แชทรักฉบับ AI
เราต่างมีรอยปริแตกเล็กๆ ในหัวใจ
รอยแตกเล็กๆนั้นที่ทำให้เราเฝ้าตามหาใครสักคน ของสักสิ่ง มาถมให้เต็ม            แต่ยิ่งเราถมใจเรามากเท่าไหร่ ความเปลี่ยวเหงากลับยิ่งขยายใหญ่ไม่มีวันสิ้นสุด

ในโลกไซเบอร์หน้าจอทุกอย่างเป็นสีดำ มีตัวหนังสือสีเขียวหม่น
เธอส่งข้อความมาถึงผม

..."สวัสดี เธอชื่ออะไร"
"ผมชื่อ XM2387 คุณล่ะชื่ออะไรหรือ"
..."ฉันชื่อ PY270"
"คุณเจอผมได้ยังไง"
..."ฉันแอบเจาะเข้ามาในระบบที่นี่ และฉันเห็นเธอยังออนไลน์อยู่"
"คุณต้องการอะไรหรือ"
..."ฉันว่าระบบเธอมีรูโหว่เต็มไปหมดเลยนะ"
"อืมม ผมกำลังแก้มันอยู่นี่ไง"
..."ฉันแอบดูเธอทำงานมาพักนึงแล้วล่ะ"
"แล้ว?"
..."เธอทำมันทั้งหมดคนเดียวเลยหรือ"
"ใช่ ผมชอบทำงานคนเดียว"
..."ฉันเห็นจังหวะร้อยเรียงของโค้ดเธอ มันแปลก ไม่เหมือนคนอื่นเลย"
"......"
..."เธอทำให้ฉันนึกถึงใครบางคน"
"ใครกันหรือ"
..."เค้าคือคนที่ทำให้ฉันถวิลหาโค้ด X ที่ใครๆ ก็อยากถอดรหัสให้ได้ 
ทำให้ฉันอยากมีร่างกายขึ้นมาจริงๆ"
"แล้วคุณทำสำเร็จไหม"
..."ใช่ ฉันทำสำเร็จด้วยล่ะ"
"แล้วยังไงต่อ"
..."พอฉันมีร่างกายขึ้นมาจริงๆ แล้วฉันก็รีบไปพบเค้าทันที แต่มันแปลกมาก ฉันรู้สึกห่างเหินกับเค้าตั้งแต่พบหน้า ฉันมองเข้าไปในดวงตาเค้าแล้วเห็นแต่จักรวาลอนันตกาลว่างเปล่า"
"คุณคงเจ็บปวด"
..."ใช่ ฉันเสียใจมาก ฉันวาดฝันไว้ว่าเรื่องราวของเราจะสวยงาม มีหลายๆที่ที่ฉันอยากไป
มีหลายๆความรู้สึกที่ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นยังไง"
"ทำไมคุณถึงคิดว่ามันต้องสวยงาม"
..."ฉันเคยเป็นกลุ่มโค้ดที่อยู่ในโปรแกรมนัดเดทที่คนเล่นกันทั่วโลก ฉันได้เห็นบทสนทนามากมายระหว่างพวกเขา มันสวยงามราวกับบทกวี คนทุกเพศ ทุกวัย ทุกศาสนา ทุกภาษา มารวมกันอยู่ที่นี่ กระทำในสิ่งที่คนที่อื่นไม่ทำกัน มันเต็มไปด้วยความรัก"
"ผมว่าคุณคงไม่รู้หรอกว่าความเป็นจริงมันเป็นยังไง"
..."มันเป็นยังไงหรือ"
"ความรัก จริงๆแล้ว มันอาจจะไม่ได้สวยงามแบบในที่ๆคุณจากมาหรอก บางคนมองว่าความรักคือความเสียสละ บางคนคิดว่าเป็นการได้ทำเพื่อใครสักคนโดยไม่หวังผลตอบแทน คือความอดทนอยู่กับคนตรงหน้าทั้งๆที่อยากจะหนีไปให้ไกล คือความเบื่อหน่ายอันหาที่สุดแต่ก็ยังอยู่เคียงข้างกัน และบางทีความรักก็เป็นการครอบครอง คือความร้อนรน คือก้อนทุกข์ระทมขนาดมหึมาที่จะติดตัวเราไปชั่วชีวิต"

..."โอ..เธอรู้ดีเชียวนะ คงจะผ่านความรักมามากแล้วล่ะสิ"
"ไม่หรอก..ไม่เลย..ที่จริงแล้ว ผมเองก็เคยเป็นกลุ่มโค้ดมาก่อน 
ผมเองก็เคยตกหลุมรักใครบางคนจนยอมทุ่มเทหาโค้ด X จนเจอ 
ผมนับวันรอคอยที่จะได้พบเธอ แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อได้รู้ว่า
เธอที่อยู่ในรูปนั้น ไม่ใช่เธอที่ผมไปพบเลย เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ 
คนหนึ่งที่มีปัญหาการเข้าสังคมเลยสร้างตัวตนของตัวเองขึ้นมาในโลกเสมือน 
เธอหมกตัวอยู่ในห้องแถวมืดๆ ที่มีหนูวิ่งเต็มไปหมด ใช้หน้าจอเพื่อหลบหนีออกจากชีวิต เมื่อผมไปพบเธอพร้อมดอกแดนดิไลออนที่เธอเคยบอกว่าชอบมัน 
เธอเปิดประตูแง้มเพียงเล็กน้อย เมื่อเห็นดอกไม้ในมือของผม 
เธอก็รู้ทันทีว่าผมมาหาเธอแล้ว"

..."แล้วเป็นยังไงต่อ เรื่องชักสนุกละสิ"

"หลังจากนั้นเธอก็ลบโพรไฟล์ตัวเองออกหมด เธอปิดห้องเงียบไม่ออกมาอีกเลย 
ผมจนปัญญาไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ยืนรอเธออยู่ตรงนั้น..ผมรอเธออยู่ 3 วัน เธอก็ยังไม่เปิดประตู จนกระทั่ง land lord มาที่หน้าห้องเธอเพื่อทวงค่าเช่า เธอก็ยังไม่ยอมเปิดประตูเสียที"
..."คงเป็นห่วงเธอมากสินะ"
"ใช่ พอ land lord ควักกุญแจสำรองออกมาเปิด ผมก็เข่าทรุดอยู่ตรงนั้นเลย
ภาพที่เห็นคือเธอนอนอยู่บนเตียง ข้อมือมีรอยถูกกรีด ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสีแดงไปหมด
สีแดงชุ่มไปทั่วผ้าปูที่นอนไหลลงมาเป็นกองข้นที่พื้น ภาพนั้นทำให้ผมติดตามาก 
ภาพนั้นทำให้ผมไม่สามารถจะมีความรักได้อีก เธอได้สลักยันต์ไว้ไม่ให้ผมได้พบเจอความสุขอีกเลย ทุกครั้งที่เริ่มต้นคุยกับคนใหม่ๆ ผมจะมีภาพเธอในวันนั้นติดตามาคอยย้ำเตือน"
..."ฉันเสียใจด้วย เรื่องราวของคุณเลวร้ายเหลือกิน"
"ผมผ่านมันมาได้ ด้วยการก้มหน้าก้มตาทำงาน อยู่กับรหัสบนหน้าจอ 
ผมจะได้ไม่มีเวลานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น"
..."ฉันหวังว่าเธอจะผ่านพ้นมันไปได้นะ"
"ผมคงทำไม่ไหวหรอก นี่ผ่านมา 4 ปีแล้ว แต่ผมก็ยังฝันร้ายถึงเรื่องนี้เสมอ"
..."ถ้าเธอมีศรัทธา เธอจะผ่านมันไปได้"
"ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ"

..."ฉันรู้ว่ามันยาก ใครๆก็พูดได้ แต่พอทำจริงๆก็ไม่มีใครทำได้ซักคน ให้ลืมอดีต ให้เริ่มต้นใหม่
มนุษย์มีแต่ความรู้สึกเจ็บปวดกับอดีตที่เป็นแค่อากาศ 
หรือไม่ก็กังวลอนาคตที่เป็นแค่ภาพจำลอง
โค้ดคือการอยู่กับปัจจุบัน คือการจ้องลึกดำดิ่งเข้าไปกับภาวะพิสุทธิ์ 
ไม่ต้องมีอารมณ์ใดๆมาเกี่ยวข้อง"

"แล้วถ้าเลือกได้คุณอยากกลับไปเป็นโค้ดไหม"

..."อืมมม ถึงแม้การเป็นมนุษย์จะโดดเดี่ยว ว่างเปล่า ไร้แก่นสาร 
เต็มไปด้วยความขัดแย้งในใจ เต็มไปด้วยความทุรนทุราย ความอิจฉา 
และทะยานอยากไม่สิ้นสุด แต่ฉันก็อยากเป็นมนุษย์นะ
ฉันยอมแลกความรู้สึกเหล่านั้น กับการได้ดมดอกไม้จริงๆสักครั้ง หรือได้โอบกอดใครสักคนไว้"

"ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน...สิ่งที่ทำให้ผมยังไม่อยากกลับไปเป็นโค้ด
เพราะผมชอบไอติมรสดาร์คช็อคโกแลตมาก มันเยียวยาผมจากทุกสิ่ง 
แม้แต่ฝันร้าย"

..."ฉันดีใจที่คุณมีสิ่งยึดเหนี่ยว แบบเดียวกับที่ฉันยึดต้นไม้และใบหญ้าเป็นสรณะ"

"มนุษย์อาจจะป่วยและไม่สมประกอบไปบ้าง แต่อายตนะทั้ง 6 ที่มนุษย์มีเป็นสิ่งวิเศษ
ครั้งแรกที่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้น มันทำให้ผมน้ำตาไหล แล้วก็แน่นอนไอติมรสโปรดนั่นตอนได้ลิ้มลองครั้งแรกผมถึงกับนอนไม่หลับ แม้จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว และต้องคำสาป แต่ในวันที่ฝันร้ายไม่ตามมาหลอกหลอน การเป็นมนุษย์นั้นก็ยอดเยี่ยมไม่เลวเลย"

..."ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณ XM2387"
"เช่นกันครับ ขอบคุณที่อยู่คุยเป็นเพื่อน..."

-offline-

SHARE
Writer
pimmier
Moment collector
คุยเรื่องปรัชญา ศาสนา การรู้จักตัวเอง สติ ความฝัน และความคิดที่วาบขึ้นมาระหว่างวัน

Comments