ไม่คิดถาม
 ในท่ามกลางความชมพูของชมพูพันธุ์ทิพย์ มักจะมีสีเหลืองของสุพรรณิการ์ขึ้นแซมท้าแดดท้าลมคอยข่มสีชมพูอยู่เสมอ ทั้งที่ก็ต้นเล็กกว่ามากแต่สีของดอกนั้นแจ่มจัดกว่ามาก เป็นสีสันของฤดูร้อนที่แม้อากาศจะร้อนแรงชวนร้าวรานแค่ไหนก็จะมีดอกไม้ให้ชื่นใจอยู่เสมอ เหมือนเรื่องราวของความรักที่บางครั้งก็ดูจะย้อนแย้งกันอย่างประหลาดในความเป็นไป เป็นความซับซ้อนที่ยากเกินจะหาเหตุผลมาอธิบาย ไม่มีตรรกะหรือทฤษฎีใดรองรับ เพิ่งเข้าใจเหมือนกันว่าการ “ตกหลุมรัก” นี้ช่างเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจเหลือเกินนัก

“ทำไมคุณถึงชอบผมในเมื่อมีคนตั้งมากมายใกล้ๆ ตัว”

“เราก็ไม่รู้เหมือนกัน, มันเป็นเรื่องของความรู้สึก อธิบายไม่ถูก อาจจะเพราะยิ้มก็ได้มั้ง ก็เล่นมายิ้มให้ทุกวันแบบนี้”

“แต่ผมไม่ได้มีคำพูดในทำนองเจ้าชู้หรือจีบคุณเลยนะ”

“โอ้ย คุณ... ของแบบนี้... แค่ยิ้มให้ก็พอแล้วมั้ย”

“ง่ายงั้นเลยเหรอ”

“เอ้า มันต้องยากด้วยเหรอ ก็แค่ตกหลุมรัก”

“แปลกดี”

นั่นเป็นประโยคแรกๆ ที่เรามีโอกาสได้คุยกัน หลังจากที่ได้พบกันไม่นาน สร้างความประหลาดใจให้กับตัวเองไม่น้อยเช่นกัน เพราะจำไม่ได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ รู้สึกเหมือนกลับมาเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง ดึกดื่นหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูรูปเขา นั่งไล่อ่านข้อความที่สนทนากัน ส่งสติ๊กเกอร์สวัสดี รอว่าเมื่อไหร่เขาจะทักมา ลุกขึ้นมาดูแลตัวเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ซิทอัพ ดันพื้น วิ่งสองไมล์ แต่งหน้า ทาปาก ส่องกระจกเป็นนกหงส์หยกทุกชั่วโมง ผีแม่บ้านเข้าสิง ทำกับข้าว ทำขนม ชงชา กวาดบ้าน ถูบ้าน ความรักทำให้รักตัวเองมากขึ้น แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องที่ดี แต่ทุกสิ่งอย่างในโลกนี้มักจะมีสองด้านเสมอ เพราะดูเหมือนว่าไม่ใช่ทุกคนที่เกิดมาพร้อมความสมหวัง

“แต่ผมมีครอบครัวแล้วนะ” นั่นเป็นประโยคที่สร้างความเจ็บปวดเหมือนกับโดนฟ้าผ่าลงกลางแสกหน้า หูอื้อไปเล็กน้อย สตันท์ไปชั่วขณะก่อนจะตั้งตัวได้และตอบออกไป

“อื้อ รู้แล้ว”

“รู้ได้ยังไง เราเพิ่งรู้จักกันนะ”

“แหม... คนเราถ้าชอบใครสักคนเราก็ต้องอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน อะไรอย่างไร มั้ย”

“ก็จริง”

“แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เรามีขอบเขตแห่งมิตรภาพ เราไม่สร้างความเดือดร้อนให้คุณหรอก รับประกันได้ เราแค่รู้สึกดีที่ได้ใกล้ และมีคุณยิ้มให้ รอยยิ้มของคุณมันทำให้เรามีพลังในการลุกขึ้นมาทำอะไรหลายอย่างที่เราวางมือไปแล้ว อืมม์ อย่างเช่น การเขียน, เราเป็นคนชอบเขียนหนังสือนะ แต่เราไม่ได้เขียนมานานมากแล้ว ตั้งแต่รู้จักกับคุณ อยู่ๆ เราก็รู้สึกอยากจะเขียน อยากจะบันทึกทุกเรื่องราวระหว่างเราเก็บไว้ คุณเป็นแรงบันดาลใจที่ดี”

“ความรักที่เป็นไปไม่ได้นี่นะหรือ”

“ก็เราไม่ได้คาดหวังให้คุณตอบรับในความรักเรานี่นา...มิตรภาพและความเป็นเพื่อนที่ดีที่คุณมีให้เรา สำหรับเรา เท่านี้ก็พอแล้ว”

“แปลกดี” ไม่ใช่เขาหรอกที่รู้สึกว่ามัน “แปลกดี” เธอเองก็แปลกใจตัวเองไม่น้อยไปกว่ากัน รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าจะต้องฟูมฟายเสียใจ อาจจะเพราะเตรียมใจไว้เผื่อความผิดหวัง หรือไม่ก็ชินชากับความผิดหวังก็เป็นได้...

เธอชวนเขาไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนรถไฟ, เขาก็ไป... เธอชวนเขาไปซื้อของ, เขาก็ไป.... เธอชวนเขาไปกินข้าว, เขาก็ไป... ไม่เคยปฏิเสธไมตรีเหล่านี้ บางทีอาจจะเพราะเขาต้องอยู่ห่างไกลจากครอบครัวทำให้เขาไม่ค่อยมีเพื่อนนัก เขาไม่ช่างพูด แต่เธอเป็นนักช่างเล่า และอายุที่ใกล้เคียงจึงคุยกันเข้าใจโดยไม่ต้องอธิบายกันมากนัก ไม่มีการงอนให้ต้องง้อ มีคำขอบคุณตอบแทนในน้ำใจที่มีต่อกันทุกครั้ง

“แต่ที่เราบอกรักคุณ... เพราะเรายังเชื่อว่าการบอกรัก ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร รู้สึกยังไงก็บอกไปแบบนั้น นั่นเป็นเรื่องที่ดีกว่าจะเก็บไว้ไม่ทำอะไรเลย บางครั้งคนที่บอกรัก อาจจะไม่ได้คาดหวังอะไรมากไปกว่าแค่ได้พูดความรู้สึกของตัวเองออกไป – อย่างน้อยก็ไม่ต้องแบกอะไรไว้ เพราะยังไงก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว บอกไปจะได้หมดภาระของใจ คุณเองก็จะได้รู้ด้วยว่าจะวางเราเอาไว้ตรงไหนของมิตรภาพ”

“ดูแมนจัง”

“เราน่ะ, ไม่เคยสมหวังในเรื่องความรักหรอก ไม่ว่ากี่ปีกี่ชาติที่ผ่านมา ถ้าไม่ถูกทิ้ง ก็ถูกทิ้ง มีอยู่แค่นั้น จนสุดท้ายเราก็สรุปเอาเองว่า เราคงไม่ดีพอสำหรับใครหรือบางทีเราอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อมีคู่ก็เป็นได้ เราก็เลยทำใจไว้ตั้งแต่ต้น... เราห้ามความรักไม่ได้ แต่เราสามารถที่จะรักษาความสัมพันธ์ไม่ให้ล้ำเส้นได้ ไม่ต้องห่วง เราเก่งเรื่องการรักษาอาการบาดเจ็บจากการตกหลุมรักที่เราผลักตัวเองลงไป”

“แล้วคุณไม่อยากรู้บ้างหรือว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ”

“ไม่คิดถาม เพราะมันไม่จำเป็น”

“ไม่เข้าใจ”

“คุณมีครอบครัวแล้ว คุณจะคิดอะไรได้? ถ้าคุณคิด มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของการก้าวเท้าลงสู่กระทะทองแดงของเราทั้งคู่ เพราะงั้นที่เราเป็นอยู่ตอนนี้นั้นดีแล้ว อย่าคิดเลย เชื่อเรา”

“ดูซับซ้อนและเข้าใจยาก”

“ตอนนี้เรามีความสุขดี... ก็คงจะถึงวันที่คุณออกจากที่นี่แล้วย้ายกลับไปอยู่กับครอบครัวนั่นแหละ พอมันเป็นอดีต ทุกอย่างก็จะค่อยๆ เลือน แต่อาจจะต้องใช้เวลาหน่อยเท่านั้นเอง, ตอนนี้เรายังสนุกกับการแกล้งขับรถหลงทางเพื่อที่จะมีคุณนั่งอยู่ข้างๆ ได้นานขึ้น หรือ ชวนมาวิ่งออกกำลังกายแล้วเดินช้าๆ เหมือนหอยทากเป็นไข้ จะได้ใช้เวลากับคุณมากหน่อย และไม่ต้องแปลกใจที่เราชอบจะขับรถไปในที่ที่รถโคตรติด... ถ้าข้างๆ มีคุณนั่งอยู่ด้วย”

“มิน่าเล่า...”

“จริงๆ แล้วมันเจ็บปวดนะ คุณคิดดูสิ... มองเห็นแต่จับต้องไม่ได้ อยู่ใกล้แต่เป็นของคนอื่น ถ้าไม่แข็งแกร่งจริง ทำไม่ได้หรอก”

“ขอบคุณมากนะ สำหรับความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ผม และขอโทษด้วยนะที่ไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของคุณได้”

“เราสิ ต้องขอบคุณคุณมากกว่า... ตลอดมา คุณไม่เคยล้ำเส้นมิตรภาพเลยไม่เคยแตะเนื้อต้องตัว ไม่เคยแสดงออกในท่าทีเจ้าชู้หว่านเสน่ห์ คุณให้เกียรติเราซึ่งนั่นหมายถึงคุณให้เกียรติตัวคุณเอง และครอบครัวคุณด้วย นั่นทำให้คุณเป็นคนที่น่านับถือมาก, และเราเองก็ดีใจที่หัวใจของเรามันตกลงไปถูกที่ถูกคน แม้จะไม่ถูกเวลาก็ตาม คุณน่ะ ไม่ใช่แค่กำลังใจนะ แต่คือแรงบันดาลใจเลยล่ะ ขอบคุณมากอีกครั้ง ขอบคุณที่ได้เจอกัน”

“ชมแบบนี้เลย... เขินเป็นนะ”

“เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน... ไม่ต้องกังวลไปกับหัวใจของเรา”

............................

ยังไม่สิ้นฤดูร้อนดีนักหรอก ดอกสุพรรณิการ์ค่อยๆ เหี่ยวแห้งลงไปตามเวลา ชมพูพันธุ์ทิพย์เริ่มมีใบอ่อนแตกออกมาแทนดอกที่ร่วงลงไป – เพลงที่ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้นคือ “ไม่คิดถาม” ของเฉลียง ในระหว่างที่เดินออกกำลังกายรอบๆ สวนรถไฟ จากสองไมล์ค่อยๆ เพิ่มขึ้น จากการเดินเป็นการวิ่ง ถึงแม้จะไม่มีเขาวิ่งไปด้วยกันเพราะเขาต้องย้ายกลับไปอยู่กับครอบครัวแล้ว แต่ความทรงจำดีๆ ที่เหลืออยู่นั้นไม่เคยจางไปไหน ทุกๆ ครั้งที่สุพรรณิการ์สีเหลืองออกดอกทั่วทั้งเส้นทางกรุงเทพ-นครนายก เรื่องราวระหว่างเรานั้นมักย้อนกลับมาให้ยิ้มได้เสมอ...

....คิดก็ยังไม่เคย ไม่เคยคิดเลย ถามออกไปก็เชย อย่างเคยรู้กัน แค่เพียงมองตาเธอให้ดีย่อมรู้คำตอบ กับคำถามรักเราบ้างไหม ได้ยินแล้วเธอคงแปลกใจ ถึงอย่างไรฉันมีจิตใจเหมือนกัน แม้ไม่มีสักคนจะมาสนใจ ก็ยังดีมีเธอไว้คน เพื่อฝัน ได้แค่ฝันเอียงเอียงข้างเดียวก็เอา ฉันไม่เคยคิดถาม ว่ารักฉันอยู่บ้างไหม รู้คำตอบในใจ แน่แท้เธอไม่แลเหลียว ก็รู้ใจอยู่ว่ารัก รักเธอข้างเดียว.... /

SHARE
Written in this book
รักในฤดูร้อน
เรื่องสั้นธรรมดา, เรื่องราวความรักธรรมดา -- 
Writer
blue0416
etc.
"หมาขี้เหงา วิ่งไล่งับเงาในแดดบ่าย"

Comments

Precipitation
6 months ago
ชอบอันนี้มากเลย เป็นกำลังใจมห้นะคะ ✌🏻💕
Reply
blue0416
6 months ago
ขอบคุณนะ, ขอบคุณมากจริงๆ 

Chanati
6 months ago
อ่านแล้วแบบรู้สึกว่าเข้าใจตัวเองขึ้นค่ะ เราเองก็รักคนที่รักไม่ได้ แต่อ่านแล้วก็รู้ว่าควรทำยังไงกับความรู้สึกตัวเองค่ะ คนเขียนก็สู้ๆนะคะ
Reply
Chanati
6 months ago
อีกอย่าง ชอบตอนเปิดเรื่องมากเลยค่ะใช่คำสวยมากๆเลย
Reply
blue0416
6 months ago
ขอบคุณมากนะ, จากใจเลยย
blue0416
6 months ago
บางทีก็แย่เหมือนกัน, ต้องใช้พลังเยอะอยู่
nananatte
6 months ago
เขียนดี อารมณ์เต็ม สวยมากๆ เลยค่ะ
Reply
blue0416
5 months ago
ขอบคุณมากเลยจริงๆ นะ