สุขสันต์วันเกิดนะสมสมัย

15.24 น.
กลิ่นของเปลือกส้ม
เเละกาเเฟดำ


ยามเย็นของวันที่ 22
บนโต๊ะขนาดใหญ่มีลูกชิ้นทอด น้ำอัดลม ขนมตั่งต่าง มากมายหลายหลาก
ถัดไปอีกโต๊ะมีกล่องของขวัญหลายสิบชิ้น กล่องขนาดเล็กบ้างใหญ่บ้าง 
บางชิ้นเป็นทรงกลมคล้ายกล่องคุ้กกี้ มีริบบิ้นเเละโบว์สีสันสดใส

"อันนี้ของใครเเม่"

"น้าหอมฝากมาลูก"

บนฝาผนังมีข้อความเล็กน้อย บอกให้รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร
ลูกโป่งที่ลอยอยู่ข้างผนังเป็นลมที่ออกจากปอดของฉัน
เเละเพื่อนพ้องน้องพี่จากบ้านในละเเวกใกล้เคียง

คุณพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ
บรรยากาศในงานเริ่มจะสนุกสนาน
สมัยนั้นยังไม่มีเครื่องเสียง ลำโพง ใหญ่โต
มีเพียงวิทยุยี่ห้อ ธานินทร์  เครื่องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มาก
เเต่มันก็เพียงพอเเล้วล่ะ
เเละเพลงที่จะเปิดในสมัยนั้นคือเพลงของศิลปินที่ชื่อ อนัน อันวาร์
ที่ร้องว่า "เธอทำให้ฉัน ตะลึง ตะลึง ตะลึง ตะลึงตึงตึง"
เพลงนี้คือเพลงที่สนุกที่สุด

เรากินน้ำเเดงกันจนปากเเละลิ้นเป็นสีเเดงเเจ๋
ลูกชิ้นทอดที่วางไว้บนโต๊ะพร่องลงเรื่อยๆ
ยิ่งเปิดเพลงนานเท่าไหร่
ลูกชิ้นก็จะถูกหยิบออกไปเยอะเท่านั้น

วันนั้นมนุษย์ยายจะเเต่งตัวสวย
เสื้อทรงสุภาพสีสด
ผ้าถุงลวดลายสวยงาม
ริมฝีปากมีสีเเดงเป็นธรรมชาติ
ส่วนมนุษย์เเม่ก็เเต่งตัวธรรมดาตามสไตล์ของมนุษย์เเม่
เเละสิ่งที่ดึงดูดฉันเเละเพื่อนมากที่สุดคงจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้
นอกจากขนมปังก้อนโต ปาดครีมสีขาว ตกเเต่งด้วยน้ำตาลหลากสี
ถูกเก็บไว้ในกล่องกระดาษเเละวางไว้บนโต๊ะ
โต๊ะที่ทุกคนรู้ดีว่าไม่ควรไปเดินป้วนเปี้ยน
หรือถ้าอยากไปดูก็ต้องไขว้มือทั้งสองข้างไว้ข้างหลัง
มันเป็นสิ่งที่ทุกคนทะนุถนอมมากที่สุดในบรรดาของกินทั้งหมด

ในวันนั้นไม่ใช่เเค่ฉันที่สนุก 
เพื่อนพ้องน้องพี่ทุกคนต่างก็สนุกไปด้วย
พระอาทิตย์ลับตาไปเเล้ว
มีความมืดเข้ามาเเทนที่
ฉันรอคอยเวลานี้ ทุกๆ คนในงานเช่นกัน
เเม่ฉันเดินมาที่โต๊ะที่มีเค้กก้อนขนาดปานกลางวางอยู่
ด้านหน้าของฉันคือเค้ก ทุกคนรายล้อมเค้กเเละโต๊ะนี้
เทียนเล่มจิ๋วถูกปักลงไปอย่างบรรจง
เลือกปักในที่ๆ จะไม่ทำให้หน้าตุ๊กตาเละ
เเม่ค่อยๆ จุดเทียนบนเค้ก เเบ่งเปลวไฟไปบนเทียนทุกเล่ม
เปลวเทียนสีวอร์มไวท์สว่างไสว
เงาของมันถูกพัดไปพัดมาตามทิศทางลม
เกือบจะมอดดับเเต่ก็ไม่

เสียงเพลงวันเกิดดังขึ้นพร้อมเพรียงจากพวกเราทุกๆ คน
ฉันเป่าเค้กวันเกิดสามถึงสี่หน
เทียนทุกเล่มดับหมดเเล้ว 
เค้กขนาดกลางถูกตัดเเบ่งออกเป็นชิ้นๆ ด้วยมือของฉัน 
ด้วยการบังคับทิศทางการตัดจากเเรงมือของเเม่
เค้กชิ้นละเท่าๆ กัน ถูกตัดเเบ่งให้เเต่ละคนเรียงตามลำดับอายุ
เเละใครอายุน้อยสุดจะได้ชิมเค้กก่อนใคร
เค้ก น้ำอัดลม เเละลูกชิ้นนานา ขนมตั่งต่าง

กินเค้กกันอิ่มหนำสำราญเเล้ว
ก็เเยกย้ายกันกลับบ้าน
ด้วยใบหน้าที่เปื้อนเค้ก 
ปากยังคงเเดงเเจ๋จากน้ำเเดง
ฉันช่วยเเม่กับยายเก็บถาดขนม, ขวดน้ำอัดลมไปเก็บในครัว

ในกล่องกลมๆ ของน้าหอมเป็นคุ้กกี้สอดไส้รสผลไม้
ของขวัญทุกชิ้นถูกเเกะออกอย่างเบามือ
ให้กระดาษขาดน้อยที่สุด
ความเป็นเด็กทำให้เราไม่สนใจราคา
เเละกล่องของขวัญทุกชิ้นมีคุณค่ามีความหมาย

ความสุขในวัยเด็กมีเพียงวันต่อวัน
เราสุขง่ายโดยที่ไม่รู้หรอกว่านั่นคือความสุขเเล้ว
เด็กอย่างพวกเราทุกข์ได้ไม่นานหรอก
สุขวันต่อวันเเละทุกข์เพียงเดี๋ยวเดียว
เมื่อวานคือเมื่อวาน ถึงเเม้จะโดนเเม่ดุ 
เเต่เมื่อถึงรุ่งเช้าของอีกวัน
ความสดใสของพวกเราจะกลับมาเหมือนเดิม 

ถึงพี่ต้อม, พี่ชุ, พี่ยุ้ย, พี่เจน, พี่จั๊ก, 
พี่เเตง, 
นิ้ง, นุ้ก, การ์ตูน, เเพร, นุ, สมชาย 
เเละผู้ที่อยู่ในงานวันเกิดทุกคน

./
เรื่องราวของวันเกิดเมื่อหลายสิบปีก่อน
                            
                                                     _._





SHARE

Comments