เพิ่งเข้าใจคำว่าคนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม
เราเองเป็นผู้หญิงที่มีคนเข้าหาอยู่เรื่อยๆ แต่ไม่เคยเลยที่จะเปิดใจให้คนที่เข้ามา แฟนที่เคยคบทั้งหมดมาจากการที่เราเข้าหาเองก่อนทั้งนั้น และส่วนมากเราก็สมหวัง มันเลยเป็นความมั่นใจอย่างหนึ่งของเราว่าเราดีพอ และคู่ควร..
เราแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งผ่านทาง IG เรา Follow เขาไป และเขาก็กดกลับด้วย ตอนนั้นเราก็คิดแล้วว่าเข้าทาง เพราะเขาติดตามกลับทั้งที่ไม่รู้ว่าเราเป็นใคร อาจจะชอบด้วยภายนอกก่อนก็ได้ และในที่สุดเราก็ได้คุยกันผ่าน Direct message นานกว่า 3 เดือนที่ไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ได้แต่ชวนคุยบ้าง เขาหายบ้าง แต่เขาก็ส่อง Story IG เราทุกวัน เราพยายามอยากจะเจอเขาแต่ไม่สามารถเจอได้เลยเพราะเขาไม่ยอมเจอ จนกระทั่งโชคคงเข้าข้าง เขาให้เราไปรับที่สนามบินเพราะเขากลับมาจากไปเที่ยวต่างประเทศ วันนั้นเราคิดแค่ว่าขอเจอเป็นครั้งสุดท้ายให้สมใจและจะไม่ยุ่งอะไรกับเขาอีก ปรากฏว่าเหตุการณ์วันนั้นมันกลับดี ดีมากๆ ระหว่างทางที่ออกจากสนามบิน เราพูดคุยกันบนรถ ทำให้เราได้เปิดใจกันมากขึ้นและสนิทกันมากขึ้นไปอีก จนเราขับรถมาส่งถึงที่พักของเขา เราแค่ต้องการจะส่งเขาอย่างปลอดภัย แต่เขากลับอยากให้เราขึ้นไปด้วย ต้องบอกก่อนว่า ณ ตอนนั้น เรารู้ดีว่าเขามีคนคุย แต่การที่เขาอยากให้เราขึ้นไปด้วย นั่นก็อาจจะหมายถึงเราก็มีสิทธิ์เหมือนกัน เพราะถ้าหากเขาไม่ได้ชอบอะไรเราสักนิด เขาคงไม่อยากให้ขึ้นไป แค่ขอบคุณแล้วจากกันก็ได้ ตอนอยู่บนห้องด้วยกัน ก็ไม่ได้มีอะไรที่มันแย่นะ หรือเรื่อง 18+ ก็ไม่มีเลย มีแค่นั่งเล่นพูดคุยจับมือกัน มีกวนกันแล้วลูบหัวเราบ้าง (เขารู้นะว่าเราชอบเขา เราบอกตรงๆ และบอกต่อหน้าด้วย) สำหรับเขาเราไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไร แต่จากที่ดูท่าทีเขาก็ยิ้มมีความสุข เหมือนมีความสุขมาก ในเวลานั้น ส่วนตัวเราไม่ต้องถามเลยว่ารู้สึกดีขนาดไหน 3 เดือนที่เรารอคอยวันนี้มีเขาอยู่ข้างๆ เหมือนฝันไป เราตั้งใจเก็บทุกช่วงเวลาของเราทั้งสองเอาไว้ และตั้งใจทำทุกอย่างในวันนั้นให้มันดี จนเรากำลังจะกลับ เราบอกกับเขาว่าเราพอใจแล้วที่ผ่านมาเราต้องการแค่นี้แหละ ต่อไปนี้เราจะไม่กวนและไม่ยุ่งกับเขาอีก เขาเอาโทรศัพท์มือถือเรา ไปกดไลน์ของตัวเอง แล้วบอกกับเราว่าจะหายไปไหนอย่าหายนะ พร้อมเดินมาส่งและบอกว่า ถ้าพรุ่งนี้ว่างเดี๋ยวชวนมาเล่นที่นี่อีก ตอนนั้นความรู้สึกของเราเหมือนฝันไปอีกแล้ว ไม่รู้จะเรียกว่ารักหรือหลง เพราะมันเหมือนกับ 3 เดือนที่ทำมาไม่สูญเปล่าเลย เราเฝ้ารอวันต่อมา แต่แล้วเขาก็หายไป แต่เราก็ยังคุยไลน์กันแบบ Happy มากๆ เลยนะ บทสนทนามันดีมาก ดีจนเราไม่รู้ตอนจบเลยว่ามันจะเร็วขนาดนี้ กระทั่งเรากับเขาบังเอิญเจอกันในตอนที่เขาหายไปได้ 2 วัน เขายังมองและทักทายเราปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ยังไม่ตอบ LINE อยู่ดี เรารู้สึกเศร้ามาก รู้สึกแย่มากว่าเราทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมถึงไม่พูดกันหรือบอกกันสักนิด เพราะเราก็ไม่ใช่คนเข้าใจยากอะไร จนสุดท้ายเราไปเห็นเองจาก Story IG ของผู้หญิงคนนึงที่เขาคุยด้วย ผู้หญิงคนนั้นอยู่บนห้องเขาเหมือนเรา นั่งโซฟาตัวเดียวกันและเล่นกับแมวของเขาเหมือนเราเลย ตอนนั้นมันเจ็บมาก รู้สึกเหมือนว่าเราโง่ รู้สึกว่าเขาให้ความหวังเรา ในเมื่อเขามีคนนั้นอยู่แล้วในใจ และเป็นที่ 1 ที่เขาชอบ ทำไมเขาไม่ปล่อยให้วันนั้นมันจบไปเลย การที่เขามีเราเป็นตัวเลือกเราไม่โกรธ แต่มันยังไม่ถึง 1 อาทิตย์เลยกับเรื่องที่เกิดขึ้น อยู่กับเขาก็เลยไม่ตอบเรา แล้วปล่อยให้เราเป็นบ้า ว่าทำอะไรผิด เราทำตัวเหมือนคนที่ร้องขอความรักจากคนที่ไม่ได้รัก ถึงมันจะเป็นความจริงแต่มันก็ดูน่าอับอาย ที่ท้ายที่สุดมันก็คงเป็นแค่เรื่องตลกของเขา เราเฝ้าดูเรื่องราวของเขาผ่าน Story IG ผู้หญิงคนนั้น ดูก็รู้ว่าเขาทั้งสอง Happy พร้อมที่จะเปิดตัวกัน แถมยังไปส่งผู้หญิงคนนั้นที่สนามบิน ดูสิ ดึกดื่นเราขับรถไปรับเขา แต่พอของเขาเขากลับไปส่งคนอื่น มันโคตรเจ็บเลย จริงๆ จะว่าเขาก็ไม่ถูกซะทีเดียว เป็นเราเองแหละที่พยายามยัดเยียดตัวเองเข้าไปในชีวิตเขา แต่ที่โกรธคือทำไมไม่บอกกันดีๆ บอกว่าเราเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกันก็ได้ แต่เราเลือกจะจบกันแบบไม่สวยเนี่ยนะ ตอนนี้สภาพจิตใจเราย่ำแย่มาก มันอาจจะเป็นแค่วันวันนึงของเขา แต่มันคือวันที่โคตรมีค่าสำหรับเรา มันคือวันที่เราโครตมีความสุขแล้วเรารอคอยมาเสมอ มันทำให้รู้ว่าความดีและความพยายามทั้งหมดที่เราทำ สุดท้ายมันก็แพ้คนที่อยู่ในใจเขาอยู่ดี เขาถึงบอกกันว่าคนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม ทั้งๆ ที่คนคนนั้นอยู่ไกล ทั้งๆ ที่เราอยู่ใกล้แค่เอื้อม ยังเหมือนว่าเขามองไม่เห็นอะไรเลย .
SHARE
Written in this book
I am cry two times a week
Writer
cryingeveryday
Students
โลกแคบๆ ของฉัน

Comments