เปราะบาง ,ที่สุดในโลกเลย
เป็นอีกครั้งที่ไม่อยากจะคุยกับใครเลย เพียงเพราะคิดว่าคงไม่มีใครเข้าใจ ไม่อยากเป็นภาระ แต่บางทีมันก็มีคนที่พร้อมยื่นมือเข้ามาช่วยตั้งเยอะตั้งแยะ

เศร้าซ้ำซากมาหลายอาทิตย์สาหัสจริงๆเลยเนอะ พิมพ์ไปร้องไห้ไป จุดบุหรี่ไป

ดูดบุหรี่ตอนจะตี2อีกแล้ว

สับสนกับตัวเองจังวะ ทำไมคนเราแม่งถึงเปราะบางได้ขนาดนี้ หรือกูแม่งเป็นสิ่งที่เปราะบางที่สุดในโลกแล้ววะ คำถามแม่งเยอะแยะไปหมด

พอเขาไม่ตอบฉันก็ได้แต่ฟุ้งซ่านแบบนี้

รู้สึกไร้ค่าอีกแล้ว
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดก่อนจะนอน ตอนตื่น หรือทุกๆเวลาเลยนะ ไม่แน่ใจเลย

ก่อนหน้านี้ฉันเคยเป็นคนยังไงแทบจำไม่ได้แล้ว
ฉันสดใสมั้ย ร่าเริงมั้ย ยิ้มเยอะมั้ย นั่นคือคำถามที่ถามตัวเองอยู่บ่อยๆ

แม่งมีแวบนึงที่แบบ “เห้ยกูเศร้ามากเกินไปแล้ว” หรือมันสมควรแล้ววะ มันสาสมกับสิ่งที่กูเคยทำกับคนอื่นใช่มั้ย หรือมันเป็นกรรมที่ใจร้ายมาตลอด

ใช่เลย ก็เราใจร้ายใส่ทุกคนเลยนี่นา ,ยกเว้นเขา

อาจเป็นเพราะเมื่อก่อนรักสนุกมากไป พอมาตอนนี้อยากรักเขาให้ดีที่สุด แต่เขาไม่เหลือความเชื่อใจอีกแล้ว
เอาจริงๆ ไม่เคยอยากทะเลาะกับเขาเลยว่ะ 
แม่งเอ้ย ,ทำไมทำตัวขี้แพ้แบบนี้


จุดบุหรี่ตัวที่2อีกแล้ว
บุหรี่นี่ยิ่งทำให้คิดถึงเขามากจริงๆ คิดถึงจนจะบ้าตาย




“เคยคิดอยากจะพอบ้างปะวะ”
คำถามที่ฉันได้ยินมันบ่อยเหลือเกิน
ฉันได้แต่ตอบคนที่ถามคำถามนี้ว่า
“ก็ยังมีแรงเหลือพอจะรักเขาอยู่ ทำไมต้องพอด้วย”


แม่งเป็นความดื้อดึงที่โคตรจะมีพลังเลย 
อยากมีพลังอยู่ต่อเพราะเขาเลย

เคยคิดมั้ย ว่าคนที่ไม่เหลืออะไรในชีวิตอีกแล้ว
จะอยากมีชีวิตต่อเพราะใครสักคน

เขาเป็นคนน่ารัก จิตใจดี ไม่เคยคิดร้ายกับใครเลย
เขามักดุฉันอยู่บ่อยๆเวลาฉันพูดถึงคนอื่นไม่ดี
เขาจะหวงมากๆเวลาฉันไม่ระวังตัว
เขาชอบทำเหมือนฉันเป็นเด็กๆ
เขาชอบจับมือฉันเวลาเดินด้วยกัน 
 


เขาน่ารักจริงๆนะ ในโลกทั้งใบ
ฉันมองเขาหล่อที่สุดในโลกเลย

มันแปลกมากเลยจริงๆ 
ที่คนๆนึงมองโลกเป็นสีเทากลับมาสดใสได้อีกครั้ง


แต่พอวันนึงเราสนิทกันมากขึ้น เรานอนตื่นสาย เราแปรงฟันข้างกัน แล้วเธอก็ไม่ลืมจะบีบยาสีฟันไว้ให้ 

ฉันคิดในใจว่า “ฉันอยากทำให้เขามีความสุขที่สุดในโลกเลย”
แต่ทว่า ฉันทำได้แค่คิด

ฉันไม่สามารถเป็นความสบายใจให้เขาได้ ทำให้เขามีความสุขไม่ได้ เพราะฉันเศร้าบ่อยเหลือเกิน
ทำยังไงดี ฉันร้องไห้กับเรื่องเล็กๆอีกแล้ว
ฉันขี้ระแวงมากขึ้น หงุดหงิดมากขึ้น งอแงบ่อย และร้องไห้บ่อยเหลือเกิน

ความเศร้าปกคลุมทั่วบริเวณ

น่าขำที่เขาไม่เคยฉุดฉันออกจากหลุมๆนั้นได้เลย 
ใครก็ได้สักคนช่วยด้วย “ฉันจะจมแล้ว”
ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ

ทุกครั้งที่ร้องไห้ ฉันได้ยินแต่คำว่า 
“ร้องไห้อีกแล้ว, ร้องทำไม”

เจ็บปวดจังเลยวะ
เหนื่อยจังวะ

โดนเขาไล่ให้ไปอีกแล้ว
เขาบอก 
“เราคงไปต่อกันไม่ไหว เราทะเลาะกันทุกวันเลย”

“เราจะไม่ผ่านกันไปด้วยกันหรอ 
ทำไมยอมแพ้ง่ายแบบนี้”
 ฉันพูด

เอาจริงๆ ฉันอยู่ไม่ได้หรอกโดยที่ไม่มีเขา

บอกตรงๆแม่งเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่มากเลยอ่ะ
เหมือนกับว่ารู้ว่าต้องเจ็บมากแต่ก็ยอมรับได้ในความเจ็บนั้น

เคยคิดมั้ยวะว่าเรามาทำอะไรที่นี่
เพลง ‘กลับไปที่โลก’ แม่งขึ้นมาเลย

ไม่อยากยอมแพ้เลยว่ะ
ก็กูรักเขาอ่ะ รักเขามากเลย ทั้งชีวิตนี้ไม่อยากรักใครอีกนอกจากเขา

ถ้าต้องตื่นมาแล้วไม่มีเขาอยู่ข้างๆ ก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกแล้ว


สุดท้าย 
เขาจะยังอยู่ข้างๆฉันมั้ยนะ
เขาจะถอดใจจากความเหลวแหลกของฉันไหม
เขาจะอยากพอกับไอความสัมพันธ์นี้มั้ยวะ

แล้วถ้าวันนึงเขาพอแล้วล่ะ
กูจะอยู่ไหวมั้ยวะ
ถ้าวันนึงแม่งต้องตื่นมาแล้วไม่มีเขา
ไม่มียาสีฟันบนแปรงสีฟัน
ไม่มีกับข้าวร้านเดิม
ไม่มีเสียงร้องเพลงจากเขา
ไอเหี้ยแม่งยากสัส
กูจะอยู่ยังไงวะ
ถามจริงๆ กูจะอยู่ต่อไปยังไง

ไม่อยากจินตนาการถึงวันนั้นเลย ยังอยากอยู่กับเขาต่อ


ภาวนาขอให้เขาไม่ยอมแพ้
ใจเย็น ,และ มีความสุขกับฉัน
สบายใจที่จะมีฉัน
เห็นใจกัน และตั้งใจเรียนรู้ทุกๆอย่างของกัน

รัก ,ที่สุดในโลก

SHARE

Comments

SeeYouInMonochrome
4 months ago
ดูเหมือนคุณจะเป็นซึมเศร้านะครับได้รักษาอยู่หรือเปล่าครับ? ส่วนตัวผมเข้าใจความรู้สึกทั้งสองคน ผมเป็นคนที่เคยมีแฟนเป็นโรคซึมเศร้าและมักโดนความเศร้าของเขาเข้ามาทำร้ายจิตใจผมเสมอ มันเป็นเรื่องยากของทั้งสองฝ่าย ยังไงก็ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดีนะครับ
Reply
Scenemev
4 months ago
มันเป็นเรื่องยากมากๆเลย ที่จะผ่านทุกๆวันไปได้ ภาวนาขอให้ทุกๆสิ่งผ่านไปได้ด้วยดีเหมือนกัน ขอบคุณนะคะ
kkkkkkung
4 months ago
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร .. กอดๆ
Reply
Scenemev
4 months ago
กอดดด้วยยยยๆๆๆ
kagee
4 months ago
ฉันเคยเป็นคล้ายๆคุณ รู้สึกตัวเองไร้ค่า จำไม่ได้แล้วว่าหัวเราะครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ทุกๆวันที่ใช้ชีวิตมีแต่ความเหนื่อยยากทางใจ เหนื่อยจนอยากหายไป รำคาญตัวเองเหมือนกันที่จิตใจเปราะบางเหลือเกิน นิดนึงก็เสียใจ นิดนึงก็ร้องไห้ อยากตายวันละหลายรอบ อยากหายไปให้พ้นๆเพราะรู้สึกเหนื่อย ชีวิตมันยากจัง

แต่ตอนนี้ฉันเข้าพบจิตแพทย์แล้ว พบว่าตัวเองเป็นซึมเศร้า ฉันทานยา คุยกับหมอ พยายามทำในสิ่งที่หมอแนะนำ ฉันดีขึ้นเรื่อยๆ โลกไม่เป็นสีเทาแล้ว โลกของฉันเริ่มมีสีสัน เหนื่อยน้อยลงกับการมีชีวิต

ฉันอยากให้คุณลองพบแพทย์ดู ลองไปคุยกับเขา คุณระบายความในใจ ความอึดอัดทุกอย่างได้เลย แล้วคุณจะรู้สึกโล่งในระดับหนึ่ง หมอจะแนะนำทางที่คุณอาจไม่คิดมาก่อนหรือคิดแต่คุณไม่กล้าทำ คุณลองพยายามดู ฉันรู้มันยาก แต่ถ้าคุณอยากมีความสุขกับชีวิตจริงๆ คุณลองดู
Reply
Scenemev
4 months ago
ขอบคุณนะคะ เคยลองหาหมอแต่ก็ไม่ได้หาอย่างเป็นจริงเป็นจัง ตอนนี้กำลังหารพ.ใกล้อยู่เพราะรู้สึกว่าความเศร้ามีผลกระทบต่อชีวิตหลายๆด้านเหลือเกิน ขอบคุณนะคะสำหรับคำแนะนำดีๆ