ระเบียงเป็นเขตอันตราย
วันนี้อยู่ๆเราก็ดิ่งขึ้นมา

เราเป็นอะไรไม่รู้

ตั้งใจจะออกไปตรงระเบียงดูคุณดวงจันทร์

กลับกลายเป็นว่าแย่กว่าเดิม

ระเบียงเป็นเขตอันตราย

พอก้าวเข้าไป ความคิดต่างๆก็ไหลมา

มีแวบนึงที่ก้าวขาข้างนึง

ถ้ากระโดดลงไปจะเจ็บไหม

จะเจ็บแค่แปปเดียวไหม

หรือถ้าไม่ตายจะต้องทนทรมาน

แล้วที่พยายามมาจะเสียไปไหม

ดีใจที่ขี้ขลาดมากๆ

ดีใจที่ไม่มีความกล้ามากพอ

ไม่รู้ว่าดิ่งมาจากไหน รวมกันเป็นเทาๆมัวๆ

คุณพระจันทร์

ถึงวันนี้เราจะไม่เห็นคุณ

แต่เราจะพยายามอยู่รอดูคุณในทุกๆพรุ่งนี้นะ

จะไม่ถอดใจไปก่อน

แต่ถ้าวันไหนเราเป็นเหมือนตอนนั้น แล้วดึงตัวเองไม่ได้อีก

ก็ฝากคุณดวงจันทร์ช่วยขับกล่อมได้ไหม

อย่าให้ใครที่เหลือร้องไห้

ให้เขามีความสุข แล้วก็ยิ้มเยอะๆ

มีความสุขในส่วนของเราแทนหน่อย

เพราะเราเหนื่อยมากๆ

คิดว่าจะหายจากอะไรแบบนี้แล้วแท้ๆ

อะไรก็ได้ อย่ากลับไปเป็นแบบนั้น

แต่ถ้าเรากลับเป็นแบบนั้นอีกทุกคนต้องว่าแน่ๆเลย

ก็มันผิดที่เรามันอ่อนแอเองนี่นา

ขอโทษที่ไม่เข้มแข็งเอาเสียเลย

ขอโทษที่เป็นเด็กโง่ ไม่รู้อะไร

ขอโทษที่ทนรับมันไม่เคยไหว

ขอโทษที่ไม่หายจากอะไรนี่สักที

เรื่องเรามันไร้สาระจะตาย

ทำไมไม่เก่งเอาซะเลยนะ

ทำไมไม่เป็นคนเก่งแบบทุกคนบ้างละ

ทุกครั้งก็คิดว่าจัดการตัวเองได้
แต่สุดท้ายก็ร้องเป็นบ้าตลอด

นี่ถือว่าจัดการได้ไหม

ต้องทำยังไง

เบื่อจะร้องแล้ว
SHARE
Writer
santac
nothing
แด่ชีวิตวัยรุ่น ความรัก และความสิ้นหวัง Twitter : @heymrsantac

Comments