ้หนังสือหนาๆที่อ่านๆหนะ เค้าไม่ได้ให้เอามาใช้ในตอนนี้หรอกหรอ?”

“จงกระทำทุกสิ่งด้วยความรัก” ในพระคัมภีร์ได้กล่าวเอาไว้ 
ฉันท่องเอาไว้พลางน้ำตาไหลเข้าที่ขั้วหัวใจ ฉันสัมผัสถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นของพระบิดาบนสวรรค์
“หนูขอให้ความรักในทุกสิ่งที่หนูทำนำทางหนูไปด้วยนะคะ”
Photo: https://pin.it/wclowdeywi3xjv







SHARE
Written in this book
The Sisters’ Diary บันทึกของน้องและพี่ เทอร์รี่และทีน่า
บันทึกประจำวันของสองพี่น้องที่แฝงไปด้วยคำถามบางอย่างของชีวิตผ่านเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา Photo: https://pin.it/p77a3f3z4g2idk
Writer
terrytaksintaweesap
Artist
วาดรูปและขีดเขียนและบางวันก็อาจจะร้องเพลง

Comments

MintVocal
27 days ago
ทีน่ากลับมาแล้วๆๆๆๆ
Reply
กลับมาแล้วค่ะ