MOONLIGHT (Yujin x Sakura) - 3
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เจ็ดเดือนก่อน

ยูกิก้าวขาเร่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในอาคารโรงพยาบาล ในมือถือโทรศัพท์เครื่องเก่าแนบหูโทรหาคนบางคนที่เขารีบมาหา ร่างโปร่งยืนมองซ้าย มองขวา ในมือยังกดโทรซ้ำอีกทีเพราะปลายสายไม่รับ

“คุณยู”

จูริเดินถือแฟ้มมากับพยาบาล เห็นร่างโปร่งคุ้นตา

“คุณหมอจูริ โชคดีจัง ชั้นติดต่อคุณซากุระไม่ได้อ่าค่ะ เธอยังไม่เลิกงานหรอคะ”

ยูกิเดินเข้าไปหาคุณหมอเด็กเพื่อนสนิทของคนที่เขาตามหา

“เห...ซากุระจัง กลับไปตั้งนานแล้วนะคะ”

“หืมม..กลับไปแล้วหรอ”
ร่างโปร่งขมวดคิ้วพร้อมถอนหายใจ

“ซากุระจังอาจจะกลับถึงห้องแล้วก็ได้นะคะ ลองไปดูที่ห้องก่อนไหมคะ เดี๋ยวชั้นช่วยโทรหาอีกที ถ้าเจอแล้วจะรีบให้เธอโทรหาคุณเลยนะคะ”
ยูกิพยักหน้าเบาๆก่อนจะขอตัวกลับไป จูริมองตามแผ่นหลังของร่างโปร่งพร้อมถอนหายใจ แต่พอหันกลับมาก็ต้องสะดุ้งเพราะหน้าของเธอห่างจากคุณหมออีกคนที่โผล่มายืนอยู่ข้างๆตอนไหนก็ไม่รู้ แถมยังยื่นหน้ามามองตามเธออีก

“นี่ ตกใจหมด ใครให้เข้ามาใกล้ห้ะ”
คุณหมอสาวแหวใส่เพราะขยับให้ห่างออกมา

“ก็เห็นคุณถอนหายใจ เลยอยากรู้ว่าใครกันน๊าาา ทำให้คุณหมอแถวนี้หนักใจ”

“ไม่ยุ่งซักเรื่องได้ม้ะ ถอยไปค่ะ คนจะไปทำงาน”
คุณหมอสาวดันคุณหมออีกคนแล้วเดินไปทางแผนกศัลยกรรม

“นี่คุณ แผนกคุณไปทางนู้น”
.
.
.
.
.
.
จูริรีบเดินเข้าห้องพักหมอสาวเพื่อนสนิท มิยาวากิ ซากุระ เพราะยูกิโทรหาซากุระไม่หยุด พอออกมาก็เห็นร่างโปร่งกำลังรีบเดินมา เธอถึงต้องรีบเข้ามาหลบในห้องแล้วขอให้เพื่อนเธออกมารับหน้าแทน

“นี่ถามจริงๆ ทำไมต้องหนีด้วยล่ะ คุณยูกิเค้าดูร้อนใจที่ติดต่อเธอไม่ได้นะ”

“ก็วันนี้ยูกิซังทำงานครบหนึ่งเดือน เลยอยากเซอร์ไพร์สฉลองเขาเสียหน่อย แต่ดันติดเคสเลิกช้า”
ซากุระยิ้มแห้งก่อนจะหยิบถุงกระดาษในลินชักโต๊ะของเธอออกมา เตรียมตัวกลับบ้าน

“แล้วนั่นอะไรน่ะ”
เพื่อนสาวยื่นหน้ามาแอบดู แต่อีกคนยกหนีพร้อมอมยิ้ม

“เจ้าของต้องได้เห็นก่อนสิ ไปล่ะ โทรศัพท์สั่นจนนึกว่าพังแล้วเนี้ย”
“ย่ะ รีบไปเถอะ ป่านนี้เจ้าของหัวร้อนแย่ละ ไม่รู้ว่าเจ้าของของขวัญ หรือเจ้าของคนให้ของขวัญ”
เพื่อนสาวยิ้มทำหน้าล้อเลียน จนคุณหมอสาวย่นจมูกใส่แล้วรีบเดินออกจากห้องไป

“อ้าวคุณหมอเยน มารอชั้นหรือคะ”
คุณหมอสาวที่เพิ่งออกหากห้องเย็น คุณหมอต่างแผนกยืนอยู่

“เออะ ป่าวหรอกคะ คือ..”
คุณหมอแผนกระบบประสาทตกใจ คิดคำตอบไม่ทัน ทำให้คนถามหัวเราะ

“เดี๋ยวจูริก็ออกมาแล้วคะ วันนี้ชั้นรีบกลับ ฝากพาเพื่อนชั้นไปทานข้าวหน่อยนะคะ ไปล่ะค่ะ”
ซากุระยิ้มกว้างก่อนรีบเดินออกไป
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ยูกิเดินวนไปมาอยู่ในห้องพัก ตั้งแต่กลับมาแล้วไม่เจอเจ้าของห้อง เขายิ่งร้อนใจ

“โทรศัพท์ก็ไม่รับ อยู่ไหนกันนะ หึ เจ้าแมวอ้วน แม่แกไปไหนห้ะ ไม่เป็นห่วงเลยรึไง”

ร่างโปร่งเริ่มพาลใส่ มารุจัง แมวตัวโปรดของคนที่เขาเป็นห่วง เจ้าแมวหยุดมองหน้าเขาครู่นึง ก่อนจะเดินนวยนาดทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา อย่างไม่สนใจ

“เฮ้อออ ให้มันได้งี้สิ มีแต่ชั้นคนเดียวที่จะบ้าตาย”

Knock Knock Knock

เสียงเคาะประตูทำให้ร่างโปร่งหันขวับ รีบเดินไปเปิดประตู พอเห็นคนหน้าประตูคือคนที่ตนตามหัว ร่างโปร่งโผเข้ากอดทันที

“หายไปไหนมา ทำไมไม่รับโทรศัพท์”
ร่างโปร่งทำหน้ามู่ทู่ นึกน้อยใจที่ร่างบางตรงหน้าไม่ยอมรับสายเขา

“อ้าว โทรมาหรอคะ สงสัยชั้นมัวแต่ช๊อปปิ้ง เหนื่อยจังเลยค่ะ”
คุณหมอสาวที่ตอนนี้ทำตาแป๋วเหมือนมารุ แมวของเธอ เวลาขออาหาร ทำให้ร่างโปร่งใจอ่อนก่อนจะรีบช่วยหยิบถุงจากมือคุณหมอสาวเอาเข้ามาในห้อง

“งั้นคุณไปอาบน้ำก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวชั้นหาอะไรให้ทาน”

“ไม่ให้ทำแล้วค่ะ ชั้นโทรสั่งอาหารมาแล้ว ทำหน้าหงอยเป็นลูกหมาอีกแล้ว เป็นอะไรคะ หืมม?”
ซากุระเดินยกสองมือประคองใบหน้าขาวๆอีกคน พร้อมอมยิ้ม รู้ว่าเขาคงน้อยใจ

“ก็วันนี้เรามีนัดทานข้าวด้วยกัน แต่พอเลิกงานชั้นก็ติดต่อคุณไม่ได้จนจะบ้าตาย พอไปโรงพยาบาลคุณจูริก็บอกคุณออกมาแล้ว แต่คุณกลับไปช๊อปปิ้งอยู่”

ปิ่งป่อง ปิ่งป่อง

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้พูดอะไร เสียงอ้อดห้องก็ดังขึ้น อาหารที่สั่งคงมาแล้ว ทั้งคู่จึงเดินไปรับอาหารมาเตรียมจัดโต๊ะเพื่อทานด้วยกัน พร้อมเจ้าแมวส้มตัวอ้วนที่เดินนวยนาดมองทั้งสองคนกำลังเตรียมอาหาร

“อู้หู้ววว มีแต่ของที่ยูซังชอบทั้งนั้นเลยน๊าา ทำไมดูเหมือนไม่อยากทานเลยน๊าา”
ซากุระยิ้มกว้าง คีบของโปรดให้อีกคน

“ยังต้องให้พูดอีกหรอ”
ร่างโปร่งชำเลืองมองก่อนจะคีบของโปรดเข้าปาก

“โอ๋ เค้าขอโทษน๊าาา วันนี้ยูกิซังทำงานครบหนึ่งเดือนแล้ว ชั้นไม่ได้ลืมนะ อ่ะนี่ ของวัญของคนเก่งของชั้น”
ร่างโปร่งกัดริมฝีปากเผยยิ้มกว้าง รับถุงกระดาษมาเปิดดูทันที เหมือนเด็กน้อยที่ได้ของขวัญ

“สร้อยข้อมือ??  ขอบคุณนะ”

“อื้อ ไม่รู้ว่ายูกิซังจะชอบไหม แต่ชั้นชอบและก็อยากเห็นยูกิซังใส่ทุกวัน”
อีกแล้วนะ คำพูดของอีกคนทำให้ร่างโปร่งรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา ตั้งแต่คำว่า คนเก่งของชั้นแล้ว นี่ยังอยากให้ใส่สร้อยข้อมือของเธอทุกวันอีก

“ชอบสิ อะไรที่คุณชอบ ชั้นก็ชอบหมดแหละ ชั้นก็มีให้เหมือนกัน จากเงินเดือนของชั้นเองเลยนะ”

ร่างโปร่งยื่นกล่องเล็กๆให้กับอีกคน มันคือสร้อยคอ ที่มีจี้เป็นรูปเกล็ดหิมะ เพราะเธอเป็นคนตั้งชื่อนี่ให้กับเขา เขาจึงเลือกจี้นี้แทนที่จะเป็นดอกซากุระที่เป็นชื่อเธอ

“สวยนะคะ แต่ Snowflake น่าจะอยู่กับยูกิซังมากกว่า”

“แต่ชั้นอยากให้มันอยู่กับคุณมากกว่า เพราะชั้นอยากเป็นเจ้าของคุณ”
คำพูดเรียบง่ายแสนธรรมดาทำให้คนฟังหยุดการกระทำทุกอย่างมองหน้าคนพูด

“นี่เหมือนการขอเป็นแฟนหรือเปล่าคะ?”
คุณหมอสาวกลั้นใจถามออกไป เธอแค่อยากให้แน่ใจ ไม่ได้คิดไปเอง

“อ่า ถ้าใช่ คุณจะตกลงไหมรึเปล่าล่ะ ถ้าตกลงก็ขอ ถ้าไม่ก็พักก่อนนน”
ร่างบางยิ้มพยายามสวมสร้อยคอ ร่างโปร่งยิ้มก่อนจะลุกขึ้นมาด้านหลังของอีกคนเพื่อที่จะช่วยเธอใส่สร้อยคอ นี่เป็นการสื่อความหมายโดยที่ไม่ต้องพูดอะไร

“ถึงแม้ความจำชั้นจะมีปัญหายังไม่สามารถเอามันกลับมาได้ แต่ชั้นจะสร้างความทรงจำใหม่กับคุณ”
.
.
.
.
.
.
.
.
“นี่ ไปทานข้าวด้วยกันสิ ชั้นอุตส่าห์รอ”
คุณหมอคนเล็กเดินตามคุณหมอแผนกเด็กต้อยๆ ก็ตั้งแต่เดินออกมาจากห้องพักเพื่อนสาว เขาชวนเธอไปทานข้าวด้วย แต่เธอกลับเดินหนีซะอย่างนั้น

“ตามอยู่ได้ อยากไปกินก็ไปกินคนเดียวสิ”
คุณหมอร่างเล็กเอียงคอ ยกมือขึ้นเกาหัว ทำอะไรผิดว่ะ

“เฮ้….ก็อยากไปกินกับเธออ่ะ”
คุณหมอร่างเล็กวิ่งมาดักตรงหน้า

“ก็แค่เนี้ย..พูดยากนักรึไงอ้อมโลกอยู่ได้ ไปรอหน้าตึก ชั้นไปเก็บเสื้อกราวน์ก่อน”
.
.
.
.
.
.
.
.

3 JAN 2019

บรรยากาศเดิมๆของโรงพยาบาลที่มีคนมากมาย คุณหมอสาวรีบสาวเท้าเดินเข้าโรงพยาบาลหลังจากบอกลาแฟนสาวร่างโปร่งที่มาส่งเธอเป็นปกติ แต่ที่วันนี้ต้องรีบเพราะผู้อำนวยการโรงพยาบาลเรียกประชุมแผนกเธอแต่เช้า เธอรีบเก็บกระเป๋า มือเล็กหยิบเสื้อกราวน์มาสวมอย่างลวกๆ คว้าสมุดเล่มเล็กแล้วรีบตรงไปที่ห้องประชุมผู้อำนวยการก่อนที่จะสาย

ซากุระเข้าห้องประชุมโดยที่ในห้องมีทีมแพทย์แผนกเดียวกันกับเธอครบแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ผู้อำนวยการ เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวที่ว่างลอบถอนหายใจ อย่างน้อยก็มาก่อนผู้อำนวยการ คิดแล้วนึกเคืองยูกิที่แอบปิดนาฬิกาปลุกแถมยังไม่ยอมปลุกเธออีก บอกว่าเห็นเธอนอนดึกเมื่อคืน เลยอยากให้นอนต่ออีกหน่อย แต่วันนี้เธอมีประชุมนี่ไงเล่า T^T

เธอบ่นเขาแต่เช้า พอบอกเหตุผลว่าเธอมีประชุม เขากลับหัวเราะแล้วไหวไหล่แบบกวนๆเหมือนตั้งใจแกล้ง สุดท้ายก็รีบซิ่งเจ้าบียอนด์มอเตอร์ไซค์สุดที่รักของเขามาส่งเธออยู่ดี  ถึงแม้ตอนแรกจะทะเลาะกันเรื่องที่เขาอยากซื้อมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์แต่เธอไม่เห็นด้วย เพราะเป็นห่วง ขับมอเตอร์ไซค์มันอันตายจะตาย แต่สุดท้ายก็ได้เจ้าบียอนด์เนี้ยแหละที่พาเธอมาประชุมทันเวลา

นึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าได้ไม่นาน ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับผู้ชายร่างสูงหนา หรือที่ใครๆก็รู้ว่าเขาคือผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้ ตามหลังมาด้วยผู้หญิงร่างสูง ใบหน้าเล็กสวย อยู่ในชุดกราวน์ ทั้งห้องลุกขึ้นยืนต้อนรับ หน้านิ่งๆของคนที่ไม่คุ้นหน้าทำให้คนในห้องสบตา ซุบซิบกัน ซากุระไม่ได้สนใจร่วมวงกับเพื่อนคนอื่น เธอเพียงแอบยกข้อมือดูเวลาเพียงเท่านั้น

“สวัสดีครับ และขอโทษทุกคนด้วย ที่ผมสาย”
ผู้อำนวยการเอ่ยทักทายพร้อมพยักหน้าให้ทุกคนนั่งลง

แม่บ้านยกน้ำและกาแฟเสิร์ฟคนในห้องเสร็จแล้ว ชายร่างหนาที่เรียกทุกคนเข้าประชุมจึงเริ่มพูดในสิ่งที่เขาตั้งใจเชิญทุกคนมา

“ผมแค่อยากจะแนะนำหมอคนใหม่ในทีมคุณ คุณฮเยวอน เธอย้ายมาจากโรงพยาบาลที่อังกฤษ”
ผู้อำนวยการคัง แนะนำคุณหมอคนใหม่ ที่ไม่ได้ทำหน้ายินดีอะไร ก่อนจะผู้อำนวยการกระทุ้งศอกใส่สีข้างเขาเบาๆ

“เอ่อ สวัสดีค่ะ หวังว่าจะร่วมงานกับทุกคนได้ดีนะคะ”
คำฝากเนื้อฝากเธอฟังดูแปลก ไหนจะท่าทีแบบไม่แคร์โลกของเธออีก

ซากุระออกจากห้องประชุมอย่างเซงๆ นี่ผู้อำนวยการเรียกประชุมเพียงเพื่อพาหมอคนใหม่มาแนะนำ คงซื้อตัวมาแพงน่าดู เธอถึงดูไม่ได้แคร์ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น เธอเดินกลับไปที่แผนกของเธอ มีคนไข้รอเธอมากมาย

“คุณหมอซากุระ ได้ยินว่ามีหมอใหม่มาแผนกเราหรอคะ”
พยาบาลสาวที่คอยช่วยเธอถามหลังจากที่เธอตรวจคนไข้เซ็ตแรกเสร็จ

“อืม จ้ะ”

“ได้ยินว่าสวยมากเลยนิคะ อยากเห็นจัง”
ซากุระมองพยาบาลสาวทำหน้าเพ้อก็นึกขำ ส่ายหน้าเบาๆ
.
.
.
.
.
.
.
.
ชเวกรุ๊ป

ยูกิมาถึงออฟฟิศเร็วกว่าทุกวันทำให้มีเวลานั่งดื่มกาแฟที่ร้าน วันนี้เขาต้องตรวจสอบรายงานขนส่งทั้งเดือนเทียบออเดอร์ที่ทางญี่ปุ่นส่งคอนเฟิร์มมา ร่างโปร่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เล่มเล็กๆของร้านพลางจิบกาแฟไปด้วย

“แฮร่!!”
เสียงเล็กๆของเด็กสาวหวัง อี้เหริน ญาติห่างๆของเยนาที่เข้ามาฝึกงานที่บริษัทในส่วนของสำนักงานใหญ่ แต่หลายๆครั้งที่เธอเบื่อจะเข้ามาแถวๆท่าเรือ จนได้เจอกับยูกิที่คอยคุมคนงานเรื่องขนส่ง และคุยกับคนติดต่อจากฝั่งญี่ปุ่น เธอรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นจึงเข้ามาตีสนิทด้วยโดยอ้างว่าทำงานอยู่ฝ่ายเอกสาร จนสุดท้ายความแตกเพราะเยนามาเจอเธอเข้า

“อ้าว น้องอี้ มาซื้อกาแฟหรอ?”
ร่างโปร่งยิ้มให้กับเด็กสาวที่โผล่หวังทำให้เขาตกใจ

“ป่าวค่ะ มาหาพี่ยูนั่นแหละ เบื่อประชุมเลยหนีลงมาค่ะ”
เด็กสาวยิ้มกว้างให้กับเขา เหตุผลทำให้ร่างโปร่งส่ายหัว

“ไม่น่ารักเลยนะ ถ้าหมอเยนรู้จะเป็นไงนะ”
ร่างโปร่งทำทีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ไม่ได้นะคะ ห้ามบอกพี่หมอ เดี๋ยวน้องโดนดุ”
อี้เหรินขยับมานั่งข้างๆส่งสายตาอ้อนวอน ทำให้ร่างโปร่งหัวเราะ สนุกที่ได้แกล้งเด็ก ก่อนจะไล่เด็กสาวให้กลับไปทำงาน เพราะเขาเองก็จะไปทำงานแล้วด้วยเช่นกัน
.
.
.
.
.
.
.
“หัวหน้าๆ”
เด็กที่ท่าเรือวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องทำงานของยูกิ โดยไม่ได้เคาะประตุ แต่เพราะท่าทางรีบร้อนร่างโปร่งเลยไม่ได้ว่าอะไร

“ว่าไง”
ร่างโปร่งกดเซฟงานก่อนจะละสายตามาคุยกับเด็กท่าเรือ

“ไปครับๆ คนญี่ปุ่นที่มาติดต่องาน ชักครับ”
เด็กหนุ่มวิ่งมาดึงแขนร่างโปร่งให้ลุกขึ้น พอได้ยินเรื่องยูกิรีบลุกขึ้นตามลูกน้องของตัวเองไปทันที

เมื่อมาถึงโกดังท่าเรือคนงานกำลังมุงคนที่ลงไปนินชักอยู่ ทำให้ร่างโปร่งรีบสั่งให้ลูกน้องถอยออกมาให้ห่างเพื่อให้คนคุมเรือญี่ปุ่นได้มีอากาศ เขาสั่งลูกน้อง2-3คนให้ช่วยแบกคุมเรือไปที่รถเขา เขาจะพาไปโรงพยาบาลเอง

ไม่นานหมอที่รับเรื่องก็เดินออกมาคุยกับร่างโปร่งว่า เคนจิ คนคุมเรือญี่ปุ่น ชักเพราะเกิดจากพักผ่อนน้อยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพียงให้เขาได้พักและหมอได้สั่งยาบำรุงเพื่อให้อาการเขาฟื้นตัวเร็วขึ้น ร่างโปร่งยิ้มพร้อมก้มขอบคุณคุณหมอ แล้วให้ลูกน้องจัดการพาเคนจิกลับไปที่รถ ส่วนเขาจะไปจัดการรับยาพร้อมจ่ายเงินค่ารักษา

ระหว่างรอเรียกรับยาร่างโปร่งดูบัตรคิวในมือแล้วคงอีกสักพักแวะไปหาซากุระเสียหน่อยคงไม่เป็นไร ไวเท่าความคิด ร่างโปร่งลุกพรวดทำให้ชนเข้ากับใครบางคนที่เดินมาพอดี ทั้งเขาและเธอรีบก้มหัวขอโทษขอโพยกัน ก่อนจะหัวเราะแห้งๆออกมา

“ขอโทษนะคะ ชั้นใจร้อนไปหน่อยเลยลุกพรวดพราดไม่ทันระวัง”

“อ้ะ..”
อีกคนนิ่งเงียบ มองที่เขาอยู่สักพักจนเริ่มรู้สึกแปลกๆ หรือเธอจะโกรธที่เขาชนเธอกันนะ

“เอ่อ คุณค่ะ ชั้นขอโทษจริงๆค่ะ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ”
ร่างโปร่งก้มหัวขอโทษอีกที

“เอ่อ ไม่เป็นไรคะ ชั้นเองก็ไม่ทันระวัง”
อีกคนรีบบอกทำให้ร่างโปร่งที่ก้มหน้าอยู่รีบเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างจนตาปิด

“อ้ะ โดนเรียกพอดีงั้นไปก่อนนะคะ”
ร่างโปร่งเหลือบไปเห็นเลขคิวของตัวเองที่ชาร์ทด้านบนช่องรับยาจึงรีบขอตัวไปรับยา สุดท้ายก็เลยไม่ได้แวะไปหาซากุระจังจนได้
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แผนกเด็ก

จูริ ถอดเสื้อกราวน์พร้อมถอนหายใจ วันนี้คนไข้เยอะมาก เพราะช่วงนี้โรคระบาดในเด็ก และยิ่งเด็กเล็กเวลาไม่สบายยิ่งงอแงหนัก เธอต้องใช้พลังงานอย่างมากในการหลอกล่อให้เด็กๆให้ความร่วมมือในการตรวจ เธออยากจะทิ้งตัวลงอ่างอาบน้ำแช่ตัวสักชั่วโมงเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้านี่เหลือเกิน

เธอทิ้งตัวลงที่โซฟาห้องพักของเธอ พักสายตาเสียหน่อย พักได้ไม่นานก็ต้องสะดุ้งได้ถึงความเย็นที่แก้มของเธอ เพราะคุณหมอต่างแผนกที่มาวอแวกับเธอนี่เอง ถ้าเป็นวันอื่นเธอคงด่าไปแล้ว แต่วันนี้เธอไม่มีแรงทำได้แค่ส่งสายตาค้อนใส่เขา

“เห็นเหนื่อยทั้งวันเลยเอาโค้กเย็นๆมาให้ พร้อมโปรโมชั่นพิเศษขับรถพาไปส่งบ้านด้วย”
เยนาส่งยิ้มให้พร้อมกระป๋องโค้กในมือที่เพิ่งกดมาจากตู้หยอดเหรียญหน้าแผนก

“น้ำอัดลมทำให้ฟันผุ”
คุณหมอสาวเอ่ยเบาๆ ทำให้คนเอามาให้ถอนหายใจ

“นี่คุณหมอ กลัวฝันผุก่อนนอนก็แปรงฟันไหมคะ ป้ะๆ กลับกัน”
ไม่พูดธรรมดาคุณหมอหน้าเป็ดดึงแขนเธอขึ้น รำคาญหรอกนะถึงยอมให้ไปส่ง
.
.
.
.
.
.
“อ้ะๆ ไปไหนกันหรอคุณหมออออ”
ยูกิกำลังเดินควงหมุนพวงกุญแจรถอย่างอารมณ์ดีเข้ามาในโรงพยาบาลพลันสายตาเห็นคุณหมอเพื่อนสนิทของเขากับแฟน เดินมาด้วยกันอดจะเข้ามาแซวไม่ได้

“....”

“ไอ้ยู”
เยนาถลึงตาใส่เพื่อน ไม่อยากให้ยุ่งเดี๋ยวคนข้างๆเปลี่ยนใจไม่ไปขึ้นมาทำไง วันนี้ดูเหนื่อยๆหลอกล่อง่ายจะตาย เผื่อจะเผลอใจอ่อนยอมคบกับเขาเสียที
 
“ฮ่าๆ โอ๊ะ…รีบไปดีกว่า ป่านนี้แฟนชั้นรอแย่แล้ว รีบๆมีแฟนกันนะคุณหมอ เวลาเหนื่อยๆแล้วเจอหน้าแฟน เนี้ยหายเหนื่อยเลยล่ะค่ะ”
ร่างโปร่งส่งยิ้มกวนให้เพื่อนก่อนจะรีบเดินแยกออกไป
.
.
.
.
.
.
“กุระจัง”
ร่างโปร่งเปิดประตูห้องพักของแฟนสาว แต่พบกับความว่างเปล่าภายในห้อง ไปไหนของเขานะ ร่างโปร่งเข้าไปนั่งรอในห้องจนเผลอหลับไป

ซากุระโดนผู้อำนวยการสั่งให้ช่วยแนะนำดูแลหมอคนใหม่ ทำให้เธอต้องพาคุณหมอใหม่ทัวร์รอบโรงพยาบาลในตอนเย็นที่เลิกงานแล้ว

“ขอบคุณนะที่พามาแนะนำ”
คุณหมอคนใหม่เอ่ยขอบคุณเธอหลังจากเดินฟังอีกคนแนะนนำที่ต่างๆ มีบ้างบางครั้งที่คนฟังอมยิ้ม แต่พอคนพูดมองมาเขาก็รีบหุบยิ้มทำหน้านิ่งเหมือนเดิม

“ไม่เป็นไรค่ะ มีอะไรก็ถามชั้นได้ค่ะ”

“งั้นวันนี้ที่ชั้นรบกวนคุณจนต้องกลับเย็น ให้ชั้นไปส่งคุณแทนได้ไหม”
คุณหมอคนใหม่อาสาจะไปส่งเธอ แต่พอเธอเห็นเวลาก็นึกขึ้นได้ รีบหาโทรศัพท์แต่ส่งสัยเพราะเธอรีบเลยลืมมันไว้ที่ห้องพัก

“เอ่อ ไม่เป็นไรคะ แฟนชั้นน่าจะมารอรับแล้ว งั้นขอตัวก่อนนะคะ”
ซากุระรีบเดินจะไปที่ห้องพักตัวเอง แต่โดนอีกคนคว้าข้อมือไว้

“ค่อยๆเดินก็ได้คุณ นี่ก็ช้าแล้ว ช้ากว่าเดิมอีกนาที สองนาทีคงไม่เป็นไรหรอก”
คุณหมอคนใหม่เดินมาส่งเธอที่ห้องพัก อ้างว่าอยากได้เอกสารเคสของคุณหมอสาวมาดูเสียหน่อย ทำให้คุณหมอสาวเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเปิดประตูห้องทั้งคู่เห็นร่างโปร่งนั่งอยู่ลืมตาตื่นเพราะเสียงประตู เขากระพริบตาเพื่อปรับโฟกัสเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามายิ้มให้เจ้าของห้อง พร้อมเอียงคอเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกคนที่เดินมากับแฟนของเขา

“ขอโทษนะยู ชั้นพาคุณหมอคังไปแนะนำแผนกต่างๆมา เธอเพิ่งมาใหม่”
ซากุระเดินเข้าห้องไปจัดการถอดเสื้อกราวน์ เก็บของเตรียมกลับ

“อ่อ สวัสดีค่ะ คุณหมอคัง ชั้นยูกิค่ะ”
ร่างโปร่งลุกขึ้นแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มใจดีแฝงด้วยความกวนที่ซากุระชอบ

“สวัสดีค่ะคุณยูกิ ขอโทษด้วยนะคะที่รบกวนเวลาแฟนของคุณ”

“ไม่เป็นไรค่า กุระจังก็แบบนี้แหละ เธอชอบใจดีกับทุกคน”
ร่างโปร่งยิ้มกว้างยื่นมือให้อีกคนจับเหมือนทุกที

“งั้นชั้นขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณคัง”
ซากุระบอกลาแล้วรีบดึงแฟนของเธอกลับ

“อ๋าาา ทำไมต้องรีบขนาดนี้ด้วยล่ะ กุระอา”
ยูกิเร่งฝีเท้าเดินตามแรงของอีกคน

“ก็ยูกำลังโปรยเสน่ห์ใส่คุณหมอคังนี่นา”

“เห...โปรยอะไรล่ะ เพื่อนกุระก็เหมือนเพื่อนยู นี่หึงหรออออ”
ร่างโปร่งเร่งฝีเท้าจนมายืนข้างๆก่อนจะปล่อยมือแล้วตวัดวงแขนขึ้นโอบอีกคนแทน

“ป่าวซะหน่อย เมื่อกี้หลับสบายไหม”
ซากุระบุ้ยปาก เบื่อคนรู้ทันเสียจริงๆ

“ก็ไม่ค่อยนะ ฝันแปลก แปลกมาก เห็นผู้หญิงคนนึง ในฝันยูยูรู้สึกเศร้ามาก แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แปลกตรงที่ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ยูเจอ เมื่อบ่ายๆ วันนี้ยูมาโรงพยาบาลพาคนงานมาหาหมอ แล้วชนกับผู้หญิงคนนั้นอ่ะ”
ยูกิย่นคิ้วใช้ความคิด นึกทั้งเรื่องราวในฝัน และเหตุการณ์เมื่อกลางวันอีก

“เขาสวยจนเอามาฝันเลยหรอ มันน่าไหม”
คุณหมอสาวพูดอย่างหมั่นเขี้ยว เลยหยิกร่างโปร่งข้างๆด้วย

“โอ้ยๆๆ ป่าวๆค่า ยูมีกุระจังคนเดียวน๊าาาา”
.
.
.
.
.
.
.
.
-----------------------------------------------------------------------------------------------

ยูกิคนกวน คนดีของทุกคนนนนนน

ตอนนี้มีตัวละครเพิ่มเยอะเลย ทั้งน้องอี้ คุณหมอคัง

เดี๋ยว อีกเรื่องก็จะตามมาน๊าาา
SHARE
Written in this book
Light Of Love

Comments