ความสัมพันธ์ที่เจ็บอยู่ฝ่ายเดียว
“เเกยังจะรักเขาอยู่อีกหรอวะ”
“อือ”
“นี่มันก็นานมากแล้วนะ เเกไม่คิดจะทำอะไรเลย?”
“คิด”
“เเต่ไม่ทำ?”
“ป่าว ทำไม่ได้”


เคยรักใครสักคนเเล้วทำอะไรไม่ได้เลยมั้ย
จะว่าไปมันก็ดูไร้สาระ
เเต่เอาเข้าจริงๆ 
เมื่อเธอรักใครสักคน 
เธอมักจะไม่เผื่อใจไว้เลยเเม้เเต่น้อย

ไม่ร้องไห้นะ ไม่ร้อง
เลิกอ่อนแอได้เเล้วนะ รู้มั้ย?
เธอจะเลิกรักใครก็ได้
เเต่เธอห้ามเลิกรักตัวเองเด็ดขาดนะ!

เธอรู้มั้ย
เธอทุกคนที่อ่าน
เรารู้นะว่าเหนื่อย
ท้อ 
พยายามที่สุดเเล้ว
ไม่เป็นไรนะ 
ทุกคนต่างก็เคยผิดพลาดกันทั้งนั้น

หากไม่มีใครรักเธอ
เราขอเป็นตัวเเทนรักเธอเองนะ 
อย่าร้องเลย

ตั้งเเต่ห้าขวบ 
เราเดินทางผิดพลาดมาทั้งชีวิต
โดนกลั่นเเกล้งจากผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเมียน้อย
ไม่เคยกอดพ่อแม้เเต่น้อย
เมื่อต้องรู้ว่าพ่อเปลี่ยนไป

เราพยายามเข้มเเข็งที่สุดเเล้ว
เเล้วปู่ย่าก็ตายจากไป
เเม้เเต่เเม่เอง ก็อ่อนเเอเเก่ลงทุกวันๆ
เราเริ่มต้องการกำลังใจมากขึ้น 
เรากอดตัวเองทุกครั้งเมื่อเจอเรื่องที่เเย่

เเกไหวไหม 
เราไหว เเต่พ่อเราไม่ไหวแล้ว
พ่อ ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ดูเเล
เปลี่ยนจากเราไปทั้งชีวิต
เด็กน้อยวัยห้าขวบ 
ที่ต้องมาเห็นเเม่ทุกข์ทรมาน โดนกลั่นแกล้ง
เพราะผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงสวย นั่นเเหละใครๆก็ต้องการ
เเต่นั่นมันทำให้เราเปลี่ยนความคิดไปทั้งชีวิต
เธอทำร้ายเเม่ 
เเม่ผู้ขึ้นชื่อว่าผู้ให้กำเหนิด
สองมือก้มกราบลงที่เท้าพ่อ
พ่อจ๋า อย่าทำร้ายเเม่หนูเลย
เด็กน้อยน้ำตาไหลลงอ่ามทั่วหน้า
พยายามสุดฤทธิ์ที่จะทำให้พ่อไม่โมโหไปมากกว่านี้
เเม่เอ๋ย เเม่จ๋า
เเม่อย่าร้องไห้เลย
เเม่เจ็บตรงไหน
อ่อนเเอเหลือเกิน เด็กน้อยช่างอ่อนเเอเหลือเกิน

มันนานมากนะกว่าที่จะผ่านช่วงนั้นมาได้
พอผ่านมาได้
ก็จำความไม่ได้ ว่าพ่อเราหน้าตาเป็นยังไง
เด็กน้อยเริ่มเติบโตขึ้นมาเรื่อยๆ
ยิ่งกลายเป็นคนนิ่งขึ้น
เเต่ผู้หญิงคนนั้น
ยังรอคอยวันที่จะทำลายเราตลอดมา

เก่งจังที่ผ่านมันมาได้
เราพูดอย่างงี้ทุกวัน
ยิ้มให้กับมันเมื่อเจอเวลาที่เเย่
ขอร้อง
อย่าอ่อนข้อให้กับตัวเองเลยนะ

เวลาผ่านมาเรื่อยๆ
สิบสองปีเธอยิ่งทำลายชีวิตครอบครัวเราอีก
เธอทำไฟไหม้บ้าน
เธอจับแม่ลงป่าช้า
รวมถึงเอาเเม่ให้ตาย
เด็กน้อยโทษตัวเองเเล้วโทษตัวเองอีก 
สงสารเเม่ทุกครั้งที่ต้องมาเจอผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ เป็นคนเเบบนี้

เมื่อเติบโตขึ้นอีกระยะ
ก็ไม่รู้จักกับคำว่าเด็กน้อยอีกต่อไป
เธอโตขึ้น พร้อมกับคำว่าเจ็บปวด
แต่นั่นก็ไม่เสมอไป
บางอย่างมันก็สอนเธอได้มากเหมือนกัน

เธอได้เรียนรู้กับคำว่าการรักใครคนหนึ่ง
ความรักที่เป็นสีชมพูหมองหม่น
มันไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขหรอก
ส่วนมากเธอมักจะเจ็บซะมากกว่า
หกปีแล้ว ที่เเอบชอบ

จะว่าไปเราก็ซวยไปหมดทุกอย่าง
เเม้กระทั่งชอบใคร ใครเขาก็ยังไม่ชอบกลับ
เขาไม่อยากเปิดใจให้เราเเม้เเต่น้อย
เเล้วเธอจะมาโทษเขาไม่ได้นะ
เธอต้องโทษตัวเองต่างหาก
รู้สึกเอง
เจ็บเอง
ก็ต้องรับผิดชอบเอง

เขาจะรู้มั้ยว่าเขาเป็นที่พึ่งของจิตใจเรา
ไม่หรอก
เขาไม่อยากรู้
เขาเคยบอกกับเราว่า
การที่เราเป็นโรคซึมเศร้ามันน่ากลัว
เเต่นั่นมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกรักน้อยลงไปเลย

หากเลือกจะรัก
ขอรักทุกอย่างที่เป็นเธอ
ขอรักความผิดพลาดของเธอ
ขอรักความเจ็บปวดของเธอ
คนซื่อสัตย์อย่างเราสุดท้ายก็ต้องจบลง
ด้วยความเจ็บปวด
จริงหรอ?

เราหวังเสมอว่าเเผลที่อยู่ในใจ
สักวันมันจะต้องได้รับการเยียวยาให้หาย
ไม่จำเป็นต้องพึ่งหมอ พึ่งพระ
เราเชื่อว่าเธอจะเป็นคนดึงมันขึ้นมาได้
เเม้เธอไม่เห็นความพยายามนั้น
เราจะดึงมันขึ้นมาด้วยตัวเราเอง

ความพยายามของเราก็เหมือนบ้านหลังหนึ่ง หากได้เธอมาช่วยสร้างมันก็จะสำเร็จได้













SHARE
Writer
Roseapplec
Writer
Hey guys thx for support me ,I extremely love you ❤️ You can follow me IG: Pnkjs_cp

Comments