For you
เล่าเรื่องของคุณที่นี่
โอเค งั้นวันนี้จะเล่าเรื่องอะไรดีนะ

ชีวิตช่วงนี้ก็ค่อนข้างดี ถึงงานราษฎร์งานหลวงจะเยอะไปหน่อย ปวดแขนปวดขาปวดหัวกลับห้องมาทุกวัน บางวันก็แทบไม่ได้กินข้าว วาร์ปมากินมาม่าก็ตอนห้าทุ่ม สุดๆไปเลย เกิดเป็นเราเนี่ยนะ

เราเป็นพวกความอดทนต่ำตั้งแต่เด็กๆ หลายๆครั้งที่เราเหนื่อยหรือท้อ เราก็จะไม่เอาแล้ว หรือถ้าจำเป็นจริงๆ เราก็ทำแค่ให้มันจบๆไป

ตอนเด็กๆเราหัดขี่จักรยาน ใช่ ใครๆก็ต้องเคยหัดขี่จักรยานกันทั้งนั้น แต่พอเราล้ม เราเจ็บ เรารู้สึกว่าตัวเองโคตรกากเลยนะ สิ่งที่เราทำก็คือ เราไม่ได้หัดต่อ ล้มเลิกความคิด ยายบอกว่าหัดขี่จักรยานจะได้ปั่นไปร้านค้าให้ยายได้ แล้วไงอะ เดินเอาก็ได้ มันก็ถึงร้านค้าเหมือนกันป่ะ และใช่ จนถึงทุกวันนี้เราก็ยังขี่จักรยานไม่เป็น

รวมไปถึงความฝังใจของเราที่หัดขับรถมอเตอร์ไซค์ไม่สำเร็จ ก็เหมือนเดิม คนที่บ้านมารับไปส่งได้ ที่อื่นวินมอไซก็มี ถ้าไม่มี ก็เดินเอาสิ มันก็ถึงเหมือนกันนั่นแหละ

เรียกอาการเหล่านี้ว่าไง คนขี้แพ้ ไม่พยายาม ปอดแหก ตาขาว ? อะไรพวกนี้หรือเปล่า เราได้รับมันมาหมดแล้วแหละ

อะไรที่ลำบาก ถ้ามีทางลัด เราจะไปทางลัดเสมอ อะไรที่ยากเกินไป ไม่เอาแล้ว แต่จำเป็นต้องเอา ก็จะทำให้มันผ่านๆไป จะได้ไม่ต้องกลับมาใส่ใจอีก

แต่ถ้าเรื่องไหนที่จริงจัง และมุ่งมั่นมากพอ เราก็จะทำได้อย่างไม่น่าเชื่อ มันมีไฟ มีความกระตือรือร้น มีความกล้า มีความพยายามที่จะทำมันให้ได้ 

ตอนนั้นเราเริ่มติ่งเกาหลี และเราอยากเต้น แต่รูปร่างเราก็ไม่ได้ดีนี่หน่า แล้วไง ก็ใช้ความมั่นเข้าสู้ ก็ได้ขึ้นเวทีเหมือนกัน 

เราไม่ค่อยชอบเรียนหรอก แต่ตอนม.5เราจำได้ว่าจากเด็กที่หลับแม่งเกือบทุกคาบ กลายมาเป็นท็อปห้องวิชาประวัติศาสตร์ นั่งหน้าห้อง งานส่งครบ จดทุกเม็ด อ่านหนังสือจนปกหนังสือขาดจากเล่ม คิดเอาว่าเปิดบ่อยอ่านบ่อยแค่ไหนกัน

สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่หวังได้ อันนี้สูงสุดของชีวิตตอนนี้เลย 

รักษาโรคซึมเศร้า พยายามประคองชีวิตตัวเองให้อยู่ในวันต่อๆไป อันนี้ก็เก่งมากเลยนะ

รักษาความสัมพันธ์กับคนที่ทำให้อกหัก รักไม่สมหวัง พยายามมาเป็นแรมปี เกือบตายก็เคย สุดท้ายทำจิตบำบัด ปล่อยวางได้ ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเราโคตรดี ไม่อึดอัด มีกันอยู่ในชีวิตต่อไปได้

และเรื่องที่เราโคตรจะภูมิใจอีกอย่างนึงเลยนะ

อยู่เป็นเงาของเธอจนมาถึงวันนี้ก็ยังไม่ถอดใจ ขอบคุณตัวเองที่ไม่ถอดใจนะ ความพยายามไม่เคยทำร้ายคนที่ตั้งใจอยู่แล้ว แบกความรักมาเต็มเปี่ยม ก็ต้องได้ให้สิวะ

เออ.. แล้ว นี่เธอ ตอนนี้เรากับเธอเป็นอะไรกันนะ?
อะไรก็ไม่รู้สิ แต่เธอบอกว่าที่เป็นแบบนี้น่ะชอบจังเลย ขออยู่กับตัวเองก่อน ถ้าพร้อมเมื่อไหร่เดี๋ยวบอกเอง 5555555555 แล้วมันเมื่อไรล่ะ

ตอนที่เห็นเธอเลิกกับเขาเราน่ะโคตรเกลียดตัวเองเลยรู้มั้ยที่อยู่ๆก็ดีใจขี้นมา เขาไม่รักเธอ เธออกมาก็ดีแล้ว คิดไปคิดมา อ่าว แต่เธอรักเขานี่หน่า 555555555 ก็หน้าแห้งนะ ก็แบบ ไม่มีเขาแล้วก็ไม่เลือกเราอยู่ดีมั้ง หรือเลือก ช่วยบอกชัดๆหน่อย พอดีเราโง่ ชอบคิดไปเอง และคิดมากเก่งมากๆ

เราไม่ได้อยากจะรีบเลย แต่เรากลัวเธอจะตกไปเป็นของใครอีก กลัวไปหมดเลยนะ แบบว่า ถ้ามันเกิดขึ้นมาจริงๆเราคงตาย เนี่ย ชอบเอาอนาคตมาเป็นกังวล น่าด่าเนอะ แต่ทำไงได้ล่ะ ก็เรารักเธอมากๆจนอดคิดไปถึงวันข้างหน้าที่ไม่มีเธอไม่ได้เลย

เราตามใจเธอทุกอย่างเลย อยากอยู่กับตัวเองสักพักก็เอาเลย แล้ว.. นี่เธอมูฟออนจากเขาได้หรือยังนะ เราไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีสิทธิ์อะไรบ้าง ส่องไอจีเธอก็เห็นรูปเขาไว้เหมือนเดิม อ่าว มันยังไงวะ

อยากมีสิทธิ์เต็มที่มากกว่านี้ เป็นไปได้อยากจะเจอหน้าเธอบ่อยๆ ลงรูปเธอเยอะๆ อวดคนอื่นว่าเรามีความสุขแค่ไหนที่มีเธอ อยากจะเล่าเรื่องของเธอให้คนอื่นๆฟัง อยากแนะนำให้เพื่อนรู้จัก อยากพาไปหาแม่กับยาย อยากพาไปกินข้าวที่บ้าน อยากทำอะไรก็ได้ที่ใช้เวลาอยู่กับเธอ

เราอยู่ในเงามาตลอด อยู่กับความสุขที่เจ็บปวดมาตลอด แต่เราก็เต็มใจจะอยู่นะ เหตุผลเพราะแค่มีเธออย่างเดียวเลย เพราะมีเธอเลยนะ ถึงมีเราอยู่ถึงวันนี้

เราคิดแบบนี้แล้วทำให้เธออึดอัดมั้ยนะ ถ้ามันไม่ดียังไง บอกเราได้เสมอเลย 

คนที่มีความอดทนต่ำอย่างเรา เจอความรักเข้าไปก็แพ้ราบคาบ กลายเป็นคนอดทนเก่ง พยายามเก่งไปเลย และด้วยสิ่งนี้ มันเปลี่ยนเราให้อดทนและพยามกับเรื่องอื่นๆด้วย ความรักช่างน่ามหัศจรรย์

มีเธอ ผู้เป็นความรักอยู่กับเราตรงนี้ในตอนนี้ อยากจะกอดเอาไว้ไม่ให้ไปไหนเลย รักมากเลยนะรู้ไหม อยากให้เรารักตัวเองเราพยายามอยู่นะ กำลังจะเติบโตขึ้นเพราะเธอเลยนะ อยากให้ทำอะไรบอกได้เลย จะทำให้ อยู่กับเราไปนานๆ อยู่กับเราคนเดียวเลยได้ไหมนะ 

ออกจะเพ้อเจ้อไปหน่อยแน่ๆ แต่นอกจากคำว่ารักเธอเราก็ไม่รู้จะให้คำไหนอีกแล้ว

กับความพยายามเติบโตขึ้น พยายามรักตัวเองมากขึ้น อยากให้เชื่อใจและอยู่เป็นความรักของเราก่อนนะ อย่าไปไหนและอย่าไปรู้สึกกับใครเลยนะ แต่เราห้ามความคิดใครไม่ได้หรอกเนอะ เอาเป็นว่า เราจะรักเธอให้สมกับความรักเต็มเปี่ยมของเราตอนนี้ เราจะให้เธออย่างเต็มที่เลย

อนาคตก็จะเป็นแบบนี้ รักแค่ไหนก็จะรักไปเรื่อยๆ แต่ถ้าวันไหนต้องจบขึ้นมาจริงๆ ไม่ต้องกังวลนะ เราจะรักษาความสัมพันธ์เอาไว้ ความสัมพันธ์ที่ดี ไม่อึดอัด 

ความคิดตีกันไปหมดจนไม่รู้ว่าเขียนเรื่องนี้ออกมาได้งงๆไหมนะ พิมพ์ไม่รู้เรื่องเลยมั้ง วกไปวนมา แต่ที่ชัดเจนเลยก็คือ เรารักเธอ แค่นี้พอได้มั้ยอะ 


SHARE
Written in this book
mean and me
ขอบคุณเธอ ที่ทำให้รู้ว่าใจฉันยังมีอยู่
Writer
Itsora
Writer , Depression , Love
นานมาแล้วแสนนาน

Comments

pitiless
7 months ago
เว่นเว้อๆๆๆๆ รู้แล้วว่ารัก ปัดโท้ะ
Reply
Itsora
7 months ago
:(