ก้าวที่สองของความอดทน
จะร้องแล้วจ้ะ 
อดทนต่ำ
ทำไมหนึ่งวันมันนานขนาดนี้
ลงนิยายไปทั้งที่ไม่มีคนอ่านก็เฉยๆอ่ะ
แต่เพราะลงทิ้งไว้อยากรับรู้ฟีดแบคเหมือนกัน
แต่นั่นแหละ
เนื้อเรื่องตอนต่อมันตีกันในหัวมากๆ
จนใจร้อนรุ่มๆอยากต่อให้จบ
บอกตัวเองว่า
โลกเรามันมีบันทึกแบบไม่เผยแพร่นะ
แต่พอทิ้งไว้มาอ่านเช็คมันอีกรอบ
ก็คันมืออยากเปลี่ยนเสริมเติมแต่ง
สุกท้ายมันไม่ใช่เรื่องเดิมที่วางโครงไว้
เลยพักสติแล้วลบทิ้งแล้วเริ่มใหม่
เฮ้อ...
อยากรู้จังค่ะ
ว่าคนที่จัดการชีวิตความคิดตัวเองได้เนี่ย
ต้องเป็นแบบไหนที่สามารถตบความคิดให้นิ่งได้
น้ำตาจะไหลแล้ว
นั่งคุยกับตัวเองยาวเป็นบรรทัดเลย
บ่นๆจนไม่รู้จะบ่นอะไร
เลยบอกรักตัวละครที่สร้างซะเลย
เบื่อตัวเองอ่ะ
อยากให้มีคำพูดสักคำที่มาสกิดสติได้
แบบพูดทีแล้วตาตั้ง
ได้แต่หวังได้แต่ฝัน
ทำใจให้เย็นให้ได้ก่อนแล้วค่อยไปคุยกับใคร
ร้อนรุ่มอยากอ่านนิยายตัวเองแบบไม่แคร์ใคร
นี่เราแต่งเรื่องมาเพื่อให้ตัวเองอ่านจริงดิ
การ์ตูนที่เคยวาดส่วนใหญ่ก็มีแค่เราที่อ่าน
เอาให้เพื่อนอ่านก็มีไม่กี่เล่ม
ทำไมอ่ะ
อยู่คนเดียวมันมีความสุขขนาดนั้นเลยหรอ
ไม่อยากมีเพื่อนมาคุยเรื่องเดียวกันหรอ
พอเริ่มมีก็ตีตัวห่าง
ไม่เข้าใจตัวเอง
เบื่ออ่ะเบื่อตัวเองอ่ะ
ก้าวจากเรื่องอื่นได้
แต่เรื่องนี้ทำไมก้าวออกไปไหนไม่ได้สักที
น้อยใจตัวเองแล้วนะ
🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺
SHARE
Writer
Slorhinthebook
Sloth
สรุปแล้วตัวเราก็ยังคงเป็นเราอยู่ใช่ไหม

Comments