ก่อน....
อยากขออะไรก่อนไหม?

ชายคนหนึ่งเอ่ยกับฉัน
สิ่งสุดท้ายที่อยากได้มากที่สุด?
เขาเอ่ยซ้ำ

ดวงตาเหม่อลอยของฉันพาสติลอยไปไกล

นั่นสินะ อยากได้อะไรกันนะ?

ได้ไปคุยกับไอดอลที่ชอบ?

ไปสบตาคุณที่นั่งตรงข้าม?

นอนฟังเพลง?

เขียนข้อความถึงคุณ?

วาดรูป?

จะอะไรก็ทำมาแล้ว...

สิ่งที่อยากได้? นั่นสินะ

นั่งดื่มกาแฟสักถ้วย?

นอนลอยคอในทะเล?

อะไรดีล่ะ?

สิ่งเดียวที่ค้างอยู่ในใจ?
เขาเอ่ยขึ้นมาอีก

นั่นสินะ.....

สิ่งที่ไม่ว่ายังไงก็อยากให้มันเกิดขึ้นก่อน......

ก่อน......
ก่อนที่จะตาย....
เขามองฉันด้วยความอารีย์ ฉันสบตาเขาด้วยแววตาเหนื่อยล้า

คำสุดท้ายเอ่ยพร้อมคำอำลา
การถูกใครสักคนจดจำไปชั่วชีวิตของเขา
ฉันเอ่ยพลางมองตาเขา สิ่งที่ปรากฎมีเพียงรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าเพียงเท่านั้น

จะได้มันไหมนะ? ฉันคิด

อาจจะยากเกินไปหากขอให้ใครสักคนช่วยจดจำฉัน

คงยากเกินไปหากอยากเป็นที่จดจำ

ฉันเคยพยายามแล้ว แต่สุดท้ายก็สูญเปล่า

ฉันท้อแท้และอ่อนล้าเกินกว่าจะพยายามแล้ว

พรุ่งนี้ก็ยังคงเหมือนเช่นเคย
ฉันเอ่ยพร้อมเดินนำชายผู้นั้นไป

ใช่ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน พระอาทิตย์ก็ยังคงขึ้นทิศตะวันออกเสมอ

และมันจะเป็นเช่นนี้ตลอดกาล
พรุ่งนี้ฝนอาจตก
เขากล่าว 
แต่สุดท้ายดวงอาทิตย์ก็ยังคงอยู่ทิศเดิม
ฉันเอ่ย
แต่...ผู้คนต่างจดจำในสิ่งที่ธรรมดา
เขากล่าวพลางหัวเราะ

อาจจะจริง หากเพียงแต่ฉันผู้แปรปรวนยิ่งกว่าสภาพอากาศนั้นคงไม่ใช่

พรุ่งนี้เมฆจะมีรูปร่างเช่นไรนะ?
เขาเอ่ยถาม

ไม่รู้สิ....เพราะเมฆไม่เคยคงสภาพเดิม
แต่ฟ้ายังคงเหมือนเช่นเคย งดงามไม่เปลี่ยนแปลง
เขากล่าวพลางก้มมามองฉัน

อาจจะใช่ แต่ฉันไม่ได้งดงามเช่นนั้น
มนุษย์นี่ประหลาด
เขาหัวเราะ พลางยกมือหนาๆ ลูบผมฉันอย่างอ่อนโยน

คงจริง
ฉันตอบ

แต่...เราต่างจดจำตัวตนของตัวเองได้
เขาเอ่ย

แต่...ฉันอยากให้...คนที่อยู่รอบตัวฉัน....ได้จดจำฉัน....
ไม่มีใครลืมเธอ เธอจะอยู่ในใจตลอดไปแม้เขาไม่เอ่ยถึง
เขากล่าว

ไม่รู้ว่ามันจะจริงหรือไม่นั้น แต่เขาก็ส่งยิ้มพร้อมยืนมองฉันที่ก้าวเดินไปอีกทาง
เราจะจดจำคุณตลอดไป
ไออุ่นจากแสงแดดสาดส่องร่างโปร่งใส เสียงนกร่ำร้องเอ่ยคำลา พาสายลมเย็นพัดส่งร่างที่เริ่มเลือนหาย

คุณจะอยู่ในใจเราเสมอ และตลอดไป
ไม่รู้ว่าตลอดไปจะมีจริงไหม? แต่ถ้าเอ่ยมาจากปากคุณแล้ว ฉันก็มักจะหลงเชื่อว่ามันจะเป็นจริงเสมอ

SHARE
Writer
Petoosan
Petoosan
Depression

Comments