P'buddy : pt.20
                             ending



 
และฉันจะรักเธอตลอดไป...
lyrics : ที่รัก ♫
#tlbb



เคยรู้สึกว่าในชีวิตนี้คงจะรักใครไม่ได้อีกมั้ย?

ไม่ใช่เพราะเข็ดหลาบกับความรัก ไม่ใช่เพราะหัวใจด้านชาและบอบช้ำ หากแต่เป็นเพราะไม่เหลือความรักที่จะมอบให้ใครได้อีก 

ก็ความรักที่ผมมี ผมมอบให้คนตรงหน้าไปทั้งหมดแล้ว
ให้ไปจนไม่เหลือความรักจะไปมอบให้ใครได้อีก
นอกจากเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ข้างกาย

'แบมหมูของผม'

"พี่ทะเลอ้าปากเร็วคับ อ้าม" ริมฝีปากจิ้มลิ้มเจื้อยแจ้วอย่างสดใสพาลให้หัวใจของทะเลเต้นตึกตัก

แบมบูช้อนดวงตากลมโตวาววับจ้องมองมาอย่างขี้อ้อน มือเล็กๆ ที่ถือแซนวิชชิ้นโตอยู่จ่อชิดที่ริมฝีปากของแฟนรุ่นพี่

"อ้าม...เก่งมากกก" เอ่ยชื่นชมแฟนตัวโตเมื่อทะเลอ้าปากงับแซนวิชที่เจ้าตัวลุกขึ้นมาทำตั้งแต่เช้าตรู่เข้าไปคำโต สองมือเล็กตบแปะๆ อย่างชอบอกชอบใจที่เห็นแฟนของตัวเองเชื่อฟังกันอย่างดี 

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่แสนจะธรรมดา แต่จะไม่ธรรมดาและออกจะพิเศษใส่ไข่หน่อยๆ ตรงที่เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ทะเลเลือกจะมาคลุกอยู่กับแฟนเด็กทั้งวี่ทั้งวัน

อย่างวันนี้เขาก็ชวนแบมออกมาเติมความหวานด้วยการออกมาปิคนิกในสวนสาธารณะไม่ไกลจากคอนโดคนตัวเล็กนัก

เพียงแค่เขาเอ่ยชวนเท่านั้น เจ้าตัวเล็กนี่ก็ตื่นเต้นเสียยกใหญ่ วิ่งวุ่นเตรียมของเยอะแยะมากมาย ตั้งแต่ผ้าปูนั่ง อาหาร ผลไม้ ขนมต่างๆ นานา ไปจนถึงลิสต์เพลงที่จะเปิดฟังด้วยกัน

น่าเอ็นดูจริงๆ ว่ะ

ในขณะที่เขาเตรียมของมาเพียงแค่สองสามอย่างเท่านั้น ไม่ใช่ว่าไม่ใส่ใจแฟนตัวเล็กนะ แต่เขาก็เป็นคนแบบนี้แหล่ะ ง่ายๆ ไม่ยุ่งยาก เลยเตรียมของมาแค่

กีตาร์ตัวเก่ง

คนข้างกายคนโปรด

แล้วก็ความรักที่เตรียมไว้ให้แบมบูก็เท่านั้นเอง

บ้าจริง นี่เขากลายเป็นคนพูดจาหวานเลี่ยนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ 

อ่อ สงสัยจะตั้งแต่ได้แบมบูมาเป็นแฟน :-)

ปากจิ้มลิ้มของเจ้าตัวเล็กขยับมุบมิบเคี้ยวแซนวิชตุ้ยๆ อย่างน่าเอ็นดู แก้มขาวๆ ที่ป่องอยู่แล้วยิ่งป่องขึ้นไปอีกเมื่อเจ้าตัวเก็บกักอาหารไว้ในปาก สองมือเล็กยกขึ้นมาจับชิ้นแซนวิชไว้แน่น ตั้งหน้าตั้งตางับขนมปังเข้าปากเหมือนลืมไปแล้วว่าจริงๆ แซนวิชชิ้นนี้แบมบูตั้งใจจะหยิบขึ้นมาป้อนให้ทะเลกิน

"หึ" ทะเลหลุดส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ ในความน่ารักน่าเอ็นดูของแบมหมูของเขา

แต่เจ้าตัวเล็กนี่สิ หันหน้ามองกันขวับพร้อมหรี่ตากลมโตลงอย่างจับผิด

"หัวเราะอะไรอ่า แบมกินเลอะเทอะหรอคับ"

คนโตกว่าส่ายหน้าช้าๆ พลางยกมือขึ้นใช้นิ้วโป้งสากลูบแก้มนวลอย่างเบามือ

"แล้วหัวเราะอะไรคับ" เอียงคอถาม มองเขาตาแป๋วย่นจมูกหน่อยๆ เพิ่มความน่าหมั่นเขี้ยวไปอีก

"หัวเราะเด็กแถวนี้ เด็กอ้วนบอกว่าจะป้อนแซนวิชพี่ แต่กินเองจนจะหมดชิ้นแล้วเนี่ย" พูดตอบน้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบที่ไม่เคยมีใครได้ยิน 

น้ำเสียงที่เขาเก็บไว้ใช้กับแบมบูคนเดียวเท่านั้น 

มือหนายกขึ้นมาลูบผมนิ่มเบาๆ ด้วยความเคยชิน

เอ็นดูน้องมากแค่ไหนก็ดูเอาละกัน

"ง่า แบมลืมตัว" 

แบมบูยู่ปากจิ้มลิ้มตามนิสัยคนขี้อ้อน หัวทุยซบลงที่ไหล่กว้างของแฟนตัวโตถูไถไปมาเบาๆ มือน้อยยื่นแซนวิชที่เหลือให้คนพี่กินซึ่งทะเลก็เชื่อฟังน้องอย่างดี

เขาก้มหน้าลงงับชิ้นแซนวิชในมือของคนตัวเล็ก ไม่วายใช้ฟันซี่คมแกล้งขบงับเบาๆ ที่มือนุ่มนิ่มของน้องจนแบมครางฮือออกมา

"งื้อ อย่ากัดแบมซี่" 

คนตัวเล็กว่าพลางพยายามดึงมือที่โดนกอบกุมไว้ออกเพราะพี่ทะเลเอาแต่ใช้ฟันไล่ขบงับเบาๆ จนรู้สึกจักจี้ไปหมด

เมื่อได้แกล้งน้องจนหนำใจ ทะเลก็เปลี่ยนเป็นทาบริมฝีปากอุ่นร้อนไปทั่วทั้งฝ่ามือนุ่มแทน ไล่ทาบริมฝีปากอุ่นไปตามปลายนิ้วเรียวทั้งห้า หลังมือนุ่มๆ ไปจนถึงข้อมือขาวจัด

"หวานจังเรา" 

หลุดเอ่ยชื่นชมในความหอมหวานของน้องอย่างที่ชอบทำ ใครๆ ก็รู้ว่าทะเลหลงใหลในตัวแบมบูมาแค่ไหน

"พี่ทะเลอ่ะ พอได้แล่ว"

อะไรๆ ก็ตามใจน้อง เนี่ย พอเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มงอแง ทะเลเลก็รีบผละริมฝีปากออกมา เปลี่ยนเป็นค่อยๆ สอดประสานมือน้องแน่นแทน กอบกุมมือเล็กที่กำหัวใจของเขาไว้ด้วยความหวงแหน

น้องเป็นสายลมเอื่อยที่โอบกอดให้เขารู้สึกเย็นใจ

เป็นผืนหญ้านุ่มให้เขาทิ้งตัวลงนอนยามที่เหนื่อยล้า

เป็นท้องฟ้าให้เขาคอยแหงนหน้ามองเพื่อชื่นชมความสวยงาม

เป็นดวงอาทิตย์เพียงดวงเดียวที่จะให้ความอบอุ่นแก่เขาได้

เขาเหลือบตามองใบหน้าจิ้มลิ้มของคนข้างกาย

ใบหน้าน่ารักทอดสายตามองไปยังสนามหญ้าเขียวขจี ต้นหญ้าอ่อนปลิวไหวไปตามแรงลม ริมฝีปากบางยกยิ้มน้อยๆ ให้กับสายลมและท้องฟ้า 

น้องยิ้มชื่นชมความสวยงามของธรรมชาติรอบตัว

แต่เขากลับยิ้มชื่นชมความสวยงามของน้องแทน

แสงแดดอ่อนๆ ที่กระทบใบหน้าน่ารักยิ่งทำให้คนตรงหน้าของเขาดูสวยยิ่งกว่าใครๆ สวยจนเสมือนไม่มีอยู่จริง พวงแก้มขาวจัดขึ้นสีแดงเลือดฝาด ผิวขาวจัดของน้องใสจนเห็นเส้นเลือดข้างใน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนปลิวไสวยามที่สายลมพัดผ่านมา

"ฟังเพลงกันมั้ยครับ" 

เขากระชับมือที่กอบกุมกันไว้อยู่ให้แน่นขึ้น วางมือเล็กของน้องบนหน้าขาของเขา

"อื้อๆ แบมทำลิสต์เพลงมาด้วยคับ เลือกแต่เพลงที่ทะเลชอบเลยนะ"

แต่คนตัวโตกลับส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ

"พี่เล่นกีตาร์ให้ฟังแทนดีมั้ย"

"เอาๆ แบมอยากฟังพี่ทะเลเล่นกีตาร์คับ"

หัวกลมผงกขึ้นลงดุ้กดิ้ก แย้มยิ้มออกมากว้างอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ตากลมโตหยีจนเกือบจะเป็นเส้นตรง แก้มกลมฟูขึ้นจนเป็นก้อนล่อให้คนตัวสูงก้มลงฝังจมูกไปฟอดใหญ่

"เราอยากฟังเพลงอะไรครับ หืม"

ทะเลเอียงใบหน้าถามน้อง ปากก็พร่ำพรมจูบไปตามหลังมือขาวอีกรอบ

"เพลงอะไรดีอ่า พี่ทะเลอยากร้องเพลงอะไรคับ"

"พี่ตามใจเรา"

ผละออกมาตอบน้องได้ครู่เดียวก็ก้มลงฉกชิมความหอมหวานที่เนื้อเนียนอีกครั้ง

"งืื้อ แบมไม่รู้ เอาเพลงที่พี่ทะเลอยากร้องอ่า"

"ไม่มีเพลงที่อยากร้อง"

"..."

"มีแต่เพลงที่อยากให้เราฟัง"

"งุ้ย เพลงอะไรอ่า" แบมบูก้มหน้าลงกลั้นอมยิ้มเขิน
เพลงที่อยากให้ฟังอะไรกัน ทำไมรู้สึกเหมือนโดนบอกรักเลยล่ะ

คนตัวสูงลอบอมยิ้มกับตัวเองเมื่อเห็นคนตัวเล็กของเขาแก้มแดง ปากเล็กมุบมิบๆ เหมือนกำลังบ่นอะไรเขาอยู่ ก่อนจะผละมือที่กอบกุมกันไว้ออก เคลื่อนไปจรดปลายนิ้วเรียวลงกับสายกีตาร์ที่เขาอุส่าแบกมาด้วย

ทะเลเริ่มบรรเลงเพลงที่กลั่นออกมาจากใจ ส่งทำนองเพลงรักให้ดังคลอไปกับสายลมที่โอบกอดเราทั้งสอง
"ที่ตรงนี้นั้นมีแต่ความรัก ตั้งแต่วันที่เธอเข้ามา ที่ตรงนี้นั้นไม่เหงา ไม่ต้องมีน้ำตา เมื่อฉันได้พบเธอก็เปลี่ยนไป"
เสียงทุ้มๆ ที่ลอยมากับสายลมไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กแก้มร้อนได้เท่ากับสายตาคมที่จ้องมองมา

ดวงตาที่จ้องลึกเข้ามาราวกับต้องการจะส่งต่อทุกความรู้สึกข้างใน 

พี่ทะเลส่งความรู้สึกมาพร้อมกับสายลมและเสียงเพลง
"เธอทำให้โลกสวยงามกว่าในวันนั้น เธอเปลี่ยนแปลงฉันมากมาย"

แบมบูหลุบตาต่ำลง หลบสายตาหวานเยิ้มของแฟนตัวเอง กัดริมฝีปากล่างแน่นอย่างประหม่า พวงแก้มกลมขาวนวลขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อแฟนตัวสูงร้องเพลงไป อมยิ้มไป จ้องหน้าเขาไป

ฮื่อ ร้อนไปหมดแล้วนะ ทำไมพี่ทะเลชอบทำให้แบมมแก้มร้อนอยู่เรื่อยเลย

แต่มีเหรอที่คนแบบทะเลจะหยุด ยิ่งแฟนตัวเล็กของเขาเขิน เขาก็ยิ่งส่งสายตาหวานๆ มองมา

เขาอยากให้น้องเขิน ให้แก้มขาวนี่เปลี่ยนสี ให้ปากจิ้มลิ้มกลั้นยิ้ม

"เธอทำให้หัวใจเข้าใจความหมาย คำว่ารักที่แท้เป็นเช่นไร เมื่อได้รัก รักเธอถึงเข้าใจคำคำนี้"

ทะเลยังคงฮัมเพลงคลอไปเสียงสายลมพัด ขับทำนองเพลง เอื้อนเอ่ยคำรักให้สุดที่รักของเขาได้รับฟัง

"จะรักเธอไปจนตาย ทั้งหัวใจให้เธอไปหมดแล้ว ที่รักเธอคือดวงใจของฉัน"

"งื้อ พี่ทะเล"

ก็แค่เพลงรักธรรมดาๆ ที่แบมบูเคยได้ฟังมาเป็นร้อยครั้ง แต่ทำไมถึงใจเต้นระส่ำ มีความสุขจนกลั้นยิ้มแทบไม่ได้เพียงเพราะคนที่ร้องเพลงนี้คือพี่ทะเล 

ทะเลที่คอยมอบความรักให้เขามาตลอดไม่เคยเปลี่ยน 

ทะเลที่คอยเฝ้ามองเด็กตัวเล็กๆ แบบเขาไม่เคยคลาดสายตา

ทะเลที่คอยโอบอุ้มให้แบมบูล่องลอยอยู่บนผืนน้ำแห่งความสุขอย่างที่เขาไม่เคยคิดจินตนาการมาก่อน

ริมฝีปากจิ้มลิ้มจึงเปล่งเสียงหวานๆ ฮัมเพลงออกมาคลอไปเสียงกีตาร์นุ่มๆ และเสียงทุ้มๆ ของทะเลเมื่อบทเพลงดำเนินมาถึงท่อนฮุค

"ที่รัก เธอคือดวงใจของฉัน"

เสียงของเราสองสอดประสานกัน ดวงตาทั้งสองคู่ตราตรึงกันและกันไว้ ใจทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่งเดียว 

ต่างคนต่างมอบรอยยิ้มให้กันเมื่อความรักที่อีกฝ่ายส่งมาซึบซับเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

"จะรักเธอไปนานนานจนรักใครไม่ได้..."

ขอบคุณความบังเอิญที่ทำให้เราได้มาพบกัน

ขอบคุณโชคชะตาที่นำพาให้เราได้ชิดใกล้

ขอบคุณความรักที่ผลิบานที่ทำให้เราสองคนได้เคียงข้างกันในวันนี้

อยากบอกให้ได้เธอรับรู้

"ที่รัก ฉันรักเธอได้ยินมั้ย"

สุดที่รักฉันรักเธอได้ยินมั้ย








joylada : http://www.joylada.com/story/5bd96ec30335b00001b64c97



















SHARE
Writer
springrabbit_
writer,storyteller
part-time writer, full-time MAY

Comments