One night 🌕

                   Officially Yours♡


นิ้วเล็กกดลงบนหน้าจอโทรศัพท์ซ้ำๆ เพื่อพิมพ์ข้อความหาคนที่นอนซมจากพิษไข้อยู่บนห้อง คนที่งอแงบอกว่าอยากกินข้าวผัดฝีมือเมียจนเขาต้องยอมลงมาซื้อวัตถุดิบให้ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ คอนโดเพื่อเอาใจคนป่วย


ขนมปังขมวดคิ้วสวยจนเป็นปม ปากเล็กยู่ออกมาเล็กน้อยตามนิสัยเมื่อเจอเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ คนตัวเล็กเร่งฝีเท้าเดินมาจนถึงหน้าลิฟท์ของคอนโดหรู แล้วจึงกดพิมพ์ข้อความไปหาคนป่วยอีกรอบ แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ

"เป็นอะไรรึป่าวนะ..." เจ้าตัวพึมพัมออกมาเบาๆ เมื่อนึกไปถึงหน้าคนป่วยที่ไม่ตอบไลน์เขามาซักพักเเล้ว 

ใบหน้าน่ารักฉายแววเป็นกังวลออกมาอย่างชัดเจน ขนมปังเป็นเด็กหน้าตาน่ารัก ใครๆ ก็ว่าแบบนั้น คุณแม่ตั้งชื่อเขาว่าขนมปังเพื่อให้คล้องกับชืื่อโดนัทของพี่ชาย 

แต่เหตุผลที่สำคัญไปกว่านั้นเพราะคุณแม่บอกว่าแก้มของปังเหมือนกับก้อนขนมปังอบใหม่ ทั้งนุ่มฟู ทั้งน่าบีบ แถมถ้าเอาจมูกเข้ามาดมใกล้ๆ เจ้าแก้มกลมนี่ก็ทั้งหอมทั้งหวานชวนให้ลิ้มลอง

ขาเรียวก้าวเท้าเข้าไปในลิฟท์หรูพร้อมๆ กับที่โทรศัพท์เครื่องบางในมือแผดเสียงลั่นออกมา

เขาคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา คนที่เขารอให้ตอบข้อความอยู่ 

'พี่ไคล์ของปัง💗'

"ทำไมไม่ตอบไลน์ปังเลยเนี่ย" 

เจ้าตัวเล็กกรอกเสียงใสใส่โทรศัพท์ น้ำเสียงติดออกจะไม่พอใจเล็กน้อยให้คนฟังหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู

"พี่เผลอหลับไปครับ คิดถึงกันขนาดนั้นเลยหรอ"

"มั่วแล่ว ใครจะไปคิดถึงกัน" 

ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่ปากเล็กกลับฉีกยิ้มกว้าง แก้มขาวๆ ยุ้ยๆ ทั้งสองข้างแดงปลั่งแถมยังยกขึ้นมาจนแก้มกลมเป็นก้อนตามชื่อของเจ้าตัว 

ถ้าพี่ไคล์อยู่ตรงนี้แก้มปังต้องโดนฟัดจนช้ำแน่ๆ 

"อยู่ไหนแล้วครับ ยังซื้อของไม่เสร็จอีกหรอ"

"อยู่ในลิฟท์แล้ว จะถึงห้องแล้วคั้บ"

"โอเคครับ รีบมานะ พี่คิดถึง"

"อื้อ...คิดถึงเหมือนกันแหล่ะ" คนตัวเล็กพึมพัมตอบกลับไปเสียงเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน 

ก่อนจะกดวางสายไป ขนมปังแอบได้ยินเสียงพี่ไคล์หัวเราะในลำคอตามแบบที่เจ้าตัวชอบทำ

ถ้าให้เดา...ต้องกำลังทำหน้าเจ้าเล่ห์อยู่แน่ๆ

เมื่อเปิดประตูเข้ามาภายในห้องพักของตัวเอง คนตัวเล็กก็ต้องหยุดยืนอยู่หน้าห้องด้วยความแปลกใจ ภายในห้องพักขนาดใหญ่มืดสนิท ไม่มีไฟแม้เเต่ดวงเดียวเปิดอยู่ 

แปลกจัง...พี่ไคล์ปิดไฟทำไมนะ เจ้าตัวเล็กเอียงคอสงสัยพลางยกมือขาวขึ้นเกาหัวเบาๆ 

"พี่ไคล์ อยู่ไหนคั้บ" ขนมปังวางข้าวของที่พึ่งซื้อมาบนเคาน์เตอร์ครัวไม่ไกลจากประตูนัก ก่อนจะตะโกนเรียกชื่อคนที่ควรจะนอนซมอยู่ในห้อง

เมื่อไม่ได้ยินเสียงทุ้มตอบกลับมา ขาเรียวขาวจึงเดินเข้าไปด้านในห้องเรื่อยๆ มองซ้ายมองขวาอย่างเริ่มเป็นกังวลกลัวว่าคนตัวสูงจะไปนอนล้มพับอยู่ซักที่ในห้อง ขาเรียวเดินไปเรื่อยๆ จนเริ่มมองเห็นแสงไฟสลัวที่ส่องออกมาจากทางระเบียงห้องพัก

"เล่นอะไรเนี่ย..." ปากเล็กพึมพัมออกมาเบาๆก่อนจะต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ระเบียงห้องชั้นที่ยี่สิบถูกประดับประดาไปด้วยดวงไฟดวงเล็กๆ ทั่งทั้งบริเวณ เทียนหอมที่ถูกจุดและวางประดับไว้ทั่วทั้งบนโต๊ะตัวเล็กและบนพื้นส่งกลิ่นหอมละมุนจนเจ้าตัวเล็กทำจมูกฟุดฟิด

ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาสีเข้มของร่างสูงตรงหน้าที่ยืนถือดอกไม้ช่อโตอยู่ ไคล์ส่งยิ้มอ่อนโยนให้คนตัวเล็กของเขา พร้อมกับยื่นมือออกไปข้างหน้าเพื่อให้ขนมปังจับ

ความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากดวงหน้าของร่างสูง ดวงตาคมเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก 

"พี่ไคล์..." เจ้าตัวเล็กเปล่งเสียงเรียกชื่อเขาออกมาแผ่วเบา หน้าตาเลิกลั่กดูสับสนไปหมดจนต้องเป็นเขาเองที่เอื้อมมือไปกุมมือเล็กๆ ของน้องแล้วออกแรงดึงขนมปังให้เดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ เขา

มือก็เล็กแค่นี้เองทำไมถึงกุมหัวใจของเขาไว้ได้อยู่หมัดขนาดนี้นะ

"ขนมปังครับ" ไคล์ใช้เสียงทุ้มละมุนเรียกน้องให้หลุดออกมาจากภวังค์

"อะ อื้อ ว่าไงคั้บ" 

พึ่งจะเริ่มพูดเอง เจ้าตัวเล็กของเขาก็เสียงสั่นซะแล้ว

"อืม เริ่มยังไงดี" ไคล์เกาจมูกโด่งได้รูปของตัวเองอย่างประหม่า

ให้ตายสิ นี่มันตื่นเต้นกว่าตอนพรีเซนต์งานเยอะเลย นี่ขนาดไปนั่งคิดนอนคิดมาเกือบอาทิตย์แล้วนะว่าจะพูดอะไรกับน้องดี

ตัวเขาเองยังเขินขนาดนี้ไม่ต้องพูดถึงคนตัวเล็กของเขาเลย รายนั้นน่ะก้มหน้าแนบแก้มแดงๆ กับอกของเขาไปเรียบร้อยแล้ว

"ตอนพี่เห็นเราครั้งแรก ที่ผับวันนั้นจำได้มั้ย"

"อื้อ จำได้สิคั้บ" 

"พี่ตั้งใจจะพาเราไปส่งบ้าน วันนั้นเราเมามาก เดินโซเซชนคนโน้นทีคนนั้นที ถ้าพี่ไม่เดินเข้าไปหา เราคงไปจบอยู่บนเตียงกับใครก็ไม่รู้ พี่ยอมไม่ได้"

"ง่ะ แต่ปังก็ไปจบบนเตียงอยู่ดีนี่"

"..."

"กับคนนี้"

นิ้วเล็กจิ้มจึ้กๆ ลงบนอกแกร่งเบาๆสองสามทีให้รู้ว่าคนนี้นี่แหล่ะที่เป็นคนพาเขาขึ้นเตียงเอง

"ฮ่าๆ ครับ พี่เองครับ"

"งื้อ"

"ก็ตอนแรกตั้งใจจะพาไปส่งดีๆ นี่แหล่ะครับ คนอะไรดูนุ่มนิ่ม น่าทะนุถนอมได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้"

"..."

"ตอนเห็นเราเลยตั้งใจไว้ว่าจะไม่ทำอะไรรุ่มร่าม จะทะนุถนอมให้ดี รู้สึกอยากดูแล อยากปกป้อง"

"งื้อ"

"แต่พอพาขึ้นรถ เราดันซน ปีนมานั่งตักพี่เฉย ที่ตั้งใจไว้ซะดิบดีพังหมดเลย"

"แง คนบ้า"

"ถ้าเป็นคนอื่นพี่เสร็จตั้งแต่บนรถแล้ว ยั่วกันขนาดนั้น นี่อดทนพากลับมาได้ถึงห้องเลยนะ" 

มือเล็กยกขึ้นมาตีเข้าที่แขนแกร่งอย่างแรงเพื่อระบายความเขินจนคนตัวโตร้องโอดโอยออกมาเหมือนกับว่าเจ็บนักหนา

เมื่อได้แกล้งคนตัวเล็กจนพอใจแล้ว ไคล์ก็เอื้อมมือมาจับกับมือเล็กเข้าไว้อีกครั้ง ตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขารักเพื่อส่งต่อทุกความรู้สึก

"พี่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันเริ่มต้นไม่เหมือนกับคู่อื่นๆ"

"..."

"ทุกอย่างมันดูเกิดขึ้นเร็วไปหมด"

"..."

"แต่ตั้งแต่เจอเรา พี่ไม่อยากเสียเวลาไปแม้แต่วินาทีเดียว อยากอยู่ใกล้ๆ อยากเป็นคนดูแลเรา รู้มั้ยครับ"

"อื้อ" 

ขนมปังบีบมือใหญ่ของคนเป็นพี่เบาๆ เพื่อสื่อให้รู้ว่าทุกความรู้สึกที่คนตรงหน้าพยายามส่งมา ปังรับมันไว้ทั้งหมด

"พี่มีความสุขมากในทุกๆ วันที่ได้อยู่กับเรา"

"..."

"ปังเป็นความสุข ความสบายใจ เป็นความรัก เป็นทุกๆ อย่างของพี่รู้มั้ยครับ"

"รู้แล้ว" เสียงหวานตอบกลับอ้อมแอ้ม

คนตัวเล็กก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย แก้มขาวๆ แดงปลั่งราวกับลูกมะเขือเทศสุก จนไคล์อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นไปลูบแก้มเนียนเบาๆ อย่างรักใคร่

"ปังเป็นทุกอย่างของพี่"

"..."

"พี่ขอเป็นทุกอย่างของเราบ้างได้มั้ยครับ"

"..." สิ้นเสียงทุ้มขนมปังช้อนตาหวานขึ้นมองสบกับดวงตาคมที่มองมาก่อนอยู่แล้ว

"ขนมปังเป็นแฟนกับพี่ได้มั้ยครับ"

"..."

ขนมปังรู้สึกว่าหน้าตัวเองต้องแดงมากแน่ๆ เพราะตอนนี้แก้มของปังมันร้อนผ่าวจนเหมือนแก้มจะระเบิดเลย ฮื่อ พี่ไคล์คนบ้า

"ว่าไงครับ ขนมปังเป็นแฟนกับพี่ไคล์นะครับ"

"ฮื่อออ เอาหน้าออกไปก่อนได้มั้ยคั้บ" 

คนตัวเล็กส่งเสียงร้องงอแงออกมา เมื่อร่างสูงก้มหน้าลงใช้ปลายจมูกคลอเคลียที่แก้มใสของตน ลมหายใจร้อนรดรินอยู่ที่แก้มยุ้ย

"เราก็ตอบพี่มาสิครับ เงียบไปนานๆ พี่ใจเสียนะรู้มั้ย" ขยับปากพูดตอบทั้งๆ ที่ยังแนบจมูกโด่งได้รูปกับแก้มใสของน้อง ริมฝีปากร้อนเฉียดไปมากับแก้มยุ้ยทุกครั้งที่ขยับปากพูดจนเขานึกอยากจะงับแก้มนุ่มให้หายมันเขี้ยว

"งื้อออ รู้แล้วๆ ตอบแล้วคั้บ"

"รอฟังอยู่ครับ"

"อื้อ เป็นคั้บ"

"เป็นอะไรครับ" 

"ปังตกลงเป็นแฟนพี่ไคล์คั้บ"

สิ้นเสียงเอ่ยหวานๆ ไคล์ก็เคลื่อนริมฝีปากอุ่นประกบเข้ากับริมฝีปากนิ่มของคนตัวเล็ก เขาค่อยๆ ขบเม้มสลับกับบดคลึงริมฝีปากของน้องเบาๆ ก่อนจะส่งลิ้นชื้นเข้าไปตักตวงความหวานภายใน 

เขาประกบริมฝีปากอยู่อย่างนั้น จูบย้ำทุกความรู้สึกจนขนมปังเริ่มจะประท้วงขออากาศหายใจ จึงค่อยๆ ผละริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง แต่ก็ยังไม่วายกดจูบลงไปบนริมฝีปากเล็กเบาๆ อีกสองสามที

"พี่ไคล์"

ขนมปังช้อนดวงตาหวานจ้องลึกเข้าไปในตาคมของคนตรงหน้าอย่างสื่อความหมาย

"ครับคนดี"

"I'm yours" 






joylada ; http://www.joylada.com/story/5b85788252ab1b0001209c1f


SHARE
Writer
springrabbit_
writer,storyteller
part-time writer, full-time MAY

Comments