เมื่อออกก้าวเดิน
บางครั้งชีวิตคนเราก็ชอบลองอะไรที่แปลกใหม่ชอบท้าทายในสิ่งที่ไม่เคยทำในที่ที่ไม่เคยไปและมุ่งหวังว่าจะได้พบจุดหมายที่ดีพร้อมดังใจไปสะทุกอย่าง​ แต่โลกแห่งความเป็นจริงทางเดินไม่ได้โรยไปด้วยกลีบดอกไม้
มันช่างเต็มไปด้วยขวากหนาม​ที่ทิ่มแทง​ทำให้เราเจ็บปวดไปทีละนิดทีละนิดจนมันทำให้เรากลับมาคิดว่าหรือเราควรจะหยุดพอแค่นี้และหันหลังกลับดี​ความอ่อนแอทำให้จิตใจที่เคยหนักแน่นสั่นคลอน​ ความเหนื่อยล้า​ทำให้ก้าวขาเดินต่อไปไม่ไหว​
  จนบางทีน้ำตาที่เราพยายามจะกลั้นมันไว้กลับไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้​ หรือบางที่เรายังเป็นแค่เด็กน้อยโลกสวยที่คิดว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างในนิทานแสนหวาน​ เธอช่างไม่รู้จักโตเสียจริงๆชีวิตจริงไม่มีทุ่งลาเวนเดอร์​ให้เธอวิ่งเล่นหรอกนะ​ 
นิทานหลอกเด็กแบบนั้นโยนมันทิ้งไปได้แล้ว​ ในโลกของความเป็นจริงถ้าเธอไม่สู้ถ้าเธอไม่อดทนเธอก็จะไม่มีวันชนะแล้วคนแพ้ก็จะไม่มีที่ยืนอยู่ที่ไหนทั้งนั่น​ ทุกคนต่างเคยหกล้มก่อนที่จะเดินได้
เพราะฉนั้นต่อให้ล้มลุกคลุกคลาน​มันสะเท่าไหร่เธอจงจำไว้ว่าต้องมีซักวันที่เธอต้องยืนด้วยสองขาของตัวเองได้และก้าวเดินต่อไปอย่างสง่างาม

SHARE
Written in this book
my sign

Comments