ปมในใจ

    วันปิดเทมอที่ทุกคนต่างรอคอย ก็มาถึงสักทีหลังจากผ่านการเรียนมาตลอด 1 ปี เฮ้อ~มันช่างยาวนานเหลือเกิน ปิดเทมอนี้ใครหลายๆคนคงวางแผนไปเที่ยวกันบ้าง  ผมก็มีแผนที่จะไปเที่ยวแต่.......พ่อของผมนั้นช่่างใจร้ายเสียเหลือเกิน ก็ตั้งแต่ปิดเทมอที่แล้วผมก็ขอพ่อของผมไปเที่ยว แต่ว่า...เค้ากลับทำร้ายผม ด่าผม จิกใช้ผม ต่างๆนาๆ ผมก็ไม่รู้เหตุผมของเค้าเหมือนกันที่ทำให้มาทำร้ายผม เมื่อก่อนผมกับพ่อ(แม่น้องตายไปแล้วน่ะคะ) มีความสุขกันมาก มากจนไม่อยากให้เลือนหายไป อยากได้อะไรก็ได้ แต่พอเดี๋ยวนี้พ่อกลับด่า ว่าทอผม ทำร้ายจิตใจของผมด้วยคำพูดที่แสนเจ็บปวดอย่างคำว่า 'มึงจะเกิดมาทำไมว่ะ' พ่อจะพูดคำนี้กับผมทุกวัน และถ้าผมอยากซื้ออะไรก็ไม่ได้ถึงแม้มันจะเป็นเงินเก็บของผมเอง ผมเคยคิดที่จะออกจากบ้านหลังนี้น่ะ แต่ก็ทำไม่ได้หรอก ก็ผมหน่ะมีเงินไม่พอ แถมยังต้องส่งตัวเองเรียนอีก อ๊ะ! บ่นมาตั้งนานถึงเวลาที่ผมต้องไปทำงานแล้วล่ะ อ้อ! ผมชื่อโรมันน่ะ

"อ้าว! ไอ้มัันมาเร็วทุกวันเลยเอ็ง" เสียงเฮียกล้าเจ้าของร้านเอง"แน่ดิเฮีย เดี๋ยวไม่ได้ตังค์555"
"แหม่ เอ็งหนิ เออๆมาช่วยเฮียจัดร้านดิ"
"คร้าบบๆ"

 
 ร้านเปิด

"ยินดีต้อนรับครับ~"เสียงผมเองแหละ อยากรู้ใช่ไหมล้าา ว่าผมทำงานอะไร คำตอบคือ.........
เด็กเสิร์ฟโจ๊กครับ ใช่ครับ ฟังไม่ผิดหรอกผมทำงานเสิร์ฟโจ๊ก555 เงินดีน่ะจะบอก
"เอาอะไรบ้างครับ"ผมถามเขาออกไป เขาเป็นผู้ชายที่ถือว่าหน้าตาดูดีใช่ได้ หรืออีกอย่างคือ โคตรหล่ออ่ะ อะไรของผมว่ะเนี้ย555
"โจ๊กใส่ใข่1ที่ครับ" เขาบอก
"ครับ รับอะไรอีกไหมครับ?"
"ไม่ดีกว่าครับ แต่ว่า..ถ้าได้คุณจะดีมากเลย😁"
"....."ผมอึ้งครับจังหวะนี้
"อ่าา แค่นี้น่ะครับ  เฮีย!!!! โจ๊กใส่ไข่1"ประโยคแรกผมบอกเขา ประโยคที่สองผมบอกเฮียกล้า ผม
บอกก่อนน่ะใครที่จะมาทำงานที่นี้บอกเลยที่นี้ แม่ง!! โคตร!! เถื่อน!!! ประมาณนี้ครับ
ถ้าถามถึงการทำงานที่นี่ผมก็มีความสุขดี แต่พอคิดถึงตอนเย็นที่ต้องกลับบ้านทีไรใจผมมันเริ่มหล่นวูบลงไป ผมเจ็บมาก ผมอยากบอกพ่อว่า ผมเจ็บมากกับคำพูดที่แสนเจ็บปวดมันจะตอกย้ำผมไปอีกนานแค่ไหนกันน่ะ

ตอนกลับบ้าน


ผมกลัวว่าพ่อจะหิว ผมเลยซื้อข้าวมาฝากพ่อ....
แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาคืออาหารพวกนั่นล่วงลงจากโต๊ะ ผมอยากร้องไห้...ผมทำดีกับพ่อมากแค่ไหน พ่อจะตอบกลับมาด้วยความป่าเถื่อนอย่างนี้
ผมเจ็บ เจ็บมาก เจ็บเกินที่จะทนไว้ ผมเก็บอาหารก่อนเดินเข้าห้องเพื่อมานั่งร้องไห้ ผมไม่อยากทนแล้วอ่ะ ผมร้องไห้ทุกคืน ผมอยากมีความสุข
เหมือนเมืื่อก่อนบ้าง ฮึก ฮืออ~ บ้าเอ้ย!! ทำไมผมถึงอ่อนแอขนาดนี้น่ะ

Take : แงง นี้แต่งจากเรื่องจริงของไรท์เลย 
 ตอนนี้น้ำตาไหลไม่หยุดแล้ว😭 
SHARE
Written in this book
ปมในใจ
Writer
Watcharawan
Mingi
K-pop

Comments