ก้าวต่อไป
ฉันออกมาจากเส้นทางที่คนเป็นพันๆเลือกเดิน มันทั้งเคว้งคว้างแล้วก็อ้างว้าง 

ต้องเผชิญกับการดูถูกสายตาจากกคนรอบข้างกลัวว่าคนอื่นจะคิดยังไง อาการป่วยที่ไม่รู้จะหายไหมนับวันก็ยิ่งมีโรคใหม่ๆเพิ่มขึ้นมา ทั้งซึมเศร้า อาการวิตกกังวล ตื่นตระหนก หลายคนคงไม่เชื่อว่าสิ่งเหล่านี้เกิดกับเด็กในวันแค่ 16 ปี เท่านั้น 

ฉันเป็นคนเก็บตัวมาตั้งแต่เด็กแต่ทุกครั้งฉันยังรู้สึกสนุกและอยากออกจากบ้านเสมอฉันอยากออกไปเที่ยว อยากไปโรงเรียน แต่วันนี้ฉันกลับกลายเป็นอีกคน ที่เพียงแม่เปิดบานประตูให้มีแสงส่องเข้ามาฉันก็หวาดกลัว และไม่กล้าแม้แต่จะออกจากบ้าน ฉันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่กว้างแค่ไม่กี่เมตร มา 4 เดือน ฉันออกไปข้างนอกเฉพาะเวลาไปหาหมอ ฉันนำเรื่องนี้ไปปรึกษาหมอว่าฉันเวลาอยู่ใกล้ๆใครก็มักจะกลัวจนตัวสั่นเหมทอนจะช๊อค เขาก็บอกเพียงแค่ให้ฉัน สูดลมหายใจลึกๆแล้วตั้งสติให้ดีๆแล้วก็จะหายกลัวเอง แต่มันไม่ง่ายนะฉันก็ยังไม่หายกลัวอยู่ดี อ่จจะเป็นเพราะฉันไม่ยอมออกไปไหนทำให้ฉันหวาดกลัวโลกข้างนอกแต่ว่าจะให้ฉันทำยังไงแค่แสงแดดส่องเข้ามาฉันก็หลบจนคิดว่าตัวเองจะกลายเป็นผีดิบซะเเล้ว 

ฉันรู้ว่าการที่ฉันอายุน้อยมันทำให้ฉันยังมีสิ่งที่ต้องเผชิญอีกมากมายมันยิ่งทำให้ฉันกลัวเพราะแค่นี้มันก็โหดร้ายมากแล้ว พวกผู้ใกญ่มักบอกว่าเด็กสบายแล้วก็เอาแต่บอกให้รอโตมาจะต้องเจอปัญหามากมายอุปสรรคที่เราต้องข้ามผ่านฉันไม่อยากนึกถึงมันเลย เพราะมันคงทรมานมากถ้าพอฉันเรียนจบออกไปทำงานก็ยังต้องพบกับนรกอีก ฉันจะทำยังไงกันนะ 

พวกคนแก่ๆก็มักจะพูดกันว่าพวกคนหนุ่มสาวไม่เข้าใจความเหนื่อยยากของคนแก่หรอก ทั้งผิวหนังที่เหี่ยวลงทุกวันๆ แรงที่นับวันก็น้อยลงก็ยิ่งลุ่มเล้า ฉันก็ไม่อยากนึกถึงมันอีกเหมือนกันเพราะถ้าฉันทำงานจนเก็บเงินได้เกษียนออกมาไม่รู้จะมีนรกแบบไหนรออยู่ 

พอคิดไปคิดมาคนเดียวอยู่นานก็เหมือนกับว่า พอฉันเกิดมาก็ต้องเจอกับปัญหามากมายทางใจ
พอโตขึ้นเรื่อยๆเรื่องเรียนก็ยิ่งเครียดมากขึ้น 
พอฉันกำลังจะก้าวเข้าสู่วัยทำงานภาระงานก็อาจจะหนัก เหนื่อย เครียด 
พอฉันแก่ ก็อาจจะต้องพบกับโรคต่างๆนาๆมากมาย 
สรุปแล้วความสุขฉันอยู่ตรงไหนกันล่ะ 
อาจจะเป็นการได้เล่นมือถือ ดูทีวี ดูหนัง แต่ว่า
เรื่องนี้นะมันไม่จริงนะ ตลอดเวลาที่ฉันคิดว่าตัวเองมีความสุขมาตลอดมันก็แค่ในโลกใบเล็กๆที่ใครก็ไม่รู้สร้างขึ้น แล้วพอฉันกำลังจะก้าวออกมาเผชิญกับความจริงฉันก็ยอมรับมันไม่ได้ รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่ามาก ฉันอยู่ในโลกที่คนอื่นสร้างมามันก็มีความสุขดีนะ แต่ว่าโลกใบนั้นมันมีราคาที่ต้องจ่าย ฉันจึงต้องก้าวผ่านความกลัวเรียนให้จบหางานทำให้ได้เพื่อกลับไปยังโลกที่ล่อเลี้ยงให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่  
โลกใบนั้นอาจดูปลอม
แต่ถ้าโลกจริงมันทรมาน
ฉันขออยู่ในโลกปลอมดีกว่า
SHARE
Written in this book
LIFE
ชีวิตของเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในสังคม ต้องเผชิญกับเรื่องราวมากมาย

Comments

HRT_SL29
7 months ago
เราไม่รู้ว่าเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่เราเป็นกำลังใจให้นะ อย่าท้อเด็ดขาด เราเชื่อว่าวันหนึ่งเธอจะได้ออกจากห้องมาเที่ยวในที่ที่ตัวเองชอบหรืออยากไป การออกจากห้องของเธอจะไม่ใช่แค่การไปหาหมอ บนโลกใบนี้ยังมีเรื่องดีๆอีกเยอะเยอะเลยนะให้เธอได้ลองผิดลองถูก ใช้ชีวิตให้สนุกไปกับมัน ยังมีที่สวยๆให้เธอลองไปเที่ยว ยังมีอาหารอร่อยๆให้เธอลองไปกิน และยังมีคนดีๆให้เธอได้ลองพูดคุยทำความรู้จัก เราไม่อยากให้เธอสนใจคำพูดใคร ไม่มีใครรู้ว่าเธอเจออะไรมานอกจากตัวเธอเอง เราเคยได้ยินมาว่าถ้าเราหลุดจากมันไม่ได้ เราก็ต้องมีความสุขกับมันให้ได้ เราอยากให้เธอลองหาความสุขที่เริ่มได้จากตัวเธอเองก่อน สู้ๆนะ ✌🏻
Reply