คนใจร้ายในความคิดมาก
บางทีเราก็เคยคิดนะว่าใจเขาทำด้วยอะไร ทำไมถึงไม่คิดถึงใจเราบ้าง ทั้งๆที่เราชอบเขามากเพราะความใจดีแท้ๆ คนใจดีขนาดนั้นใจร้ายขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ?  

most people never get out of the friend zone
       ตอน ม.ต้น เราเพิ่งย้ายจากโรงเรียนเอกชนที่ไม่มีใครพูดหยาบ ไม่ขายน้ำอัดลม และขายขนมหวานเฉพาะวันพฤหัสตอนเย็น มาเป็นโรงเรียนรัฐบาลแถวบ้าน ที่เราได้ค่าขนมเพิ่มอีกยี่สิบบาทและของกินเลือกได้ไม่จำกัด เราเข้ากับเพื่อนไม่ได้เลยและโดนล้ออยู่บ่อยๆ แต่ก็มีเขาหนึ่งคนแหละที่มาคุยเล่นกับเราประจำ ว่่่่่่่่าคนอื่นแทนเราตอนโดนล้อ ลบกระดาษที่เด็็กในห้องเขียนล้อเราแล้วมาฟ้องจังๆว่าใครเขียนแถมทำหน้าโมโหแล้วบอกว่า "แบบนี้ยัััััััััังจะคบอีกเหรอ?!" ..... เป็นคนใจดีนะ


เราชอบคนใจดี

เราไม่เคยบอกเขาว่าเราชอบ เพราะเรารู้ว่าเขาชอบเพื่อนผู้หญิงอีกคนในห้อง ชอบมาก เปิดเผยเพื่อนรู้ทั้งห้อง แต่เขาก็ยังใจดีอยู่เสมอ โทรมาคุยเป็นชั่วโมง ร้องเพลงให้ฟัง ให้ตุ๊กตาหมาตัวใหญ่เป็นของขวัญปีใหม่  .... แต่เขาก็ยังบอกว่าชอบเพื่อนผู้หญิงคนนั้นเสมอ 


พอวันเรียนวันสุดท้ายของม.ต้น ห้องเราวิ่งไปกลางสนามบอล ไปอ่อกันอยู่หน้าอัฒจันทร์ บางคนก็ขึ้นไปตะโกนว่ารักเพื่อนแค่ไหน บ้างก็บอกเจอกันใหม่ม.ปลายนะ บ้างก็สารภาพรัก... เขาเดินมาใกล้ จบไหล่เรา แล้วถามว่า "ขึ้นไปดีไหมอ่ะ จะไปบอกเขาอีกรอบว่าเราชอบ"  ใจเรากระตุกไปหนึ่งจังหวะ แล้วหันไปยิ้ม ตบไหล่เขาแล้วดันไปข้างหน้า "เอาเลยแก.."  เรายืนฟังเขาบอกชอบเพื่อนผู้หญิงคนนั้นอีกรอบ คราวนี้มีเสริมด้วยการบอกว่าจะชอบตลอดไป.... จุกเลย เราเดินออกมาน้ำตาหยด 

ละครดีดีนี้เอง ถ้าชอบขนาดนั้นน่าจะเอาเวลาที่มาอยู่ด้วยกันไปตามจีบเพิ่มขึ้นนะ...

เราพยายามตัดใจ... จนจะจบม.ปลาย  เขาที่่่่่่่ตอนนั้นอยู่ห้องอื่นไปแล้ว ก็เดินเข้ามาทักตรงทางเดินเชืื่อมตึก คุยกันสองสามคำจู่ๆเราก็โพล่งออกไป ว่าชอบ ชอบมานานแล้ว เขามองนิ่งแล้วยิ้มแล้วบอกว่่่่่ารู้ รู้้้้้้มานานแล้ว 
โห... ไอ้คนใจร้าย ถ้ารู้แล้วจะมาให้ความหวังทำไมกัน! ตอนนี้ถึงไม่ได้ชอบขนาดนั้นแล้วก็ยังเจ็บเว้ยยย

โห ผิดหวังวะ คนใจดีตอนนั้นทำกันแบบนี้ เราคิดว่าเขานิสัยผู้ชาย เจ้าชู้แน่ๆ ทำไมต้องให้ความหวัง รู้ก็บอกสิ จะได้ตัดใจเลย ไม่แอบชอบนานเป็นปีปีแบบนี้หรอก 

8 ผ่านไป 

เราจบมหาลัย ทำงาน ไม่ได้เจออีกเลย แต่ภาพตอนที่เขาเดินขึ้น อัฒจันทร์ไปสารภาพรักยังติดตาฝังใจ  อยู่ดีดีเพื่อนเก่าก็ส่งรูปมา ถามว่าจำได้ไหม เนี้ยกลายเป็นนักดนตรีอยู่ร้านแถวบ้าน... โธ่ จำได้สิ...ทำไมจะจำไม่ได้  เราเฉยๆใส่เพื่อน เออๆอ่อๆ ให้จบๆ แล้วเขาก็แอดเฟสมาคืนนั้น... เรากดรับ ไม่ได้คุยหรอก แค่อยากเข้าไปส่อง... มีแฟนแล้วนิ ผมยาวเชียวนะ แต่ก็ยังดูใจดี...


พอแก่ปูนนี้ก็ได้มาคิด ว่าตอนนั้นน่ะ ก็คงเป็นความใจดีจริงๆนั้นแหละ เราเข้ากับเพื่อนไม่ได้ก็อุตส่าห์คุยด้วย ค่อยเตือนนู่นนี้ ช่วยตั้งเยอะ อย่างน้อยก็ไม่เหงา  จริงๆแล้วถ้าเขาพูดออกมาเลยตอนนั่นเลยว่ารู้ว่าเราชอบ แล้วจะเป็นยังไงละ? เขาไม่ได้ชอบเรานิ... ก็คงเข้าหน้าไม่ติด เราก็คงอึดอัด พอมาคิดๆดู เพื่อนผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาเคยชอบนักหนา จีบมาตั้งสามปี ค่อนข้างใจร้ายกับเขาเชียวแหละ ทั้งเย็นชา พูดไม่ไว้หน้า กะเอาให้เจ็บๆ .... เขาเสียใจแหละ ทำไมเราจะไม่รู้ ก็ค่อยฟังอยู่บ่อยๆ  ถ้ามีคนที่มาชอบเขาบ้าง คนใจดีแบบเขาคงรู้แหละว่ามันเสียใจแค่ไหนถ้าโน้นปฏิเสธ ยิ่งกับเราที่เข้าสังคมแทบไม่เป็นแล้วมีเขาเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คน... ถ้าคุยไม่ได้อีกก็คงนั่งเป็นไบ้ไปเลย 

ความใจร้ายของเขาตอนนั้น และยังอยู่ในภาพจำเราอีกหลายปี ส่วนใหญ่ๆมันก็เกิดจากความคิดมากของเราเองแหละ น้อยใจที่เขาไม่ได้ชอบเราบ้าง เรื่องจริงๆเขาจะคิดอะไรเราก็ไม่รู้หรอก ตอนนี้ก็ไม่อยากรู้แล้วด้วย  เราก็แค่อยากจะบันทึกภาพคนใจดีตอนแรกที่เข้ามาช่วยลบกระดาษ ทับคนใจร้ายในความคิดมากของเราก็เท่านั้นเอง

SHARE
Writer
BeforeITakeOff
awkward human being
คนธรรมดาที่พยายามจะตั้งตัว ค่อนข้างเงอะงะในชีวิตประจำวัน และพยายามจะมีความฝันใหญ่โตขัดแย้งกับสภาพการเงิน

Comments