นิทานก่อนนอน 21
ชาวประมงออกหาปลา นกเพนกวินก็ว่ายน้ำมาหา

นกเพนกวิน "มีไรให้เราช่วยไหม"

ชาวประมง "น้ำใกล้หมดละ คาบกระติกไปเติมน้ำมาให้หน่อย"

ชาวประมงก็ยื่นกระติกให้นกเพนวินคาบและว่ายออกไป

ชาวประมง "สังคมนี้มีแต่คนมาให้ความช่วยเหลืองี้ จะมีไม๊ที่จะมาขอความช่วยเหลือกัน"

ปลาก็กระโดดขึ้นเรือชาวประมง

ปลา "ไม่ต้องตกให้เสียเวลาหรอกหนา เดี๋ยวพวกเราจะกระโดดขึ้นเรือมาให้ท่านเรียบร้อยเลย"

ชาวประมง "พวกเจ้าแย่มากนะ เราถึงกับต้องออกเรือมา ทำไมไม่กระโดดมาบ้านเราให้เสร็จสรรพเลย"

ปลา "แบบตื่นนอนมาก็มีปลาพร้อมส่งขายอยู่หน้าบ้านเรียบร้อยเลยไรงั้น"

ชาวประมง "ใช่แล้วถ้าคนรับซื้อมาเอาไปเลยแล้ววางเงินไว้เสร็จสรรพเลยมันก็สมควรเป็นงี้ไม่ใช่เหรอ"

ปลา "ใช่เลย จริง ๆ ที่เมืองยูมูผูก็เป็นงี้นะ ก็แปลกใจทำไมที่นี่ไม่ทำงี้กัน"

ชาวประมงเลยตัดสินใจไปอยู่เมืองยูมูผูแทน ซึ่งอยู่อีกซีกโลกเลยทีเดียว

ชาวประมง "เค เราตื่นขึ้นมาหวังว่าจะมีปลาอยู่หน้าบ้านนะ"

ปลา "จะมีได้ไง คนซื้อก็ซื้อและโอนเงินเข้าบัญชีธนาคารท่านเรียบร้อยเลยน่ะ"

ชาวประมง "เฮ้อ แทนที่จะมีเป็นของที่เราต้องการซื้อวางอยู่หน้าบ้านเลยเนี่ย ที่นี่ก็ยังไม่สมบูรณ์อยู่ดี"

ปลา "โลกยังต้องพัฒนาต่อไป"

อีก 30 ปีต่อมาโลกก็พัฒนาเป็นอย่างที่ว่าแล้ว เช้าวันนึงเพนกวินก็เอาน้ำมาให้

เพนกวิน "หาตั้งนาน สุดท้ายมาอยู่อีกซีกโลก เราเติมน้ำให้ท่านเรียบร้อยแล้ว"

ชาวประมง "มิน่า ทำไมรู้สึกกระหายน้ำมาตั้งนานกว่า 30 ปี ที่แท้ยังไม่ได้กินน้ำนั่นเอง"

เพนกวิน "ความผิดเราเอง ท่านจงรับหัวเราไปเป็นการไถ่โทษเถอะ"

เพนกวินก็กระโดดหัวฟาดพื้นคอหัก

ชาวประมง "คอไม่หลุดสุดท้ายเราก็ต้องหาไรมาตัดคอเองอยู่ดีเฮ้อ"

เพนกวิน "รอซักพัก เดี๋ยวมีคนมาจัดการให้เอง และจะเอาหัวไปติดยังผนังที่ ๆ ท่านต้องการ"

ชาวประมง "สมเป็น 30 ปีต่อมาจริง ๆ"
SHARE
Writer
mavhod
inw
ตามนั้น

Comments