ความทรงจำ

ความทรงจำ มันมีทั้งด้านที่ดี และไม่ดี 
ความทรงจำ มันเป็นอะไรที่ เหมือนจะลืมง่าย
... แต่บางทีก็ลืมยาก 

ฉันคิดว่า ความทรงจำน่ะ มันเลือกจำในส่วนพีคๆ
ช่วงเด็ดๆ โมเมนต์สำคัญๆของชีวิต ได้ดีกว่า
ชีวิตประจำวันทั่วไป 

เพราะเราคิดว่ามันพิเศษไง มันก็เลยวนอยู่ในหัวเราบ่อย
กลับไปคิดถึงมันบ่อยๆ 

เคยมีความสุขอย่างไร เคยรู้จักใครมา 
เคยทำอะไรมาบ้าง 

ด้วยความเป็นคนแก่ ก็จะเริ่มเล่าถึงอดีต 
พอมาเป็นคนที่มีอายุมากขึ้นก็จะเข้าใจ 
ว่าทำไมคนแก่ ถึงชอบย้อนอดีต 

เพราะอดีตที่เคยเกิดขึ้น ...
... มันน่าเล่ากว่าปัจจุบันที่กำลังเป็นอยู่นี้ไง

มันมีความสุขนะ เวลาได้คิดถึง
มันยิ้มได้ เหมือนเราได้กลับไปยังช่วงเวลานั้นอีกครั้ง
กำลังใจที่เคยได้รับในช่วงเวลาเหล่านั้น
จากบุคคล หรือเรื่องราวในความทรงจำนั้น 
มันเหมือนจะกลับเข้ามาในใจเราอีกครั้ง

... มันก็รู้สึกดีนะ 

แม้รู้ ว่าบางอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
แม้รู้ว่ามันไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว 
แม้รู้ว่ามันเป็นวิธีหนึ่ง ... ในการหลอกตัวเอง 

มันอาจดูอ่อนแอ ดูไม่เข้มเเข็งพอที่จะตัด 
สิ่งที่ไม่ได้มีผลกับเราแล้วในปัจจุบันออกไป 

... แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ 

มันอาจจะจริงอยู่ ที่ว่าถ้าเรายังจำอะไร
ยังคงเก็บอะไรไว้ มันจะทำให้เราเป็นปกติยากขึ้น 
นึกถึงเขาตลอดเวลา เศร้ากับการสูญเสียตลอดเวลา

ดังนั้นฉันจึงไม่แปลกใจที่ว่า 
ทำไมบางคนต้องอันเฟรน บล็อกเฟส ลบเบอร์
แม้กระทั่งลบรูป ฉีกไดอารี่ทิ้ง 

ไม่แปลกใจจริงๆ และเข้าใจมากๆ
เพราะการพบเห็นกันอยู่...
... มันจะทำให้เรานึกถึงอดีตตลอดเวลา
อดีตที่กลับไปหาไม่ได้อีกแล้ว 

แล้วมันจะไม่มีทางกลับมาเป็นปกติได้ในเร็ววัน

แต่สำหรับฉัน ฉันเก็บไว้ทุกอย่างนะ
และเชื่อไหมว่าฉันตั้งใจเก็บมันเอาไว้มากๆด้วย 

รูปถ่าย IG story แชทที่เราคุยกัน
ช่องทางการติดต่อ ฉันไม่เคยลบเลยสักครั้ง
ไดอารี่ หรือแม้แต่ ในความทรงจำ ฉันก็ไม่คิดที่จะลืม

เพราะฉันรู้ตัวเองดีนั้นแหละ ว่าฉันเป็นคนใจอ่อน
เพราะฉันรู้ตัวเองดีนั่นแหละ ว่ายังไงก็ต้องโหยหา 
ยังไงก็ต้องได้กลับไป แอบติดตามเขาอยู่ดี 

บางที...เวลาเหนื่อยสุดๆ 
เขาเป็นคนที่ทำให้ฉันเคยยิ้มได้ ฉันก็จะนึกถึงเขา
แต่เปิดโปรไฟล์เฟส เลื่อนดู ข่าวคราว คุณบ้าง 
แค่เห็นคุณสบายดี ยังยิ้มได้ กวนเพื่อนได้ โพสคลิปฮาๆ

แชร์ความคิดเห็นดีดีให้เราชื่นชม 
แชร์อะไรแปลกๆ ไม่เข้าท่าให้เราตำหนิในใจ

ไม่รู้สิ แต่แค่นี้มันฮีลฉันได้เยอะแล้วอ่ะ 

ความสุขที่เคยมีคุณอยู่ข้างๆกันตอนนั้น
มันเป็นเรื่องจริงนะ 

แม้ตอนนี้มันจะไม่มีอีกแล้วก็ตาม 

คนใจอ่อนอย่างฉันไม่กลับไปหรอก 
แม้ตอนนี้ก็จะยังคิดถึงอยู่ 5555

พยายามบอกตัวเองเสมอ ว่าอย่าไปรบกวนคุณ
เวลาที่คิดถึง ก็เปิดรูปภาพเก่าๆดูเอา 
อ่านแชทเก่าๆ ข้อความเก่าๆ 

ไดอารี่เก่าๆ ที่เคยเขียนไว้ อาจมีได้เขียนเพิ่มเติมบ้าง 
พอให้หายคิดถึงคุณไปได้บ้างโดยที่ไม่ต้องรบกวนคุณ

แบบนี้มันก็ดีนะ คุณจะได้ไม่ต้องลำบากใจด้วย
ฉันจะได้ไม่ต้องผิดคำพูดกับตัวเองด้วย 

เอาจริงๆ ความรู้สึกฉันวันนี้ก็ลดลงไปเยอะแล้วล่ะ
ฉันรู้เพราะฉันเปิดบันทึกถึงคุณไม่บ่อยเท่าไหร่แล้ว 
เปิดดูรูปคุณ หรืออ่านแชทเก่าๆ ไม่บ่อยเท่าไหร่แล้ว

แต่ฉันจะไม่ทิ้งมันไปหรอกนะ 
และขอร้อง ให้คุณอย่าได้ทิ้งหรือลบอะไรออกไปเลย

ความทรงจำเหล่านั้น ... มันคือกำลังใจของฉันนะ

สิ่งที่คุณมองไม่เห็นค่า...
...ใช่ว่ามันจะไม่มีค่า 

คุณอาจจะไม่พอใจ หรือลำบากใจถ้ารู้ว่าฉันยังเป็นแบบนี้ 
แต่อย่างน้อย ก็ให้เวลาฉันบ้าง...
...อย่าพึ่งรีบว่ากันเลย ถ้าฉันไม่ได้ไปรบกวนคุณอีก
แค่ได้คิดถึง ... มันก็ไม่ผิดไม่ใช่หรือ?

ระหว่างที่ให้เวลาช่วยทำหน้าที่ ลดความสำคัญของคุณ
ฉันก็ขอใช้ความทรงจำช่วยทำหน้าที่ ให้ฉันสามารถอยู่ได้
... โดยที่ไม่ต้องไปรบกวนคุณ ได้ไหม?

ในเมื่อสิ่งดีดี ที่คุณให้มามีตั้งมากตั้งมาย

ความจริงเรื่องแย่ๆมันก็มี และมันคือบทเรียนจริงๆ
สำหรับฉันคนนี้ 

เรื่องแย่ๆ ก็จำไว้พอเป็นบทเรียน
ว่าฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก ฉันจะคิดแก้ปัญหาแบบอื่น
ฉันจะ ... 
... แต่นั่นแหละ ก็กลับไปแก้อะไรไม่ได้อีกแล้ว

ฉันยอมรับมันนะ 
แต่จะไม่เอาความรู้สึกเข้าไปใส่ในนั้นอีกแล้ว
ใส่ไปก็รู้สึกแย่เปล่าๆ เนอะ 

ในเวลานี้ก็ ...
คิดถึงรอยยิ้มของคุณจัง
คิดถึงสายตา น้ำเสียง บุคลิก ยังคิดถึงทุกอย่างที่เป็นคุณ

ในบรรยากาศมาคุเลือกตั้งแบบนี้
ฉันก็อยากฟังแนวคิดของว่าที่นักเศรษฐศาสตร์บางคน
ว่าคิดเห็นเป็นแบบไหน ...
... แต่รู้ คุณไม่พูดหรอก เก็บเอาไว้ในใจอีกเช่นเคย 
เพราะฉันแอบไปส่องมาแล้ว 5555

แต่สุดท้าย สิ่งที่ฮีลฉันไว้ได้ ก็ยังเป็น ความทรงจำ
ของช่วงเวลาที่เราเคยมีกันอยู่ดี 

มันไม่เจ็บแล้วนะเวลาคิดถึงคุณ 
ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าแบบนั้นแล้วด้วย

พอได้กลับมาอ่านไดอารี่ซ้ำๆ มันเหมือนเราได้คิดอีกที
คิดแล้วคิดอีก แล้วมันทำให้เราตกผลึกความคิด
อะไรบางอย่างได้

แต่ไม่รู้จะพูดอธิบายยังไงดี ถ้าวันไหนเรียบเรียงได้
ค่อยว่ากันใหม่เนอะ 

มันก็เลยไม่เจ็บแล้ว เหมือนอย่างที่มีคนเคยบอกฉันว่า

"ที่ยังเหลือคือความทรงจำ...ไม่ใช่ความรู้สึก"

ฉันก็คิดตามแล้วก็ น่าจะใช่มั้ง 
คงกลายเป็นความทรงจำไปแล้วซะส่วนใหญ่ 
ความรู้สึกที่มีก็หายไปเยอะแล้วด้วย 

ความทรงจำที่ฉันเลือก ที่จะไม่ลืม
ความทรงจำที่ฉันเลือก ที่จะฉายวนไปมาซ้ำๆ

ไม่ได้ยึดติดกับอดีต...
... ไม่ใช่ว่าจะปิดใจสำหรับอนาคต

เพียงแต่มันเคยเป็นกำลังใจของฉัน ...
... ก็ให้มันเป็นต่อไปเถอะนะ 

ฉันจะใช้มัน บนความที่รู้สึกตัวอยู่เสมอว่า...
... ความจริงที่ปัจจุบัน มันเป็นแบบไหนไปแล้ว

และสักวันหนึ่งคุณก็จะกลายเป็นความทรงจำดีดี
เหมือนกับอีกหลายๆคนก่อนหน้านี้ ที่ฉันเลือกที่จะผูกพัน

เพื่อที่จะเก็บสิ่งที่เรียกว่าความทรงจำ...
... เอาไว้เป็นกำลังใจ
เป็นต้นแบบ เป็นแรงผลักดัน ให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้
บนโลกแห่งความจริง ใบนี้

ฉันถึงนึกขอบคุณทุกคนเสมอ
และยังขอบคุณอยู่เสมอ ... จริงๆ



ฉันเป็นคน ... ที่ชอบเก็บ"ความทรงจำ"
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ช้ำ หรือเป็นเรื่องที่ทำให้ยิ้มได้
ดังนั้น ... ฉันจึงเป็นคนที่ไม่เคยเสียดาย
กับความรู้สึกและช่วงเวลามากมาย ตลอดมา 
........................
เพราะความทรงจำ ... มันคือ "กำลังใจ"
มันยังทำให้ฉันยิ้มไหว ในวันที่หัวใจ เหนื่อยล้า
มันยังทำให้ฉันมีความสุข กับเรื่องเก่าๆที่เคยเข้ามา
ไม่ได้เป็นคนยึดอดีต ...
... ก็ยังเปิดใจให้อนาคตข้างหน้า
..
แต่อย่าถามฉันเลยนะว่า "เมื่อไหร่จะลืม"


#thestoryinmydream
#NPR

>> ลืมคุณ?...มันไม่มีทางหรอก 
>> อย่าแปลกใจเลยที่เคยเห็นฉันตั้งใจ...
... เก็บเรื่องราวของคุณขนาดนั้น
>> แค่อยากให้เข้าใจว่าฉันเป็นคนๆนึง...
 ... ที่มี"ความทรงจำ" เป็น "กำลังใจ" เท่านั้นก็พอ

SHARE
Written in this book
The story in my dream
Writer
DreamN
Reader
เป็นเพียงหนึ่งคน ที่หลงรักบทกลอนหวานๆ

Comments

Sint
1 year ago
ถ้าคิดกลับไปเรื่องอติด เรามีทังยิ้มบ้างน้ำตาไลบ้าง แต่ก็ไม่เจ็บแล้ว😊 คงจกลายเป็นแค่ความทรงจำ เหมื่อนstoryของคุณ
Reply
DreamN
1 year ago
❤ ❤❤❤❤
NobodyNogroup
1 year ago
สำหรับผมมันไม่ใช่อดีตหรอก มันยังเป็นปัจจุบัน แต่คงกลับไปไม่ได้แล้ว
Reply
DreamN
1 year ago
แม้ตอนนี้อาจจะเป็นปัจจุบันที่ยังรู้สึกอยู่ ...
... แต่สักวันมันก็จะเป็นอดีต เป็นเพียงความทรงจำค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะคะ ❤
Skyforyours
1 year ago
สำหรับเรา เราทำไม่ได้เลยที่จะลืมความรู้สึกพวกนั้นไป
Reply