Like you care!
ผมไม่ใช่คนแคร์อะไรง่ายๆนัก แต่ทำไมเมื่อใดที่ผมเริ่มแคร์ใคร มันจะมีคำถามที่ว่า?
ถ้าเขาไม่ได้แคร์เรากลับ เราจะไม่เจ็บ... แน่หรือ?

ก็คงโกหก ถ้าจะบอกว่าตัวเองเป็นนักบุญผู้มีแต่ให้แคร์ไปหมดทุกคน ไม่ได้ต้องการอะไรกลับเลย... เพราะจริงๆผมหรือทุกคนก็มีความคิดที่ว่า "ฉันก็อยากถูกแคร์เหมือนกันนะ!"  เราล้วนต้องการเป็นคนสำคัญของใครซักคนหนึ่งทั้งนั้น แต่ แย่หน่อย... ที่เราล้วนให้น้ำหนักความสัมพันธ์ไม่เท่ากัน และเราล้วนไม่สมหวัง ไล่ตามหางกันของใครของมัน..
และผมก็คงไม่สำคัญพอสำหรับคุณ... 
อาจพยายามมากเกินไปที่จะไขว่ขว้าอะไรที่ไม่ได้เป็นของเราแต่แรก

มีหลายครั้งที่ผมรู้สึกพออยากวางมือ แต่แล้วแชทแจ้งเตือนก็ขึ้นมาถามไถ่ชวนคุยในวันในคืนที่ดูเหมือนคุณจะไม่มีใคร เปลี่ยนใบหน้าเศร้าของเราให้ยิ้มในพริบตา มันเป็นแบบนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเริ่มจะสงสัยว่า จะเป็นแบบนี้ อีกนานเท่าไร? ที่ต้องเห็นคุณอยู่... คุณที่เหงามากพอที่จะคิดถึงแต่ความเหงาของตัวเองจนลืมว่า ผมก็เหงาเป็น... 

ผมแคร์คุณได้มากที่สุดเท่าที่คนๆนึงจะทำได้.. เพื่ออะไร ถ้าคุณไม่คิดจะแคร์ผมบ้างเลย?

ที่จริงมันก็มี App chat กับ AI กับ bot น่าจะเป็นทางออกที่ดี คุณหรือผมจะได้ไม่ต้องรำคาญ เมื่อคุณเกิดไปเทความรู้สึกสุดเหงาของคุณกับคนไม่สำคัญที่เหงาเท่ากัน แล้วหวังว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรกับคุณขึ้นมา..

คุณฆ่าคนโดยไม่รู้ตัวว่ะ
 
แต่ถ้าคุณถามกลับว่าใครให้เธอมาแคร์เราล่ะ
ผมก็คงถามกลับมาทำไมคุณถึงทำเหมือนแคร์ผมนักล่ะทั้งที่คุณไม่

Stop acting like you care cause you don't.
SHARE
Written in this book
Black and White
บ่นถึงอดีตภาพขาวดำที่เคยเห็น

Comments